Doen: Buitenschoolse opvang bij school organiseren zodat kinderen niet met een taxi hoeven en dan maar hopen dat ze goed terecht komen. Eventueel activiteiten organiseren zoals sprot en muziek.

Huishoudelijke hulp voor tweeverdieners professionaliseren.

Banen in de techniek ook toegankelijk maken voor parttimers, mannen en vrouwen! Deze sector loopt mi erg achter.

Wat een goed initatief! Ik ben 26, getrouwd en heb twee kinderen, we werken beiden 4 dagen per week maar vallen zó buiten de boot in onze omgeving, niet alleen omdat we jonge ouders zijn, maar ook omdat we niet aan het standaard model van 5 en 2 dagen voldoen.

Doen:

- Zorgen voor betere regelingen rondom studie en zwangerschap/ouderschap. Doordat mijn hogeschool totaal géén voorzieningen had op dit gebied heb ik mijn studie moeten onderbreken, uiteindelijk een een flinkte vertraging opgelopen en daarna tegen een muur aangelopen bij het proberen weer mijn studie weer op te pakken, met als gevolg dat ik mijn studie heb moeten opgeven en geen diploma heb, en dat terwijl de motivatie er wél was. Alle flexibiliteit en ondersteuning ontbrak.

- Investeren in de kwaliteit van opvang en opleiding van leidsters.

- Schoolsysteem aanpassen naar de huidige samenleving en niet langer naar het achterhaalde jaren 50 model waar we mee te maken hebben. Scholen moeten níet verwachten dat er altijd wel 1 ouder thuis is om mee te helpen. Liefst opvang, peuterspeelzaal, school en BSO op 1 plek.

we werken beide 4 dagen, hebben inmiddels beide 2x ouderschapsverlof opgemaakt. We zorgen voor 2 jongens van nu 3 en bijna 5.

Doen: als het in de media gaat over het combineren van werk en zorg het niet alleen over vrouwen/moeders hebben maar consequent over ouders (m/v). De titel van Roos Wouters' boek: heel herkenbaar!

Je draagt zelf al veel oplossingen aan om werk en zorg beter te combineren. Naast al deze items denk ik dat het creëren en subsidiëren van duobanen voor zowel mannen als vrouwen daar positief aan kan bijdragen. Ik denk dat bij hoog opgeleide mannen en vrouwen er behoefte bestaat aan duobanen. Ook voor werkgevers zijn er voordelen: er is altijd vervanging bij ziekte en vakantie; door complementaire mensen op één baan te zetten heb je verschillende kwaliteiten. Werkgevers willen er echte niet aan omdat ze van mening zijn dat overdracht van taken niet goed gaat en natuurlijk het kostenplaatje. Een duobaan is door dubbele werkgeverslasten duurder.

Doen:

continuerooster op school en andere schooltijden

meer aandacht op scholen voor sociale en financiele opvoeding, zodat  (vooral) meisjes leren zich zlef staande te houden in de maatschappij

het nieuwe werken promoten, door aan te moedigen dat mensen thuis hun rapporten maken wanneer het te uitkomt> sturen om compententies en targets i.p.v. op aanwezigheid.

niet doen:

bijstandsmoeders met kleine kinderen verexcuseren op de  arbeidsmarkt

een vierdaagse werkweek van 4 x 9 voor mannen bepleiten, waarna ze vervolgens nog geen verantwoordelijkheid dragen voor dagelijkse taken

binnen bedrijven wordt veel flexibiliteit verkondigd, maar niet voorgeleefd.Dat is voor cultuurverandering wel nodig

Doen:

1) continurooster op school en meer tijd voor sport en bewegen

2) kwalitatief goede naschoolse opvang ook voor oudere kinderen inclusief sportclubs

3) werkgevers moeten de 4 daagse werkweek omarmen

Niet Doen:

1) denken dat we er al zijn of dat men het wel goed vindt zo. Er is nog veel meer voor elkaar te krijgen alleen individueel lukt dat niet

2) flexibel werken stimuleren. geen aanwezigheidsplicht maar sturen op output

3) fiscaal stimuleren van "wit" werk aan huis. Oppas, schoonmaak, klusjesman.Op deze manier maak je het mensen mogelijkbuitenshuis te werken en thuis de boel draaiend te houden en wordt deze bedrijfstak van "losse klussen" ook een bloeiende bedrijfstak waar mensen een fatsoenlijke boterham kunnen verdienen zonder dat het grijs (zwart) en schimmig is.

Onderschreven.

"1. Voor werkgevers: het Charter Talent naar de Top ondertekenen, waarmee een concrete stap wordt gezet in de richting van meer m/v diversiteit.

2. Voor werkgevers en HR: goed beseffen dat een goedgevulde, talentvolle subtop vandaag betekent dat de top van de toekomst verzekerd is!

3. Voor CEO's: uitdragen naar de hele organisatie toe dat diversiteit positief bijdraagt aan het succes van de organisatie. Pas dan volgt de nodige cultuurverandering."

Als Don'ts:

"1. Verwacht niet dat diversiteit vanzelf wel komt. De huidige bedrijfsculturen zijn vaak sterk gevestigd en moeilijk veranderbaar.

2. Denk niet dat diversiteit alleen maar een modewoord is. Het is de sleutel naar duurzame organisaties en een evenwichtige maatschappij in de toekomst.

3. Begin niet zonder goede argumentatie aan het opstellen van een diversiteitsbeleid. Een goede gefundeerde argumentatie zal de uitvoer van plannen ten goede komen!"

40 jaar, moeder van 2 kinderen (9 en 7) co ouderschap, P&O adviseur

Doen:

- overheid moet scholen verplichten de schooltijden aanpassen, de jaren vijftig zijn echt al heel lang voorbij! Van 08.00 tot 16.00 uur op school, meer sporten, meer buitenspelen. Alle kinderen eten op school... niet alleen de "zielige". Als dit niet haalbaar is zorg dan voor goede tussenschoolse en naschoolseopvang op school zelf.

- maak plezier met je kinderen en met elkaar, lach om jezelf, doe niet zo streng...

- mannen ga voor je kinderen, het is nodig en leuk in de opvoeding als jullie je rol ook overdag nemen.

DONT'S

- Werkgevers straf mannen (en vrouwen) niet in de carriere kansen als zij minder willen werken, kinderen zien al zo weinig mannen in het onderwijs. Het is zo jammer als er thuis ook te weinig man is!

- wat ik bijzonder irritant heb gevonden is dat als ik in het park liep met de kinderwagen en iemand vertelde dat ik 4 dagen werkte, zij dan zei:"goh dat is wel veeeel he..". Als mijn man in het park liep met de kinderwagen en vertelde dat hij 4 dagen werkte hoorde hij "wat geweldig zeg dat je je ze opoffert... Ik wilde ook graag dat laatste horen. Het heeft me niet weerhouden om te werken maar het maakte het schuldgevoel groter. Laten we elkaar geen schuldgevoel aanpraten!

- vrouwen val elkaar niet af!  

31 jaar, moeder van een zoon van 2, projectleider van HFFtig: een coachproject voor jongeren, getrouwd met een ondernemende man!

DOEN:

1. Flexibiliteit op het werk: je bent verantwoordelijk voor het resultaat en vult zelf je agenda in. Voor mensen die aanwezigheidsplicht: zelf laten roosteren (onderling).

2. Goed overblijven regelen binnen het basisonderwijs: gezonde maaltijden en pedagogische kwaliteit.

3. Zorgverlof voor vaders invoeren. Zwangerschapsverlof vrouwen verlengen (zeker voor moeders die borstvoeding belangrijk!).

4. Cursus 'Opvoeden' stimuleren/verplichten. 

NIET DOEN:

1. Investeren in kwantiteit kinderopvang i.p.v. kwaliteit. Het gaat om onze kinderen...

2. Diversiteitsbeleid: het gaat om kwaliteiten. Laat we daar nou eens naar gaan kijken i.p.v. sekse, afkomst, etc.

3. Baan in de zorg en onderwijs richten op vrouwen. We willen meer MANNEN! Die brengen iets anders met zich mee dan vrouwen, kunnen een rolmodel voor jongens zijn, gezond om een balans te hebben!

Marieke Gorkink, 44 jaar, moeder van twee zonen van 7 en 9 jaar, samenwonend, eigen communicatiebureau.

Doen:

- zorgen voor meer flexibiliteit. Geef medewerkers een taak/opdracht en reken af op prestatie. Niet op aanwezigheid. Hoe zij deze taak volbrengen maakt niet uit. Kan ook om 9.00 uur 's avonds achter je pc.

- zorg in traditionele bedrijven (bijv. productiebedrijven) voor cultuurverandering. Ook die mannen willen de kinderen meemaken.

- ervaar kinderen niet als een last. Investeer in hen. Wij willen toch dat zij opgroeien tot prettige en verantwoordelijke volwassenen. Daar is niet meer opvang voor nodig maar wel een papa of mama die thuis is.

- zelfstandig ondernemers beter ondersteunen met o.a. betere arbeidsongeschiktheidsvoorzieningen

Niet doen:

- alleen maar investeren in opvang

- vrouwen elkaar onderling bekritiseren

Succes!

Maaike de Vries, 37 jaar, senior kaartenmaker bij De Argumentenfabriek, gehuwde moeder van twee kinderen.

DOEN:

1. School- en kantoortijden op elkaar aan laten sluiten.

2. Meer vrouwen op fijne posities, publiek en privaat.

3. Senioren een prikkel geven om zich in te zetten voor kinderopvang.

NIET DOEN:

1. Cultiveren moederschapscultuur.

2. Mythe van het glazen plafond en de gladde keukenvlier in stand houden.

3. Niets doen.

Ik ben een part time werkende moeder (36 uur als bedrijfsfiscalist, afgestudeerd fiscaal recht), ben 33 jaar, heb een dochtertje en ben getrouwd. Mijn dochter gaat 3 dagen naar het kinderdagverblijf. Het uitgangspunt is dat mijn man ook 4 dagen werkt, maar als dat meer wordt (hij is ZZP-er), hebben we op dit moment het geluk dat er iemand op de maandag komt oppassen. Helaas is dat binnenkort voorbij omdat zij meer gaat werken in haar reguliere baan. Wellicht dat we onze dochter dan 1 dag extra naar het kinderdagverblijf zullen brengen, of misschien een oppasmoeder gaan zoeken.

top 3 do's:

- verkorting, dan wel verdwijning van wachtlijsten kinderdagverblijven. Het was stress bij de eerste, maar ben benieuwd hoe lang het duurt bij de tweede.

- verlenging schooltijden. Ik vind het uurtje pauze tussendoor belachelijk. De kinderen kunnen het beste standaard op school blijven en met zijn allen eten, drinken en spelen onder goede begeleiding.

verder snap ik niet dat de kinderen zowel op woensdag middag als op vrijdagmiddag vrij zijn...

- verkorting van de zomervakanties. Het is absurd hoe lang de zomervakanties zijn en in welke bochten de meesten ouders - die beide werken - zich moeten wringen om de kinderen onder te brengen of bezig te houden.

top 3 don't:

- vergroting van de klassen.

- ??

uit mijn hart gegrepen. GA ZO DOOR!

Vrouwelijk ondernemer, 28 jaar. Run samen met mijn partner een winkelbedrijf en werken allebij parttime ernaast bij een baas. 50-50 verdeeld, minstens 5 dagen / 40 uur per week. Nog geen ruimte voor kinderen.

Hoewel je als vrouwelijk zelfstandig ondernemer sinds juli 2008 eindelijk recht hebt op 'zwangerschapsverlof' is dit in praktijk nog niet echt werkbaar als je bedrijf (en dus jijzelf) failliet kan gaan omdat je van dat zwangerschapsverlof niet én kan leven én iemand kan betalen om je werk over te nemen (als dat al mogelijk is, omdat een ander jouw kennis niet zomaar heeft) en sommige bedrijven er niet meer bovenop komen als het werk gedeeltelijk of geheel stil komt te liggen voor een bepaalde periode. Hier zouden veel betere regelingen voor moeten komen.

Vrouwen en mannen worden door de gehele maatschappij nog steeds niet hetzelfde behandeld. Mijn bedrijf doet heel andere dingen op mijn CV dan dat het doet op de CV van mijn partner. Ik word vaak gezien als 'eigenwijs' of als 'het vrouwtje wat van het mannetje winkeltje mag spelen' i.p.v. als zeer harde werker die zoveel in haar mars heeft dat ze een bedrijf niet alleen zelfstandig op kan zetten maar ook draaiende kan houden in voor en tegenspoed en heb zeer vaak (minstens 25 keer) de vraag bij sollicitaties gekregne wat ik doe met mijn bedrijf als mijn man ziek is. Andersom heeft mijn partner deze vraag maar een keer gesteld gekregen en wordt hetzelfde bedrijf op zijn CV anders ingeschaald en behandeld. Hier is een mentaliteitsverandering door de maatschappij voor nodig.

In loondienst krijgen mannen nog steeds op grote schaal meer kansen en meer betaald. Hierdoor is het vaak niet eens financieel haalbaar om de rolverdeling om te gooien naar karakter en hoe het voor iedereen prettig is. Ik ken veel stellen waarvan de man graag meer zou 'moederen' en de vrouw graag een carriëre op zou willen bouwen, maar dat is vaak in de kern al geen optie omdat het salaris van de vrouw niet voldoende is om een gezin van te onderhouden en dat van de man vaak wel.

Er moet nog zeer veel veranderen en gevochten worden om te kunnen zorgen dat keuzes ook echt keuzes kunnen zijn.Zolang het gros van de mensen nog steeds op bepaalde tijden massaal dingen doen, vallen werktijden niet zomaar te veranderen. Ook als zelfstandig ondernemer heb je te maken met openingstijden van andere bedrijven. Als je klanten alleen tijdens bepaalde tijden bij je aankloppen, zul je je daaraan aan moeten passen om je product te kunnen verkopen. Ik zou binnen de kortste keren failliet zijn als ik zou besluiten om op zaterdag dicht te blijven. En als je ergens artikelen in moet kopen, kun je dit ook over het algemeen niet midden in de nacht of op zondagmiddag doen, wanneer het jou uitkomt. De flexibiliteit zal dus van alle kanten moeten komen om een leven 'werkbaar' te maken.

Ik ben 29 jaar, werk full-time op een marketing en publicteitafdeling. Ik heb nog geen kinderen, maar zie vriendinnen om mij heen worstelen met werk en kinderen. Ik teken hierbij het manifest omdat ik het helemaal met je eens ben; er moet wat veranderen. Succes!

Groet ,Rianne

We onderschrijven het manifest. De drie do's zijn;

- flexibel roosteren

-afrekenen op resultaat ipv uren

- thuiswerkopties

De drie do'nts zijn;

- homogene wervings- en selectiecommissies die enkel uit mannen bestaan

-stoppen het een "vrouwending"te noemen, het is een cultuurverandering

-niet open werksfeer ( het mislopen van carrierekansen).

Met hartelijke groet,

Alice de Kok en Edith Snoey: resp beleidsadviseur diversiteit en voorzitter bij ABVAKABO FNV

Profiel: samenwonende moeder van drie kinderen; 3 dagen per week werkzaam als stafmedewerker bij een kinderopvangorganisatie; partner full-time werkzaam.

Graag onderteken ik het manifest!

Ik ben Linda Voogt, werk vier dagen in de week als apotheker en heb twee kinderen.

Eérste werkdag: briefje in de schooltas "volgende week maandag hebben uw kinderen vrij i.v.m. studiedag"As. dinsdag: de vijfde vrije (mid)dag sinds het begin van het schooljaar.

Reactie van lid schoolbestuur: wij kunnen er niets aan doen dat ouders ervoor kiezen allebei te werken.

kortom Do : meer begrip en besef voor de werkende ouder, door beleidsmakers, school én collega-ouders van wie je meer solidariteit zou verwachten. Do: continurooster is niet alleen allemaal overblijven om 12 uur, maar ook dagelijks dezelfde schooltijden.

Veel succes met dit manifest!

Klaske , 43 jaar, alleenstaand moeder met leuke vader op de achtergrond, zoon van 13 en dochter van 8, werkt 3 dagen per week.

Ha Roos, in haast dus mijn reactie is niet weldoordacht maar het zijn wel de dingen waar ik momenteel mee bezig ben.

do's

- bedrijven krijgen nu subsidie als ze iemand met een handicap in dienst nemen. Waarom niet ook subsidies voor bedrijven die veel deeltijdbanen aanbieden met een extra bonus als van 1 bestaande baan er 2 worden gemaakt. En graag een breed parttime aanbod, niet alleen 32 uur (wat het meeste voorkomt) maar ook 24 uur, 16 uur e.d. zodat er echt keus is hoeveel je wilt werken (met extra premie voor banen met flexibele werktijden?)

- werken moet wel beloond worden. De armoedeval is nu dusdanig dat je met een goedbetaalde baan niet meer te besteden hebt dan een bijstandsmoeder die allerlei subsidies en kortingen krijgt. Huursubsie bijvoorbeeld niet iin 1 keer laten vervallen maar met een percentage dat lager is dan de inkomensvooruitgang. En kijk bij extraatjes zoals gratis sporten en kortingen op leuke uitjes (in Utrecht de U-pas) naar het besteedbaar inkomen. Ik heb zonder huursubsidie, niet meer een voordelige ziektekostenbesteding en niet geheel vergoede kinderopvang niet meer te besteden dan een bijstandsmoeder wiens kinderen gratis paardrijden en die met korting naar het circus gaan.

- Iedereen wil graag de kinderen een financieel goede start geven (om te kunnen studeren bijvoorbeeld) maar wie af en toe afhankelijk is van de bijstand kan gelijk de spaarpotten van de kinderen regelen. Leg het geld van de kinderen desnoods drie keer vast op hun eigen naam maar tel hun vermogen (en berdiensten uit bijbaantjes) niet bij het vermogen/inkomen van de ouders.

dont's

- Heel goed dat vaders meer in de picture staan maar sinds die trend is het mij als alleenstaand moeder (en vriendinnen in dezelfde situatie) opgevallen dat nu het kroost van alleenstaande moeders zogenaamd pr

Als mede-oprichter van vereniging het OuderSchap vind ik dit een super initiatief. Goed om als ouders de koppen bij elkaar te steken; samen sta je sterk! Mijn persoonlijke situatie is als volgt: Ik ben 40 jaar, getrouwd en heb twee kinderen van 10 en 7. Ik werk zo'n 24 uur per week aan mijn eigen bedrijf (ik ben journalist en draagconsulent) en de vereniging, meest onder schooltijd want ik kan veel vanuit huis doen. Mijn man heeft een eigen bedrijf en werkt ongeveer 32 uur per week, ook veel vanuit huis. Onze situatie is redelijk ideaal door die flexibiliteit van beide kanten en ik zou dat iedereen die geen eigen bedrijf heeft ook gunnen. Toen de kinderen jonger waren werkten we beiden wel voor een bedrijf - ook 24 en 32 uur- maar dat is me niet meegevallen. Vanuit die situatie maar ik hoop ook te spreken voor de ouders die ik vertegenwoordig kom ik met mijn lijstje:

DO's:

- Een brede blik ontwikkelen op de bijdrage van een werknemer. Over de dag bekeken: het hoeft allemaal niet per se tussen 9 en 5 te gebeuren, en soms kan iets best met de kinderen erbij. Maar bekijk het ook vanuit de levensloop. Een ouder van jonge kinderen die een tijdlang rustig aan kan doen leeft gezonder en minder gestresst en is na een paar jaar weer een dankbare trouwe medewerker die er flink tegen aan kan. Ook op de langere termijn: ouderen die in hun leven de tijd hebben gehad om werk en privé op een gezonde manier te combineren kunnen langer door- in hun eigen tempo. Voordeel is ook dat de carrière van vrouwen dan niet meer achterloopt bij die van mannen, want beiden zorgen in een bepaalde levensfase. En bekijk het ook eens vanuit de bijdrage van het gezin als geheel. Vroeger werkte de man 40 uur en de vrouw 0. Als we tegenwoordig ieder 20 uur werken is dat dus evenveel! Ieder uur dat we meer werken is een extra bijdrage. Het idee van Joke Smit van de 5-urige werkdag is helemaal nog niet zo gek, dat levert al 50 uur op per gezin en misschien is dat wel gewoon genoeg....

- Het bevallingsverlof en ouderschapsverlof combineren in een verlengd verlof voor de moeder van een jaar, deels uitwisselbaar met de partner/vader. De eerste fase van het leven met een baby is een hectische periode, waarin er tijd moet zijn voor wezenlijke dingen: het vormen van nieuwe relaties en het zoeken naar een nieuwe balans in het gezin, het geven van borstvoeding, en voor de moeder het lichamelijk en geestelijk herstellen van zwangerschap en bevalling. Voor veel vrouwen is 16 weken zwangerschapsverlof te kort. Zij brengen hun baby met pijn in het hart naar de opvang, zijn moe, kolven gaat soms niet goed, en ze zijn nog niet in staat hun werk met volle concentratie uit te voeren. Ook komt er steeds meer onderzoek waaruit blijkt hoe belangrijk rust tijdens de zwangerschap is voor een gezonde ontwikkeling van de baby. Nederland loop qua verlofregelingen achter in Europa. Dat betekent niet dat er in die fase helemaal níet gewerkt kan worden, maar de baby komt eerst.

- Zorgen voor een lagere groepsnorm en meer pedagogische scholing dus meer geld naar de kinderopvang, want baby's en peuters hebben veel individuele aandacht nodig. Gastouderopvang stimuleren en professionaliseren. Opvang op het werk aanmoedigen, zodat ouders hun kindje makkelijk kunnen zien.

- Een netwerk rond ouders stimuleren. Door na te denken bij de inrichting van nieuwe wijken bijvoorbeeld: dat de generaties gemengd zijn en dat er ruimte is voor ontmoeting. Maar ook door praktische ondersteuning in huishouden enz. laagdrempelig beschikbaar te maken.

DON'TS

- Net doen of je niet weet dat kolven een recht is van vrouwen. Nog steeds heeft 40% van de moeders geen geschikte kolfruimte op het werk. Onacceptabel!

- Vaders die minder willen werken vanwege de kinderen, afschrijven als niet carrièregericht.

- Moeders die weer meer willen werken omdat de kinderen naar school gaan, afschrijven als te oud, duur en onervaren.

- Veel ouders hier op de site pleiten voor een langere schooldag. Ik kan me daar eigenlijk niet zo in vinden. Ik zie om me heen dat voor veel kinderen de schooldag meer dan lang genoeg is, en de meeste die ik ken hebben een hekel aan de naschoolse opvang. Misschien heeft dat te maken met de kwaliteit van de opvang, dat is mogelijk. Maar ik pleit toch eerder voor plooien van het werk rond schooltijden dan andersom: de kinderen maar weer in de mal van het werk persen. Bovendien willen veel ouders graag meer tijd doorbrengen met hun kind dan alleen de avonduren van 6 tot 8. Continurooster lijkt me wel een prima zaak, en zet meer zoden aan de dijk dan die 2 uurtjes na schooltijd lijkt me. Schooldagen van half 9 tot 2 of 3 en dan iedere dag hetzelfde, maakt het voor iedereen beter: kinderen, naschoolse opvang en ouders. Voor wat oudere kinderen is een combi met clubs en sport natuurlijk wel handig.

Hoi Roos,

Mijn man heeft na de geboorte van onze dochter bewust de keuze gemaakt als gastouder thuis te gaan werken. Hij werkte al jaren in de kinderopvang en voor hem was het een logische stap. Om bijdrage aan de emancipatie te leveren biedt mijn man 24 uur per dag, 7 dagen per week opvang aan. Hiervan wordt door menig (alleenstaande!) ouder dankbaar gebruik gemaakt.

Mijn situatie is "ideaal": mijn man werkt als gastouder de hele week thuis en vangt naast onze eigen dochter nog 10 andere kinderen in wisselende samenstelling op. Ikzelf werk 4 tot 5 dagen per week buitenshuis, afhankelijk van de opdracht waaraan ik op dat moment werk.

Graag meer aandacht voor de zorgende man. En dan niet van ach gut, wat een lieverd, dat 'ie dat allemaal voor zijn vrouw doet, maar dat dat dus allemaal gewoon en normaal is en erbij hoort. Bij ons is het de dagelijkse gang van zaken.

Groeten,Laura.

(V, 38, getrouwd, 1kind, dochter van 2, beroep Credit Manager, partner werkt 5 dagen -thuis- ik werk 4-5 dagen buitenshuis)

Ha Roos,

Op één wat mij betreft de schooltijden (minimaal een continurooster). Zie verder natuurlijk ook mijn boek:'de spitsuurclub, keuzevrijheid in de drukste fase van je leven'

Succes!

Marja Pronk

DO´S

De mogelijkheid van flexibele werktijden creeren ! in overleg tussen werknemer en werkgever te bepalen, bijvoorbeeld 8 uur werken tussen 8 en 20 uur, tevens handig als oplossing voor het fileprobleem

Transparant communiceren van en over de Wet Arbeid en Zorg ! en deze toepassen als een passende vraag zich voordoet. Veel medewerkers kennen deze wet niet of nauwelijks (en ik was 10 jaar HRM adviseur dus spreek vanuit ervaring)

Een organisatiecultuur creeeren waarin er niet vreemd gereageerd wordt op een aanvraag voor gebruikmaking van de Wet Arbeid en Zorg, korter werken, opname ouderschapsverlof, of op flexibele tijden werken. Samen naar oplossingen zoeken.

DONT´S

Het tegenovergestelde.

En talenten laten gaan. Het niet verlengen van arbeidsovereenkomsten vanwege een zwangerschap is ´not done´.

(geslacht V, leeftijd 35, leefsituatie GEREGISTREERD PARTNERS SAMENWONEND, wel of geen kinderen (PARTNER 2 KINDEREN UIT EERDER HUWELIJK), beroep DOCENT, hoeveel dagen jij en je eventuele partner werken 4-5).

Graag wil ik bovendien pleiten voor afschaffing van het bijzonder onderwijs.

alle kinderen zouden gelijk, neutraal onderwijs moeten genieten, waarin aandacht wordt besteed aan alle geloofsovertuigingen, samenlevingsvormen en andere voorkomende levensbeschouwingen.

kinderen zouden hierbij gestimuleerd moeten worden zélf hun ideeen te vormen, geprikkeld moeten worden op onderzoek uit te gaan en vragen te stellen.

elke religie stelt zichzelf boven andere religies en meent dat haar aanhangers verheven zijn boven anders denkenden. dit is geen gezonde voedingsbodem voor kinderen die straks onze multiculturele samenleving verder vorm moeten geven.

Het wordt tijd voor verandering!

Als moeder en zelfstandig ondernemer loop ik tegen de starheid aan van mannenbolwerken. Zelf probeer ik juist altijd mensen samen te brengen, die wat toevoegen aan elkaar en de samenleving prettiger maken. Waar ik me verschrikkelijk aan erger is de zakkenvullerij. Waarom willen mensen uberhaupt vakantiehuizen in Portugal, Roemenie, Afrika? En waarom denken die mensen dat ze dat verdienen? Ze zouden zich rot moeten schamen. Verdienen de mensen in Afrika en andere derde wereldlanden wat hen overkomt? Om je kinderen in je armen te zien sterven?Waarom nog een (vakantie)huis erbij? Ga wat doen met al dat overtollige geld voor anderen. Je hebt al een huis, je kunt je kinderen te eten geven en zelfs laten studeren. Is het dan nooit genoeg? Wat mij betreft mag iedereen hetzelfde inkomen krijgen. Dan kies je zelf je prioriteiten. En alles wat betreft onderwijs, zorg en vervoer moet in handen van de overheid zijn en kosteloos worden aangeboden. Ben ik nu een communist?

Hier herkennen mijn vriend en ik ons heel erg in. Voor vrouw EN man moet veel veranderd worden in de wet en regelgeving om gelijkwaardigheid en gelijke rechten voor beiden mogelijk te maken.

Fijn dat je dit doet, Roos!

Eigen ondernemer, man, 2 kinderen (3 en 1,5) ik werk 2 dagen en de rest in de avond- en weekenduren, man werkt fulltime.

Do's:1. ontwerp schooldagen van half 9 - 6 waarbij scholen hun traditionele dagindeling aanpassen en opvang/rust/sport samenvloeien met scholing.

2. stimuleer aan werkgeverszijde flexibele werktijden onder het motto: het resultaat telt, als het werk maar gedaan wordt. Wil je hier niet aan mee doen, ook prima.

3. laat vrouwen in hun waarde: stel geen quota, elke keuze dient gerespecteerd te worden. Fulltime moederen = zwaarder dan fulltime werken!!!!

Don'ts:

1. pamper de vrouwen met meer quota om hogerop te komen

2. maak kinderopvang niet gratis, draagt niet bij aan meer werken door vrouwen;

3. vrouwen moeten minder onderling discussieren over dit onderwerp want op die manier laten we elkaar niet in onze waarde; er is geen goed of fout in dit verhaal het gaat om de mogelijkheid je eigen keuzes te maken zonder hierbij het idee te krijgen dat er met een vinger naar je wordt gewezen of dat je een slechte moeder zou zijn etcetc.

Hierbij onderteken ik het manifest. Ik heb de afgelopen 10 jaar ervaren dat het verwezenlijken van persoonlijke ambities en moederschap in de Nederlandse samenleving erg veel doorzettings- en incasseringsvermogen, geduld, taaiheid en energie kosten. Mijn conclusie is : je kunt het niet alleen. De Nederlandse samenleving is niet ingericht op werkende moeders. Kinderopvangvoorzieningen zijn slechts een deel van de oplossing. Ziekte is een normaal verschijnsel bij kleintjes, en dat combineert niet met een serieuze baan. Flexibele werktijden, inlevingsvermogen van werkgevers en leidinggevenden zijn minstens zo belangrijk als kinderopvang. Maar juist hele praktische zaken als warm eten op de lagere school. Dat kan nergens. Een goed netwerk rondom je gezin voor min of meer normale praktische calamiteiten, want die doen zich regelmatig voor. Mensen die je steunen, zowel intellectueel, psychisch, als (vooral) praktisch.  Intellectuele vrouwen zijn soms hele slechte huishoudsters. Dat geldt in ieder geval wel voor mij. Ik heb er ook een hekel aan.  En een schoonmaakster alleen lost dat probleem niet op! Dan moet je ook een strijkster hebben, en iemand die kookt. En dat soort zaken nekt je ook met een gezin. Want ook je man kan niet alles doen. Kortom, laat niet alles aan het gezin over. Regel rondom het gezin meer. Faciliteer het moderne gezin beter met praktische, laagdrempelige kleinschalige voorzieningen voor maaltijden, opvang, was- en strijkservice. Kortom, dit kost geld en het is elitair. Maar misschien is het het wel waard. Woon- zorgvoorzieningen voor gezinnen.  Misschien zijn er daarom wel zoveel echtscheidingen, omdat echtparen ten onder gaan in de bekende tropenjaren als je niet enorm veel geld verdient om een service als The Nanny in te huren. Want dat is perfect. Maar dan moet je echt een goede baan hebben, lees voldoende geld verdienen. Ik heb zelf een stap terug gedaan. Werk minder, maar volg wel weer een masteropleiding ook. Hobby. De andere ka

Het is van cruciaal belang dat zowel mannen als vrouwen zich bewust worden van de oorzaken van de geschetste problematiek. Die ligt gelegen in de mens zelf. Eeuwenlang zijn er bewijzen voorhanden dat mannen in het algemeen meer last hebben van een superioriteitsgevoel en vrouwen van een minderwaardigheidsgevoel, maar laat het helder zijn dat zowel mannen als vrouwen minderwaardigheidsgevoelens en -gedachten hebben en deze (kunnen) compenseren. De bewustwordingspsychologie biedt perspectieven om deze problematiek op te heffen. Het gaat mijns inziens om bewust worden, bewust zijn en bewust doen. Vandaar dat ik dit Manifest van harte ondersteun. Wat we gezamenlijk instand houden kunnen we ook gezamenlijk opheffen.

Do's:

Meer Brede Scholen, waar je je kind vroeg naar toe kan brengen, en laat weer op kan halen en waar ze na school kunnen sporten, knutselen of luieren, wat ze willen. One-stop-shopping dus, voor rust voor moeders/vaders en kinderen.

Flexibele werktijden en mogelijkheid tot thuiswerken.

Flexibele schoolvakanties.

!

Ik stem toe.

Hi Roos, 

hoe is het met je?

Bij mij zijn er veel ontwikkelingen geweest, zowel werk als prive, dus een roerige tijd achter de rug. Weer wat rust in mijn donder en genoeg tijd om verder te gaan met de vrouwenzaken. Opstarten van mijn bedrijfje is goed gegaan. Het kan altijd drukker, maar ik heb veel leuke klussen en ze weten me goed te vinden. Aan je site te zien gaat het met jou ook goed... Druk bezig nu met het manifest?

Hartelijke groet, 

Roos Woltering

Ha Roos,

Ik teken je manifest omdat ik hoop dat er mede hierdoor ook wat  
meer rekening gehouden zal worden met b.v. eenoudergezinnen in  
Nederland. Of het nu vaders zijn of moeders dat maakt niet uit. Mensen  
die een volledige zorgverplichting hebben, hebben vaak minder keuzes  
te maken. Niet iedere alleenstaande ouder heeft bewust gekozen om een  
alleenstaande ouder te worden. Ook ik had het allemaal heel graag  
anders gezien.

Soms denk ik wel eens dat de basisschool maar ook de rest van de  
maatschappij denkt dat ik niets anders te doen heb en dat ik elke dag  
thuis op de bank met koekjes kan zitten wachten tot mijn dochters uit  
school komen. Zelfs al zou ik dat willen en daarvoor kiezen, betekent  
dit dat ik als alleenstaande ouder al gauw terug zal vallen op de  
bijstand. En dan wordt ik vanzelf wel door de soos gedwongen aan het  
werk gezet in een koekjesfabriek, anders stoppen zij de uitkering.

Ik zit daar allemaal niet op te wachten en neem liever het heft in  
eigen hand. Ik ben misschien wel bevoorrecht dat ik diploma's heb  
waardoor ik de keuze maak om te werken in een omgeving waar ik mij  
goed voel.

Alleen als ik dan alles tegelijk wil doen en aan alle verwachtingen  
probeer te voldoen, heb ik soms toch ook echt het gevoel alsof dit dan  
toch nog niet goed genoeg is. Dat ben ik wel een beetje zat.

Ik zou willen dat ieder individu zijn eigen keuzen kan maken en dat er  
wat betreft de combinatie werk en studie en gezin een faciliterend  
beleid zou komen wat bij iedere situatie kan aansluiten. Met deze  
gedachten onderteken ik je manifest.

Met vriendelijke groeten,

Annemiek de Jong

Stg. Steunpunt Studerende Moeders
Expertise centrum voor studie en gezin
Goudsesingel 182
3011KD Rotterdam
Tel: 010-2067559
Email: info@studerendemoeders.nl

Voor meer info:  www.studerendemoeders.nl
Het platform voor alle studenten met (a.s.) kinderen, (her) intredende moeders
en professionals!

MANIFEST

In deze lijn wil ik ook iedereen oproepen om vandaag nog de petitie Uit de kast, uit de klas te ondertekeneUit de kast, uit de klas omdat

Wij,Bezorgde Nederlanders,

constateren
• Dat de Nederlandse wet scholen op religieuze grondslag nog altijd het recht geeft om lesbische, homoseksuele of biseksuele leerlingen van school te sturen;
• Dat het bezoeken van Gay Pride, lidmaatschap van een homo organisatie of het op andere wijze openlijk uiting geven aan je seksuele voorkeur daarvoor al voldoende aanleiding kan zijn, als daarmee de grondslag van de school wordt geschonden;
• Dat de Nederlandse wet scholen op religieuze grondslag ook nog altijd het recht geeft om lesbische, homoseksuele en biseksuele docenten te ontslaan die openlijk uiting geven aan hun seksuele voorkeur;
• Dat de Nederlandse wet op deze wijze discriminatie van lesbiennes, homoseksuelen en biseksuelen legitimeert;
• Dat Nederland hierover op de vingers is getikt door de Europese Commissie, de Raad van Europa en de Commissie Gelijke behandeling;
• Dat de regering de besluitvorming op dit punt al 3 jaar voor zich uit schuift.

en verzoeken
• De regering en het parlement deze discriminerende wetgeving (de zogenaamde ‘enkele feit constructie' uit de Algemene Wet Gelijke Behandeling) nog dit jaar af te schaffen;
• Deze wetgeving niet te vervangen door andere regels die discriminatie van lesbiennes, homoseksuelen en biseksuelen op school op welke wijze dan ook mogelijk maakt;
• Daarover uiterlijk tijdens het op 30 september 2009 geplande overleg in de Tweede Kamer een besluit te nemen.

http://uitdekastuitdeklas.petities.nl

Hoi Roos,

Ik ben een moeder die alleen voor haar dochtertje van één jaar zorgt en die het geluk heeft dat ze tegelijkertijd haar eigen zelfstandige onderneming in personeelsadvies kan draaien. Momenteel loopt dit allemaal erg goed, vooral door hele goede en warme kinderopvang, ondersteuning van familie en door het feit dat ik de vrijheid heb mijn eigen werktijden te bepalen, zodat ik mijn dochter ook op een redelijk tijdstip weer kan ophalen. Tijdens mijn werk merk ik vaak dat werkgevers nog weinig flexibel zijn in de werktijden en het op de een of andere manier lastig vinden om flexibel hier mee om te gaan (dan moeten we dit voor iedereen doen....). Ik vind dat er nog een grote  uitdaging licht in het voorlichten van werkgevers dat de tijden van het kostwinnerschap voorbij zijn.

Verder voorzie ik voor over een paar jaar (ik wil daar nog maar liever niet aan denken) allerlei problemen met de schooltijden. Ik heb zelf ooit een jaar in Amerika gewoond en daar school gevolgd en daar is het inderdaad gewoon normaal dat kinderen tot ca. 15.00 naar school gaan en daarna sport of andere clubs kunnen volgen. Ik denk dat hier voor ons ook de toekomst ligt.

Ik vind je initiatief dus goed, en werk graag mee aan allerlei verbeteringen.

Succes en groeten,

Anne-Marie van Zanten

Beste Roos,

Het is niet meer van deze tijd dat ouders (lees vrouwen) de hele dag bezig zijn met 4 keer naar school lopen, fietsen, rijden...Dit jaren 50 systeem moet opgeheven worden. Hoewel in de jaren 50 maar ook nog in de jaren 70, kinderen natuurlijk gewoon zelfstandig naar school liepen. Dus hoe jaren 50 is het helemaal? Het is wat wij ouders (lees moeders) er zelf van gemaakt hebben. De "pas op", "kijk uit" generatie noem ik dat altijd. En dan hebben de dames nog bedacht dat je het kind tot aan zijn bankje in de klas begeleidt, z'n jas helpt uittrekken etc.. en dan iedere keer uitgebreid bewonderen wat er nu weer geknutseld is.  Een gedeelte van het probleem en dus ook van de oplossing zit bij de moeders zelf. Vrouwen zijn sociale wezens en laten zich makkelijk leiden door wat 'de ongeschreven norm' is of wat er impliciet van hen verwacht wordt. En veel mannen vinden het wel lekker makkelijk zo...en geef ze eens ongelijk. 

Hi Roos,

Als Belgische en jonge moeder van een zoontje van 3 sta ik te kijken hoe slecht het in Nederland allemaal niet geregeld is voor werkende ouders. Enorm dure opvang, een (soms onuitgesproken) sociale druk om je kind toch geen 5 (sic) dagen naar de opvang te laten gaan, verwachtingen omtrent ouders die wel even helpen (tijdens schooltijden), scholen die tijdens de lunchtijd dichtgaan en om 15u alweer uit zijn... Als ik Belgische vriendinnen hierover vertel, kijken ze me vol ongeloof aan. 

Dus ik steun jullie initiatief ten volle in de hoop op positieve verandering.

Groet

Hoi Roos,

Ik heb je initiatief op mijn nieuwe initiatief opgenomen; kijk op www.voorwerkendemoeders.nl Ik hoop dat we het verschil kunnen maken. Ik onderteken graag jou manifest!

Groetjes,

Marjet Winsemius

Beste Roos

ook ik erger mij al jaren aan de rare schooltijden op basisscholen. 

In de MR van de school van mijn kinderen gezeten met als doel dit aan de kaak te stellen. Wat bleek: onbespreekbaar!!! Ondertussen blijven mijn kinderen over onder slechte omstandigheden (4 vrijwilligers op 180 kinderen, het komt voor). Want eigenlijk is toch de gedachte: een ouder haalt zijn kind op tussen de middag. Hmm, onbegrijpelijk dat dit nog bestaat. En wring ik mij in allerlei bochten om te voorkomen dat mijn kinderen teveel moeten overblijven. Dit is precies de bedoeling van de school.

Dus:

DO: continurooster op alle scholen, naschoolse opvang bij elke basisschool - onder hetzelfde dak, of je dit nu brede school noemt of niet.

Stop geld in onderwijs, veel meer dan nu het geval is. Trouwens, het continurooster kost geen cent extra. Het is een kwestie van mentaliteit.

DON'T:

Doen alsof het zielig is als kinderen langer aaneengesloten op school blijven. Een continurooster is in het belang van alle kinderen op basisscholen.

Ouders alsmaar vragen om in te springen (overblijf, sportdagen, knutselmiddagen noem maar op). Normale ouders zijn aan het WERK.

Opvallend: aan het schoolplein staan vaak de moeders, die voor hun werk de kinderen naar school brengen, in de MR zitten alleen de vaders. En die vaders beslisten onlangs op onze basisschool voor een terugkeer naar de jaren vijftig, door in te stemmen met het plan van de directeur de tussenschoolse opvang te laten doen door de ouders die er gebruik van maken.

Wat gebeurt er: de directeur beslist, MR stemt in en mopperend regelt het gros van de ouders andere opvang. Bizar! Wij vrouwen accepteren te veel, laten te weinig van ons horen en maken het onszelf daardoor moeilijker.

Ik ben er zo klaar mee, met die mannen die, omhoog gevallen door gebrek aan gewicht, op een noemenswaardige positie zitten en daar fundamentele beslissingen nemen. Zonder ook maar een seconde rekening te houden met de gevolgen voor vrouwen, andere mannen, kinderen, de maatschappij...

Ik was al langer bezig met dit onderwerp, maar de recente ontwikkelingen op 'mijn' basisschool laten me zien dat ik dat zeker niet alleen of in stilte moet doen. Laat de maatschappij eens wakker worden. En laten we vooral de hand in eigen boezem steken en van ons laten horen!

Hallo,

Ik ben 39 jaar, ben als man geboren maar leef tegenwoordig als vrouw. Ben alleenstaand, heb geen kinderen. Ik werk 4 dagen per week.

Wat mij opvalt in discussies over AOW en over man/vrouw-verdelingen is dat het zo verdomd vanzelfsprekend lijkt te zijn om jarenlang hetzelfde werk te doen en je dan alleen BINNEN dat werk te verbeteren. Wat mij betreft zouden mensen vaker na moeten denken over de vraag "past mijn werk nog wel bij mij" en zou men daarbij gestimuleerd moeten worden om te kijken hoe dat werk (of: hoe ander werk) beter past. Het zou normaler moeten zijn om als 35-50-jarige opnieuw een HBO- of universitaire opleiding te volgen om daarna in de tweede helft van je werkzame leven werk te doen waar je (weer) energie uit trekt. Volgens mij kan dit de huidige, veel voorkomende, situatie voorkomen waarbij mensen van 55-65 jaar zitten te wachten tot ze -eindelijk- met pensioen kunnen.

Werkgevers zouden meer win-win moeten denken: als werknemers flexibel vrije tijd kunnen opnemen, dan zullen werknemers ook flexibel klaarstaan als het werk iets meer tijd nodig heeft. 't Kan in geen van beide gevallen van één kant komen.

Groetjes,

Frederique

van 5 - 3 naar 4 - 4

van parttime baantje naar anytime werken

nieuw denken, anders doen!

www.parttimecarriere.nl

Het thema blijft de moeite waard !!

onderschreven

Hoi Roos,

Bij deze wat gegevens over mezelf:

Al 15 jaar samenwonend, partner werkt parttime en is daarnaast muzikant, ik heb eigen bedrijf dus werk meer dan fulltime. We hebben besloten geen kinderen te nemen maar toen ik daar nog mee bezig was kwam ik erachter dat er al jaren geen zwangerschapsverlof regeling voor kleine zelfstandigen meer was. (Dit gat
schijnt inmiddels gevuld te zijn) Nadat ik zo'n beetje alle politieke partijen hierover gemaild heb hoe dat in godsnaam mogelijk was, bleek dat eigenlijk niemand met dit issue bezig was. Alleen de SP reageerde dat ze het op de agenda wilden zetten. VVD vond het je eigen probleem. En dat voor een partij die voor ondernemers zegt te zijn..

Mijn belangrijkste observatie is eigenlijk een andere: door mijn diversiteit in opdrachtgevers ben ik op veel bedrijven tijdelijk werkzaam geweest. En
wat me steeds weer opviel is de tegenzin die werkgevers hebben tegen
parttime werknemers. De belangrijkste argumentatie is steeds dat 'het zo
moeilijk is om werkoverleggen te plannen' maar eigenlijk is het vooral het
'probleem' dat ze het moeilijk vinden dat een werknemer niet iedere dag
binnen gehoorsafstand is, zodat ze a la minute iets kunnen doorgeven.
Terwijl mijn ervaring is dat wanneer je parttime werkt (3 of 4 dagen per
week) je veel efficienter met je tijd om gaat, omdat je weet dat je niet
alles tot morgen kunt uitstellen. Want die cultuur bestaat nogal onder
fulltime medewerkers. Als parttimer kan je je dat niet veroorloven. Hier
valt mijns inziens veel winst te behalen, voor werknemer EN werkgever:
indien er meer flexibiliteit zou komen bij de werkgever betreffende
werktijden, zou het zelfs kostenbesparend kunnen werken. Ik ben er namelijk
van overtuigd dat werknemers, zeker in verantwoordelijke functies, meer werk
verzetten in minder tijd, en dat ook graag doen voor meer vrijheid. Lijkt me
een win-win situatie. Zo'n zelfde conservatieve werkgever heeft me ooit eens
een oorspronkelijk fulltime baan aangeboden voor 3 dagen, 'omdat ik
hetzelfde werk toch in 3 dagen kan doen'. En dat is niet omdat ik zo
geweldig ben, maar omdat ik meer getraind ben in effectief met mijn tijd
omgaan. Die discussie mag ook wel eens gevoerd worden. Al hoor ik de
vakbonden al protesteren...

Ik onderschrijf jullie manifest, al vind ik dat er weinig aandacht wordt besteed aan de manier waarop mannen in de klem worden gehouden en van hun kinderen vervreemd.

Ik vind het ook vreemd dat in het Trouw-artikel wordt verondersteld dat het vooral een generatieprobleem betreft. Zelf ben ik namelijk 57.

Op de manier waarop het er nu staat is het inderdaad wel een vernieuwing van het feminisme, maar vind ik het weinig getuigen van een vernieuwende visie op de positie van mannen en vaders.

Ik vind dit een goed initiatief!

Hoi Roos, ik doe mee!

do's:

opvang en scholen die van sochtends vroeg tot savonds laat geopend zijn met afwisselende leer- en leuke activiteiten

flexibel werken als volwaardige alternatief implementeren

dont's:

de cultuur van het  moederen blijven koesteren. (de diepgewortelde overtuiging  dat de moeder het toch het beste kan/weet in de opvoeding en relatie met het kind en dat vrouwern in dit opzicht mannen vaak tekort vinden schieten.)

Hoi Roos, ga zo door, ik doe met je mee.

Do!

Continue roosters op scholen! Ik was er zelf nooit voor want ‘misschien handig voor de ouders maar veel te druk voor de kinderen’. Mijn ervaring leert dat een uurtje tussen de middag naar huis veel onrustiger is voor kinderen (‘doorlopen want we moeten op tijd weer terug zijn, snel je boterham op eten’). En dan woon ik nog vlak bij de school… En tussenschoolse opvang met veel wisselende (welwillende) vrijwilligers die een klein centje krijgen, mijn ervaringen zijn negatief.

Schooluren en BSO uren als geïntegreerd geheel zien en ook zo organiseren! Het als een leuke en leerzame totale dagbesteding van kinderen invullen. Scholen en andere organisaties moeten hierin meer samenwerken. Mijn kind zit op een school met een BSO die jarenlange wachtlijsten kent. Toen ik hiernaar informeerde bij de directie van de school kreeg ik het volgende antwoord: ‘wij voldoen aan de wettelijke voorwaarden”. Tja

Als tegenhanger van de Taskforce Deeltijd Plus (hoe krijgen we vrouwen meer aan het werk): wie schrijft het boek ‘ik wil minder werken maar met mijn baan kan dat niet’. (geschreven door een bijvoorbeeld een dappere mannelijke advocaat die de mores in zijn branche gaat doorbreken).

Don't

Hou op met de kift tussen ‘werkende moeders' en ‘thuismoeders'! Zinloze energie, besteed die energie zinvol. Heb respect voor elkaars keuzes en ambities, leer van elkaar en vul elkaar aan!

Heb het niet over ‘werk en prive' maar over ‘dubbele ambities'! Een aanzet om beiden als gelijkwaardig te zien en ook zo te benaderen.

Dat er een manifest nodig is voor zoiets vanzelfsprekends

Beleidsadviseur FNV, organiseert en adviseert de FNV Expertgroep Deeltijdplus. Samenwonend met vriendin en co-ouder van twee zonen.

Do: kinderopvang als basisvoorziening en instellen van de brede school, overal in Nederland - op professioneel niveau.

Don't: zorg beschouwen als (alleen) iets van het privédomein.

succes

Roos, helemaal eens:

http://www.bnr.nl/radio/columns/hoofdredactie/11239820?archief=true

Rens de Jong

Adjunct-hoofdredacteur BNR Nieuwsradio

EENS!

Reumatoloog, medisch hoofd reumatologie Maartenskliniek Woerden, onderzoeker UMCU, docent EN getrouwd met Henk en moeder van Ralph (5) en Phaedra (2). Het is mijn missie om in mijn werk een bijdrage te leveren aan betere patientenzorg gecombineerd met een betekenisvolle invulling van mijn moederschap zodat ik mijn kinderen op een goede manier kan voorbereiden op de maatschappij. Beide doe ik met liefde en passie, beide zijn een uiting van wie ik ben. Henk combineert zijn werk ook met zijn vaderschap. Zorgen doen we samen en we stimuleren elkaar in elkaars werk. Het is passen, meten en organiseren, maar het lukt wel.

Dus JA, ik ben voor stimulering (en waardering) van de combinatie werk en zorg voor zowel mannen als vrouwen en voor meer flexibiliteit om deze combinatie makkelijker te maken. Ik maak mij er persoonlijk hard om de positie van werkende ouders en hun kinderen niet alleen voor mijzelf maar ook voor mijn medewerkers te verbeteren.

change!

eens

Lieke Lamb, mede eigenaar van bureau Trendwatcher.com en oprichtster van Balancebabes.com. Moeder van 4 kinderen

Wat wel:

1.Laat onze generatie opstaan en erkenning vragen voor de enorme (negatieve) erfenis die ons door de generatie boven ons wordt nagelaten. Ten volle bewust van de last die ons wacht. Laten wij het heft daarbij in eigen hand nemen en niet afwachen tot dingen voor ons geregeld worden. Naast heel wat narigheid is ons ook veel rijkdom geschonken oa in de vorm van degelijk onderwijs. Laten we die winst inzetten om een toekomst te bouwen om naar uit te kijken.

2. Laten we streven naar een zo open en transparant mogelijke  samenleving en bestuurlijk apparaat. Optimaal gebruik makend van de digitale middelen die ons ter beschikking staan en zoekend naar innovatieve manieren om de maatschappij op een eigentijdse manier naar eigentijdse wensen in te vullen. Daarbij onze plek opeisend in de politiek de wetenschap en het onderwijs  het zakenleven en in de media.

3.Laat het een streven zijn om de politiek weer te laten bijsturen (niet besturen) ipv enkel poitiek te bedrijven en in de strijd dat te doen half te verdrinken in allerlei vreemde regeltjes en procedures . (niet lullen maar poetsen)

Wat niet:

1. Niet Betuttelen. Wij zijn allemaal gelijkwaardig maar niet allemaal gelijk. Ieder mens heeft naar omstandigheden eigen behoeftes wensen en plichten. Creeer de mogelijkheid voor zo veel mogelijk individuen om te excellereren op hun eigen niveau.Gun ieder zijn ruimte daarin.

2.Niet Polderen: Als er dan toch dingen echt geregeld moeten worden doe dat dan ook! Maak keuzes en verbind daar dan ook beslissingen aan. Duidelijkheid is al de helft

3.Niet Kinderen als pion in ons spel gebruiken.  Wat ook de dromen en idealen van onze generatie of de generaties daarboven mogen zijn: laat dit nooit een last worden voor de generatie onder ons. Laten wij steeds goed het belang van het kind (generatie na ons) in het oog houden en proberen op een blijmoedige manier rust regelmaat en reinheid te combineren met licht lucht en liefde zowel in onze kleine huiselijke kring als ook op mondiaal niveau.

Wij zijn een generatie van sterk ontwikkelde individuen met een brede basis
wat betreft kennis en een breed scala aan mogelijkheden. Wij weten ons
gesteund door het leeuwendeel van de mannelijke generatiegenoten die niet
tegen maar meewerken. Laten we onze kansen ten volle benutten. Onze
verworven vrijheden opeisen en verdedigen en bovenal de balans opmaken en
behouden om het geluk dat eenieder nastreeft te vinden. Nu en in de
Toekomst!!!

Ik citeer graag even een voorganger:

Ik participeer en ondersteun initiatiefnemers van positieve verandering.

Ik onderschrif het manifest helemaal.

Dit sluit precies aan bij hoe wij ( manlief en ik) het thuis georganiseerd hebben!

Getekend,

Liset Hamming

Wat een opluchting te weten dat er mensen zijn die de maatschappij serieus durven te nemen. Ik participeer en ondersteun initiatiefnemers van positieve verandering.

Soad Bouchentouf

Goed manifest,

Linda Vosjan, ondernemer in journalistiek en communicatie

Ik onderschrijf het manifest geheel!

Linda Duits

Universitair Docent afd. Communicatiewetenschap, Universiteit van Amsterdam

Roos is mijn droomvrouw! Jammer genoeg is ze al bezet!!

waren alle vrouwen maar zo vrijgevochten als Roos!

Ik steun je door dik en dun..... dat weet je!

Victor Fokke

filmmaker (docudon.com)

Laten we in ieder geval duidelijk maken dat er nog veel moet gebeuren en dat we dat met z'n allen moeten doen....

Mieke SpaansEindredacteur OBA LiveIKON Radio

Namens de Paki's . prima initiatief.

Nu nog student, maar al hard aan het nadenken over 'straks'..!

Als dat toch een werkelijkheid werd. De vrijheid om je leven in te delen zoals jij dat wilt. Ik denk dat we 2x zo goed gaan presteren en meer tijd krijgen voor elkaar!

Bijdeze teken ik het manifest!

Ik kan me er wel in vinden naast "eisen ", die m.i. ok zijn, maar meestal aan anderen gericht zijn , is het ook fraai om een oproep tot zelfactie te doen o.i.d., maak het niet te passief ! met vriendelijke groet Kees Blokland

Manifest

We hebben vooral mannen nodig die mannen steunen bij de nodige verandering, voor henzelf, voor elkaar, voor vrouwen, voor kinderen, voor de hele wereld!

True!

Ik ben grootschalig voor, HULDE dus! En zet graag mijn naam eronder

Succes!

Rutger Groot Wassink

oprichter van Papa Plus en beleidsadviseur arbeidsmarktbeleid en sociale zekerheid

Bij deze. 

Lieve Roos,

Met liefde en enthousiasme onderteken ik het manifest!

Ik onderteken het manifest graag .

Met vriendelijke groet,

Carry Goedhart

Directeur Expertisecentrum LEEFtijd

top 3 do's: 1) ruimte (kwal. basisvoorzieningen voor kinderen), 2) geld (eerlijk en duurzaam gebruik van geld incl. genderbudgeting) en 3) tijd (betere, flexibelere school-, werktijden). En dat alles in samenhang.

top 3 dont's: 1) stoppen met ruimte bebouwen met verkeerde accomodaties, 2)stoppen met vasthouden aan achterhaalde school- en werktijden en 3) stoppen met geld investeren in ongewenste zaken.

Succes Roos. Initiatief top! Tot ziens maar weer op de barricades, liefst met slimme strategieën, want het is inderdaad de hoogste tijd voor veranderingen/verbeteringen. Ik houd het maar kort, want er zijn al bibliotheken vol over geschreven, maar ik wil nog wel de trieste constateringen kwijt dat het MVM-actieprogramma uit de jaren 70 nog uiterst actueel is, dat Nederland anno 2009 nog steeds structureel 0 cent (overblijfwet 1983) over heeft voor lunchende schoolkinderen en de huidige situatie van de 1,5 miljoen basisschoolkinderen vaak onverantwoord is. Ik bied je graag mijn hulp aan bij het inventariseren van de voorgestelde do's en dont's.

Nils van Gelder is werkzaam als acteur-regisseur in de sector Kunsten & Media. Ik hou met verschillende dingen bezig. Ook op het gebied van culturele en maatschappelijke verniewing.

1. Men moet stoppen met (elkaar) in hokjes en vakjes stoppen/denken, daar bedoel ik mee dat anderen blijvend uitmaken wat je wel en niet mag doen, het niet serieus nemen of betutteling in allerlei verhodingen ervan. Man- Vrouw, Man-man en Vrouw- vrouw. Of je nou aan de top zit of onderaan, dat moet niks uitmaken.

2. Iedereen heeft het recht het werk te doen die hij of zij leuk vindt. Iedereen heeft het recht om carriére te maken en vooral op een gelijkwaardige manier met elkaar om gaan in allerlei verhoudingen ervan. Iedereen heeft het recht betaald werk te doen en dat alles evenwichtig betaald wordt. Of je nou alleenstaand bent, samenwoont en/of kinderen hebt of iets anders, moet dus ook niets uitmaken.

mee eens.

Mijn profielschets: vrouw, 37, getrouwd, twee schoolgaande kinderen. Man & ik werken beiden vier dagen, allebei bij de overheid, daarnaast heb ik nog wat (onbetaalde) nevenwerkzaamheden.

Mijn top 3 wat-niet:

1. de aanrechtsubsidie

2. verwachten dat ouders allerlei klusjes op school op zich nemen. Wie bedenkt nou dat ouders van overblijvende kinderen best overblijfouder kunnen zijn? Zouden die kinderen heel misschien juist overblijven omdat die ouder géén tijd heeft??

3. de vrouw-met-kinderen primair als moeder zien, en pas daarna vrouw/werknemer/persoon. Terwijl de man met kinderen primair als man gezien wordt, en pas daarna als persoon/werknemer en in laatste instantie als vader.

Top 3 wat-wel:

1. een forse kwaliteitsimpuls voor de kinderopvang. Kinderopvang moet iets zijn wat je je kind niet wilt onthouden, omdat het iets toevoegt aan het leven van je kind. Als opvang iets wordt "wat elke goede ouder zijn kind gunt", blijken heel veel 'thuisblijfmoeders' ineens tijd over te hebben om te werken... En aldus bij te dragen aan het beeld dat het volkomen normaal is om te werken, ongeacht je geslacht en thuissituatie.

2. erkennen dat marktwerking in de kinderopvang niet werkt. Dat leidt tot concurrentie op prijs, wat leidt tot kwaliteitsvermindering, en bovendien neem je niet van de ene dag op de andere je kind onder de arm mee naar een andere opvang met andere kinderen en andere leiding (nog even los van de wachtlijsten).

3. zelf uitstralen dat het volkomen normaal is om werk en zorg te combineren. Als maar genoeg mensen dát doen, wordt het vanzelf ook normaal gevonden

En ja, ik realiseer me dat dit vooral ziet op de situatie-met-kinderen en dat het probleem breder is, maar m.i. is hier de druk groter en dus ook de kans dat er wat verandert. En als het daar verand

Hallo Roos en alle andere medelezers,

Als min of meer geemancipeerde man en vader van twee kinderen in de puberleeftijd zijnde wil ik dit MANIFEST van harte ondertekenen.

Waarom wordt er bij het opstellen van een  vacature er standaard vanuit gegaan dat de persoon voor 40 uur per week dient te werken?

Er zijn in Nederland genoeg mensen die willen werken en supergemotiveerd zijn, maar door omstandigheden zoals een handicap of uitdaging of het feit dat hun naaste omgeving vrij veel aandacht vraagt, niet voor het volle aantal uren kunnen werken. Met als gevolg dat deze mensen onvrijwillig werkloos thuis zitten.

Er wordt in Nederland nog teveel uitgegaan van het in mijn ogen tamelijk achterhaalde eenverdieners-model waarbij de man meestal alleen werkt en waarbij de vrouw meestal de zorg voor het gezin en het huishouden heeft.

Ik heb zelf gedurende een aantal jaren 40 uur per week gewerkt en soms nog veel meer. Voor wat betreft mijn gezin had ik in die tijd het idee dat ik soms behoorlijk achter de feiten aanliep en slecht geïnformeerd was. Na een burnout en een periode van onvrijwillige werkloosheid als gevolg van een ontslag op bedrijfseconomische redenen ben ik uiteindelijk weer (als 47-jarige en met een toen gediagnosticeerde arbeidshandicap) aan de slag gekomen in een vergelijkbare functie. Bij het aanvaarden van deze nieuwe functie heb ik er bewust voor gekozen voor 32 uur per week te gaan werken. Hierdoor is er een stuk betere balans ontstaan bij mij voor wat betreft het werk en mijn privé-leven.

Gaarne zou ik iedereen de kans willen gunnen die ik bij mijn huidige werkgever heb gekregen om parttime te gaan werken. Hopelijk zijn er meer mensen en in het bijzonder mannen die dit manifest zullen ondertekenen.

Ik ben een 34-jaar jonge, hoogopgeleide en ambitieuze vrouw, die vanwege een (psychische) arbeidshandicap helaas veel thuis zit zonder werk (Wajonger). Momenteel werk ik gelukkig weer wel, als zelfstandig onderzoeker en projektleider. Ik wil de do's en don'ts graag aanvullen en uitbreiden vanuit mijn eigen situatie.

-Waarom is er aan de ene kant een hele emancipatie- en empowermentbeweging gaande voor vrouwen? Bijv. hoogopgeleide, ambitieuze vrouwen die carriere willen maken mèt een goede balans werk-privé?

-En is er aan de andere kant een hele emancipatie- en empowermentbeweging gaande voor mensen met een (arbeids)handicap/ chronische ziekte, waaronder mensen met een Wajong-uitkering (zgn. "Wajongers", ook als je allang geen 'Jongere' meer bent)? 

Bijv. jonge, hoogopgeleide Wajongers die carriere willen maken mèt een goede balans werk-privé?

- En waarom is er NIEMAND in beleids- en overheidland, die zich realiseert dat deze twee groepen ook in combinatie met elkaar kunnen voorkomen? Dus jonge, hoogopgeleide, vrouwelijke Wajongers die carriere willen maken mèt een goede balans werk-privé? 

En misschien ook de niet-meer zo jonge Wajongers (die helaas tegen deze slechte naamgeving moeten aanboksen en steeds worden aangesproken als jongere, ook al ben je 30+ ).

En misschien ook de niet-hoogopgeleide vrouwelijke Wajongers?

En al die andere subdoelgroepen.

Ik pleit dus zeker voor diversiteit op de werkvloer EN de mogelijkheden om dat te kunnen realiseren. MET een goede werk-privé balans. En ZONDER glazen plafonds, zodat ik als hoogopgeleide vrouwelijke Wajonger, ondanks mijn beperkingen, ondanks mijn vrouw-zijn, ondanks alles 

gewoon, vanzelfsprekend, zonder problemen

carrière kan maken.

Beste Roos,

Ik ben sinds 4 weken een alleenstaande moeder en mijn zoon heet Pim. Ben geen bewust alleenstaande moeder, maar ben bewust moeder geworden. Dit mede omdat ik mijn levenspartner nog niet heb gevonden en gezien mijn leeftijd, net 38 geworden, heb je als vrouw dus niet meer jaren de tijd om te wachten tot je hem tegen komt. Ik merk toch wel dat het steeds meer geaccepteerd wordt als je kiest om alleen een kind te krijgen ook al is het wennen voor je omgeving en is de maatschappij er nog niet echt op gericht.

Ik ga na mijn verlof weer fulltime werken (36 uur) en wil dit in 4 dagen doen. Minder werken is voor mij financieel nog niet haalbaar. Met al je vaste lasten en nu ook met een kind erbij is het geen vetpot om zo maar te zeggen. Ik werk als proces coordinator in een ziekenhuis. Deze functie heb ik hard voor geknokt om te krijgen en hopelijk geeft deze functie mij ook de mogelijkheid om meer flexibel te kunnen gaan werken, zoals thuis kunnen werken in de avond of weekenden indien dit nodig is omdat bv mijn kind ziek thuis is. De organisatie is nog niet ingesteld op mensen die flexibel willen werken.

De verlofperiode na de geboorte van een kind vind ik veel te kort. Ik ben zelf van mening dat je wel een jaar verlof zou moeten hebben en er dan ook wel meer vrouwen zijn die meer uren willen blijven werken omdat ze financieel niet afhankelijk willen zijn van hun man. Aangezien er steeds meer 1ouder gezinnen zijn moet de regering met goede oplossingen komen hoe deze gezinnen rond kunnen komen, want veel verschil is er niet met 2 verdieners met kinderen wat betreft o.a de vaste lasten per maand. Ik heb er namelijk niet voor gekozen om alleen te zijn en zou graag mijn leven met een partner delen.

helemaal waar.

Beste Roos, ik ondersteun je initiatief van harte!

Danny de Paepe.

Ik ben man, 35 jaar en ben ambtenaar bij het Europees Parlement. Ik heb Ontwikkelingsstudies gestudeerd en werk vier dagen in de week. De laatste dag gaat op aan mijn rechtenstudie en vrijwilligerswerk.

Roos,

Ik ondersteun je manifest met plezier!

Succes!

Roos, ik ondersteun je manifest van harte!

Els Holsappel, freelance journalist en teamleider publieksvoorlichting. Ik ben 40 jaar, getrouwd en heb een zoon van vier jaar. Ik werk meer dan 40 uur per week en mijn man werkt 32 uur per week.

Do's:

1) Overheid en vakbonden: stel de 32 urige werkweek in als fulltime dienstverband. Iedereen die meer wil werken kan dat doen, maar 32 uur is de norm. Werken en zorgen wordt dan zowel voor vrouwen als voor mannen makkelijker waardoor de arbeidsparticipatie van vrouwen toeneemt en we per saldo meer uren werken dan dat we nu doen. En dat is nodig om de kosten van de Vuttende pensionada's van de babyboomgeneratie op te vangen.

2) Overheid, vakbonden en bedrijfsleven: stel een langer zwangerschaps- en bevallingsverlof in en laat aan man en vrouw samen te beslissen wie wat wanneer opneemt (waarbij de vader dus ook recht heeft op een bevallingsverlof van minimaal 4 weken).

3) Bedrijfsleven en overheid: stimuleer thuiswerken (ook goed voor de file's) en neem dit op als een recht in de CAO's, maar met restricties voor bepaalde functies (baliepersoneel bijv) en tegen misbruik.

Don'ts:

1) Consultatiebureau's en basisscholen: stap uit de jaren 60 en 70 van de vorige eeuw en pas je aan aan de veranderde samenleving: mannen en vrouwen werken. Consultatiebureau's: maak geen aantekeningen in het kinddossier als een vrouw aangeeft meer dan drie dagen te werken. Scholen: trek niet aan ouders voor allerlei klusjes, begeleidings- en ander vrijwilligerswerk. Eis andere oplossingen van de overheid en werk veel meer samen met de kinderopvangorganisaties.

2) Vakbonden: hou op met zeuren over het oprekken van de pensioengerechtigde leeftijd naar 67 jaar: dat hebben we al jarenlang zien aankomen. Zorg er liever voor dat het ouderdomspensioen niet langer aan de werkgever wordt gekoppeld maar aan de werknemer. De werkgever blijft verplicht een X% van het loon als pensioen te storten in een pensioensfonds, maar de werkgever geeft aan welke dat is. Zo houden we het collectieve systeem in stand, maar voorkomen we pensioenbreuken en -gaten bij de werknemer. We werken immers niet meer levenslang bij dezelfde werkgever!

3) Overheid: hou op met het kostwinnersmodel nog steeds als beleidsmatig uitgangspunt te nemen terwijl je het model wel hebt afgeschaft als het om inkomen, uitkeringen of belastingen gaat. Tweeverdieners kunnen bijvoorbeeld niet ook nog eens mantelzorgers zijn. Dat heeft niets met gebrek aan betrokkenheid te maken, maar alles met gebrek aan tijd. Stoppen met bezuinigen op de thuiszorg dus.

44 jaar, Single Lesbische vrouw, oprichtster adoptieclub nederland, freelance projectmananager, evenementenorganisator voor Lesbidames (netwerk Ladiesfuel) , muziekkunstenaar. Voorstander voor het volledig losgooien van starre rolpatronen met als uitgangspunt dat kinderen en ouders in grote vrijheid hun dagelijkse leven kunnen leven en men zich kan ontplooien met alle ruimte voor levensvreugde en zingeving. Flexibiliteit in hoofd en gevoel bij individuen kan uitsluitend leiden tot positieve verandering in de maatschappij. Het begint bij mij en bij jou!

Zelf ben ik 49 jaar en ik werk al sinds ik kinderen kreeg (1988) in het hbo-onderwijs. Ik heb in eerste instantie nooit naar iets anders gezocht, omdat ik het gevoel had dat geen enkele andere baan in mijn branche (communicatie/journalistiek) te combineren was geweest met vier kinderen. Vakanties lopen mooi parallel en dat is handig. Tegelijkertijd legt juist het onderwijs een enorme druk op de werkende moeder omdat afmelden alleen mogelijk is als je zelf heel ziek bent. Een ziek kind is geen reden. Er is in het hbo-onderwijs geen vervangingsregeling bij ziekte of afwezigheid, dus ben jij er niet, dan is er geen les en komen tientallen, soms honderden studenten, voor niets. Elke ziekmelding van een docent is verdacht: is ze zelf ziek? Of is het een smoes?

Mijn (2e) man was manager bij de opvang van asielzoekers en werd wegbezuinigd toen Verdonk alle asielzoekers tegenhield. Hij was toen 50 jaar en heeft in vier jaar tijd nog niets nieuws kunnen vinden. 50+ is te oud en te duur. Die leeftijdsdiscriminatie vind ik stuitend en daar hoor je te weinig over. Ook over het feit dat je het als vrouw van 40+ ook wel kunt schudden bij sollicitaties, terwijl je dan nog 25 jaar te gaan hebt. Je kunt dus na die leeftijd amper nog een 'move' maken.

Wat er anders zou moeten? In mijn tijd hadden bijstandsmoeders net zo veel recht op een (voor hen spotgoedkope) crècheplaats als werkende moeders en dat maakte de wachtlijsten gigantisch. Ik weet niet of het nog zo is, maar ik vond dat belachelijk. Verder is het raar dat er in dit digitale tijdperk nog zo krampachtig wordt vastgehouden aan de banen van 9 tot 5. Er zijn zo veel mogelijkheden om je werk op andere momenten en andere plekken te doen; maak daar gebruik van. Dat vergemakkelijkt het leven van de ouder ook aanzienlijk. Is je kind ziek? Haal het maar weer eens in, of ga aan de slag als het lekker ligt te slapen. Het kan niet overal, maar op zeer veel plekken wel. En verder zouden basisscholen zich eens moeten gaan realiseren dat we in de 21e eeuw leven en dat moeders niet de hele dag breiend zitten te wachten tot ze een leuk klusje op school krijgen toebedeeld. Scholen moeten zich 100% kunnen redden zonder inzet van ouders. Daar moet ook de politiek voor zorgen (met meer geld).
enorme druk op de werkende moeder, omdat afmelden alleen mogelijk is als je zelf heel ziek bent. Een ziek kind is geen reden. Er is in het hbo-onderwijs geen vervangingsregeling bij ziekte of afwezigheid, dus ben jij er niet, dan is er geen les en komen tientallen, soms honderden studenten, voor niets. Elke ziekmelding van een docent is verdacht: is ze zelf ziek? Of is het een smoes?

Mijn (2e) man was manager bij de opvang van asielzoekers en werd wegbezuinigd toen Verdonk alle asielzoekers tegenhield. Hij was toen 50 jaar en heeft in vier jaar tijd nog niets nieuws kunnen vinden. 50+ is te oud en te duur. Die leeftijdsdiscriminatie vind ik stuitend en daar hoor je te weinig over. Ook over het feit dat je het als vrouw van 40+ ook wel kunt schudden bij sollicitaties, terwijl je dan nog 25 jaar te gaan hebt. Je kunt dus na die leeftijd amper nog een 'move' maken.

Wat er anders zou moeten? In mijn tijd hadden bijstandsmoeders net zo veel recht op een (voor hen spotgoedkope) crècheplaats als werkende moeders en dat maakte de wachtlijsten gigantisch. Ik weet niet of het nog zo is, maar ik vond dat belachelijk. Verder is het raar dat er in dit digitale tijdperk nog zo krampachtig wordt vastgehouden aan de banen van 9 tot 5. Er zijn zo veel mogelijkheden om je werk op andere momenten en andere plekken te doen; maak daar gebruik van. Dat vergemakkelijkt het leven van de ouder ook aanzienlijk. Is je kind ziek? Haal het maar weer eens in, of ga aan de slag als het lekker ligt te slapen. Het kan niet overal, maar op zeer veel plekken wel. En verder zouden basisscholen zich eens moeten gaan realiseren dat we in de 21e eeuw leven en dat moeders niet de hele dag breiend zitten te wachten tot ze een leuk klusje op school krijgen toebedeeld. Scholen moeten zich 100% kunnen redden zonder inzet van ouders. Daar moet ook de politiek voor zorgen (met meer geld).

Heel veel succes toegewenst met dit manifest; wij als E-Quality zijn het hier helemaal mee eens.

Hartelijke groet,

drs. Joan M. Ferrier, directeur

Ik ben al sinds jaar en dag een 'vrije jongen'. Ondernemer in hart en nieren. Heerlijk dat werk, heerlijk mijn kids, heerlijk mijn man. Die net als ik 9 dagen per week leeft en werkt!

Anders leren kijken... in de ruimste zin van het woord!Naar educatie, werktijden, kinderopvang, duurzaamheid, rolverdeling... ach... we zitten zo lekker vast met z'n allen!

Echte kanteling is nodig in de maatschappij op heel veel fronten.Nieuw kunnen denken, conventies over boord gooien en het goede behouden. Waar te beginnen? Niet wachten op de overheid, of op de ander... zelf beginnen... gewoon doen, dat is de eerste stap naar verandering. Zoals Roos nu doet! Veel geluk, Yolanda

Ik onderschrijf dit manifest van harte! Roos verwoord een onvrede van veel (jonge) mensen. Hopelijk lezen de beleidsmakers de suggesties op deze site en gaan ze vlijtig aan de slag met het maken van praktische oplossingen. Voor mij gaat wat Roos aanroert veel verder dan enkel een discussie over het combineren van werk en kinderen. Het gaat over het anders organiseren van de maatschappij die nu nog te veel is ingericht volgens ouderwetse tradities en niet aansluiten bij de wensen van een jongere generatie.

Een onderwerp wat ik graag aan de agenda wil toevoegen is; Woningmarkt. Deze zit compleet verstopt. Veel twintigers en dertigers hebben het gevoel dat er voor hen 'fysiek' geen plaats is in dit land. De wachtlijsten voor sociale woningbouw lopen op tot wel 10 jaar! Hun woonwensen worden overgeleverd aan een bijna onbetaalbare ‘commerciële sector’, vaak een ‘netter’ woord voor huisjesmelkers. Kopen is meestal geen optie. Werken met korte contracten is tegenwoordig de trend en een wens van de overheid - lang leve de flexibele werknemer - maar ondertussen blijft het bankwezen conservatieve ideeën houden over hypotheekverstrekking. Kortom; geen vast contract=geen hypotheek.

Dit kabinet lijkt weinig begrip te hebben voor wat er leeft onder de jongere lichting, terwijl wel wordt verwacht dat zij straks de lasten gaan dragen. Volgens Rouvoet mogen Nederlanders wel wat meer baby's maken, om de kosten van de vergrijzing op te vangen. Maar waar moeten die gezinnen straks wonen? Solidariteit is niet vanzelfsprekend, maar iets wat onderhoud kost.

Pro's:

sportvereniging via en aansluitend aan school organiseren sportkampen in de zomer, betaalbaar, voor 6-16 jarigen

aandacht voor rolverdeling op school, stimuleren van kansen voor meisjes (bijv summer school IBM)

Don's:

geen anderhalf uur pauze tussen de middag, maar structurele opvang op school

seksistische en rolbevestigende reclame

Succes ermee!

Barbara Groeneveld, zelfstandig ondernemer, werk momenteel zo een 20 uur per week, getrouwd met full time werkende man en ouder van drie dochters (4,7,9).

Do's: flexibilisering van werktijden. uitbreiden van naschoolse activiteiten/opvang. opzetten van een systeem waarbij oppas/schoonmaak legaal kan worden geregeld (denk aan het belgische cheque-systeem).

Karen Morhaus

Uiteraard onderteken ik bij deze het manifest. Het wordt tijd dat er veranderingen plaats gaan vinden in deze letterlijk ouderwetse maatschappij.

To Do: werkgevers moeten hun werktijden aanpassen en begrijpen dat het hebben van kinderen een persoonlijke verrijking is, wat ten goede komt van de prestaties van de ouders.

To Do: de overheid moet zorgen voor betaalbare kinderopvang, langer vaderschapsverlof en meer financiele steun voor 1 oudergezinnen.

Succes Roos

Uiteraard ben ik het er volledig mee eens. Je hoeft geen kinderen te hebben om dat te begrijpen. Blij dat je de knuppel weer 's in het hoenderhok gooit.

Goede actie van Roos. Helemaal mee eens, laten we zorgen dat we met zijn allen Roos steunen en veel handtekenignen ophalen.

Annemie Schuitemaker

Directeur Career & Kids

Parttimebank en

Stichting Werkende ouders

Ik was het er al mee eens toen je het vertelde en dat ben ik nog nu ik het gelezen heb :)

Succes!

L.

Getrouwd, 38 jaar, 4 kinderen thuiswonend in de leeftijd van 2 tot 15, oudste 2 kinderen van ex partner. Man en ik werken beide 4 dagen, hij als werkcoach ik als manager P&O. Naast werk volg ik ook een leergang bedrijfskunde, 1 avond per week + wat weekenden.

Do's voor overheid: betere aansluiting en communicatie tussen school en opvang. Ofwel tussenschoolse opvang met hulpmoeders afschaffen door scholen te dwingen een continue rooster te volgen. Alle scholen worden brede scholen met opvang, sport, apotheek, bibliotheet etc. onder 1 dak.

Do's voor werkgevers: geen nine to five maar flexibele werktijden en werkplekken, outputgestuurd ipv uurtjes aanwezigheid tellen. Zet in op ontwikkeling, stimuleer deeltijders aan hun eigen ontwikkeling te werken, zet ze in op interessante projecten en klussen, prikkel ze en daag ze uit.

Graag wil ik voorop stellen dat ik persoonlijk niet tegen enorme problemen oploop bij het reilen en zeilen van een gezin met twee kleine dochters. Wij werken allebei 4 dagen en zijn daar voorlopig tevreden mee. Nu onze oudste naar de basisschool gaat is er nog meer geregel, de werk/schooltijden sluiten niet altijd goed aan. Gelukkig heb ik als ambtenaar van de gemeente Amsterdam een flexibele baas die inziet dat niet iedere levenssituatie in een 9 to 5 baan te passen is.

Do:

 -Kinderopvang goed en betaalbaar houden/maken

-Inzien dat een mens met kind(eren) maar een klein percentage van zijn of haar werkbare leven wat minder flexibel is, een goede baas kijkt verder dan die eerste periode.

Succes !

Van harte steun ik het manifest, zou wel raar zijn als het anders zou zijn!

Stichting Mama Wil maakt zich sinds 2007 hard voor financiele onafhankelijkheid van moeders. Ons bestuur onderschrijft dit manifest, omdat wij streven naar een vernieuwde manier van werken voor de zorgenden in gezinnen.

Onze top 3, simpel in te voeren oplossingen:

- Mama Wil ... een warme lunch (op school, voor alleenstaanden etc.), dit plan is op te vragen via info@mamawil.nl. Doel: Educatie, Gezondheid en vaste werktijden combineren met lekker gezond voedsel.

- Loslaten 4 om 4 principe (man en vrouw werken beiden 4 dagen). Er zijn steeds meer alleenstaande en samengestelde gezinnen. Deze opvoeders zijn gebaad bij eenduidigheid in schooltijden en vervolgactiviteiten vanaf school naar sport-, creatie- of zwemclub (brede school). Daarnaast is het belangrijk om werkgevers te subsidieren voor thuiswerkplekken. Promoten van 9 tot 3 aanwezigheid op werkvloer en daarna thuis voor man en vrouw is ook een optie, alleen niet voor industriele beroepen.

- Op basis van inspiratiecafe gedachte: Promoten dat deelname aan de maatschappij de eigenwaarde vergroot en het sociale netwerk enorm vergroot. Tijd voor jezelf is noodzakelijk om een goede moeder/vader te zijn. Moeders en Vaders met een uitkering anders behandelen (aangepast reintegratietraject met overweging ondernemerschap). De nadruk leggen op het vergroten van het sociale werkende netwerk om deze mensen heen. Het evenement is een uitvloeisel van deze gedachten, plannen voor het houden van een inspiratiecafe zijn op te vragen via info@mamawil.nl Meer informatie (kort) op www.inspiratiecafe.nl

Succes!

Maartje, (voorzitter Stichting Mama Wil (vrijwillig), 4 dagen werkend in reclame/communicatie, www.fennart.nl, man ook 4 dagen werkend, 3 kinderen)

Mee beginnen:
- Meer mannen in de kinderopvang laten werken en hen waarderen om wie ze zijn. Dus probeer ze niet te veranderen in een leidster (zoals nu constant
gebeurt) maar laat ze mannendingen doen met de kinderen!
- Direct vaderschapsverlof invoeren in Nederland van minstens 6 weken. Op deze manier kunnen vaders ook normaal wennen aan een nieuwe gezinssituatie, net als moeders dat doen.

Mee stoppen:
- stoppen met vrouwen een bevoorrechte positie te geven als het om opvoeding van kinderen gaat.
- stoppen met de geheime familierechtbanken in Nederland. Voortaan moeten de familierechtbanken en uitspaken openbaar worden zodat ze objectief gecontroleerd kunnen worden door de journalistiek e.d.

Een hekel aan:
- vrouwen die net doen alsof ze voor emancipatie zijn maar veel weerstand bieden als het werkelijk om een gelijkwaardige verdeling gaat van de opvoeding van kinderen.

Wij verdelen zorg en huishouden eerlijk (lees: we doen grosso modo evenveel). Omdat Willemijn tegenwoordig een zware baan heeft, werkt zij meer uren en doe ik thuis meer. Vroeger was het andersom. Niet altijd gemakkelijk, want niets is vanzelfsprekend en over alles moet onderhandeld en overlegd worden, maar het werkt voortreffelijk.

Do: We moeten nodig de oude feministische idealen van gelijkwaardigheid en wederzijds respect tussen de seksen weer uit de kast halen. Het respect voor mannen schiet er de laatste jaren nog wel eens bij in. Zoals ook Nobelprijswinnaar Doris Lessing, bestsellerauteur Fay Weldon en cabarettier Jeroen van Merwijk is opgevallen, lijkt het of je tegenwoordig de grootste beledigingen over mannen mag uitstorten zonder dat iemand protesteert. Male bashing lucht misschien op, maar verandert helemaal niets. Je kunt van mannen geen verandering verwachten als je ondertussen met een scherp voorwerp op hun hoofd timmert. Ik roep iedereen op tot wederzijds respect tussen mannen en vrouwen. Seksisme jegens mannen is ook seksisme.

Do: Voor minister Plasterk lijkt mannenemancipatie instrumenteel voor vrouwenemancipatie, maar ook los van de vrouw is de man nodig aan verheffing toe. Nu de vrouw een evolutionaire sprong heeft gemaakt, moeten mannen zichzelf en hun rol als werknemer, partner en vader opnieuw definiëren. Zij lopen daarbij tegen soortgelijke vooroordelen en obstakels aan als vrouwen op het werk. Actief vaderende vaders worden thuis en op de crèche en basisschool vaak niet voor vol aangezien. Nederland kent een eigenaardige moederschapcultuur die voorschrijft dat een moeder het beste weet wat goed is voor haar kinderen (en dat vaders, omdat zij er toch geen verstand van hebben, zich hier meer beter niet teveel tegenaan moeten bemoeien). Vaders moeten wel zorgen, maar omdat de verantwoordelijkheden niet worden overgedragen, beleven ze er als loopjongen van de vrouw vaak weinig lol aan. In het verleden liet de overheid zich voor het karretje van misandrische feministes spannen door miljoenen verslindende campagnes te lanceren waarin mannen structureel als dader en vrouwen als slachtoffers worden weggezet. Maar in plaats van de polarisatie tussen de seksen met tendentieuze acties te vergroten, dient de overheid bruggen te slaan en het wederzijdse begrip en de bereidheid tot samenwerking te bevorderen. Daarom roep ik minister Plasterk op een positieve vaderschapscampagne te lanceren waarin de moederschapcultuur aan de kaak wordt gesteld en vrouwen duidelijk wordt gemaakt dat mannen, al pakken ze het meestal heel anders aan, ook uitstekend voor hun kinderen kunnen zorgen. Wie is toch die man die op woensdag zo leuk met zijn kinderen stoeit???

Do: de huidige rechtspositie van vaders is een smet op ons emancipatoire blazoen. Het is al decennia algemeen bekend dat de eerste weken na de geboorte erg belangrijk zijn voor de hechting tussen de baby en de ouders. Toch krijgen de meeste mannen slechts twee dagen betaald ouderschapsverlof. En juridisch hebben vaders en moeders gelijke rechten (tenminste als ze getrouwd zijn), maar in de praktijk kunnen moeders de omgang tussen hun kinderen en hun ex gemakkelijk saboteren. Met als gevolg dat honderdduizenden kinderen geen of nauwelijks contact met hun vaders hebben. Dit gigantische probleem is al jaren bekend. Boze vaders staan bij bosjes met Zorropak in de dakgoot van openbare gebouwen, maar de politieke wil om dit schrijnende probleem aan te pakken, lijkt geheel afwezig. Ik ken in elk geval geen enkele politieke partij die er een speerpunt van durft maken. Ironisch dat vaders jarenlang het verwijt kregen dat ze hun verantwoordelijkheid als vader ontduiken, maar als ze daar invulling aan willen geven, maakt onze rechtspraktijk het onmogelijk. Daar zou elke progressieve Nederlander zich diep voor moeten schamen! De overheid moet snel met een ruime ouderschapsverlofregeling voor vaders komen, zodat zij vanaf dag 1 een actieve rol in het leven van hun kinderen kunnen spelen. En ook het omgangsrecht voor vaders dient, zoals in de meeste ons omringende landen, vanzelfsprekend te zijn. Concreet: bij een echtscheiding (ook als men niet getrouwd is) krijgen vader en moeder automatisch het gezag en het recht om evenveel tijd met hun kinderen door te brengen. De betrokken instanties dienen er te allen tijde vanuit te gaan dat elke man een verantwoordelijke en goede vader is, totdat zijn ex het tegendeel bewijst.

Partime docent en freelance trainer persoonlijke effectiviteit. Geen kinderen. Samenwonend.

Do: keuze in ouderschapsverlof (want waarom mag/kan alleen mama een paar maanden met baby binden en papa niet?). Nieuwe visie= mensen krijgen kinderen ipv vrouwen krijgen kinderen. Betaalbare, flexibele en kwalitatieve kinderopvang.

Goed bezig Roos!

Ik ben 26 in een vaste LAT-relatie en kinderloos, ik werk fulltime+.

Ophouden met het kostwinnersdenken, een relatie met of zonder kinderen doe je samen. Liefst met toegang tot vorzieningen al skinderopvang natuurlijk.

Ik denk dat de overheid moet stoppen partners vleugellam te slaan door de partneralimentatie na huwelijk. De kinderalimentatie omhoog en de partneralimentatie eruit.

Succes!

Ik zeg al jaren dat ik een mannelijke feminist ben, dus dan ben ik vast ook een femanist.

Ga zo door

Pieter Hilhorst

hierbij mijn handtekening...

succes.

Man, 39, gehuwd, twee kinderen: Naomi (5) en Mila (7 maanden), werk fulltime, maar flexibel verdeeld, net als het huishouden. In het weekend (zo mogelijk) en op woensdag (altijd): zorg voor de kindertjes.

Doen:

-betaalbare kinderopvang, betere, kleinschalige naschoolse opvang

-flexibilisering van werktijden (al heb ik er als journalist persoonlijk niet over te klagen)

-langer vaderschapsverlof.

ir. Linda Woudstra, 47 jaar, oprichtster Regeltante.nl, 2 kinderen

doen: geef werknemers het recht 20% van hun arbeidstijd zelf plaats en tijdstip te bepalen.

stoppen: onrust te stoken in de markt voor kinderopvang door steeds weer regelgeving en subsidies aan te passen.

Ruben Röben (Motion graphic specialist / Creative Director), leeftijd:33, gehuwd, 2 kinderen Boaz (5) en Liv (1), ik werk 4 dagen en mijn vrouw werkt 4 dagen.

doen:

- Flexibele werktijden en waardering op output, niet op aanwezigheid

- Flexibele en kwalitatieve kinderopvang, betaalbaar en zonder wachtlijsten

- Net zo lang vaderschapsverlof als moederschapsverlof (doorbetaald natuurlijk)

Niet doen:

- Juist geen continu roosters op scholen, wij hebben dat nu op school en iedere dag is van 8:30 tot 14:00 uur, op woensdag is dit wel okee maar niet te doen met alle buitenschoolse aktiviteiten (zwemles etc.). Alle andere dagen moet je dus 1 uur extra opvangen.

-Niet vrouwen op top posities zetten omdat het vrouwen zijn

-geen contracten meer op uurbasis! dit is helaas niet mogelijk in alle beroepsgroepen, maar kijk is naar de prestaties en niet naar de aanwezige uren. (behalve als je bureaustoel warm houden ook een beroep is)

Rechter, 37 jaar oud, vader van twee fantastische jongetjes van 4 en 6 jaar oud en getrouwd met een vrouw die net als ik (ongeveer) een full-time baan bestiert in formeel 4 werkdagen.

Heroriëntatie feminisme met als startpunt Vrijheid

Ik ben 51, getrouwd en vader van eeneiige tweelingdochters van 15, woonachtig te Haarlem, en schrijver van boeken en artikelen over van alles. www.pierrewinkler.org

Het feminisme boeit me eigenlijk al een tijd niet meer, vooral omdat de afgelopen twintig jaar het onderwerp verzand is in een aantal cirkels waarin iedereen zichzelf en elkaar eindeloos en schaamteloos herhaalt. Maar ik steun jouw oproep van harte, omdat het in beginsel de kracht heeft om tot nieuwe ideeën te komen. Met een kleine aanvullende overweging hieronder, over vrijheid, verantwoordelijkheid en zingeving.

Vrijheid is een paradoxaal begrip: vrijheid kan alleen maar bestaan binnen een verzameling verantwoordelijkheden die die vrijheid beperken. En dat betekent dat vrijheid in ons samen leven niet is ‘de mogelijkheid hebben om te doen en laten wat je wilt’, maar ‘de mogelijkheid hebben om op een goede manier om te gaan met verantwoordelijkheden’. Tegelijkertijd heeft die vrijheid ook alles te maken met zingeving en geluk. Zingeving en geluk zijn immers direct gekoppeld aan de mate waarin je verantwoordelijkheid voor anderen kunt nemen en dragen.

Deze definitie impliceert dat aan een individu ruimte moet worden gegeven om verantwoordelijkheden te nemen, maar in de definitie wordt ook gesproken van ‘op een goede manier’. Dat betekent dat het niet alleen erom gaat dat je die ruimte moet hebben, maar ook dat jij in die ruimte de plicht hebt om verantwoorde keuzes te maken. Vrijheid is tegelijkertijd een recht en een plicht.

De mogelijkheid om die vrijheid, als recht en morele plicht, te realiseren, moet iedereen, man en vrouw, in gelijke mate toekomen. Dat zou m.i. het startpunt kunnen zijn voor een nieuw feminisme/femanisme. Waarbij op voorhand geen enkel model, ook niet het traditionele kostwinnersmodel, wordt afgewezen. Maar waarbij we eerst gaan kijken hoe we die vrijheid (als recht en morele plicht) voor iedereen zoveel mogelijk kunnen realiseren.

Initiatiefneemster http://www.vrouwenindemedia.nl. 32 jaar, getrouwd, 2 kinderen. Twee ondernemers op één kussen. Ik werk iets meer, mijn man zorgt iets meer.

Carolien Bijen, Ik ben de moeder van Janne (1,5), ik ben getrouwd met Olaf die ondernemer is, ik ben founder van &Samhoud People dat zich richt op het verbinden van vrouwelijk talent om daarmee het behoud en de doorstroom van ambitiieuze hoogopgeleide vrouwen te bevorderen. Ik werk officieel 4 dagen maar vaak meer, net als mijn man trouwens.

Roos, ik ben het helemaal eens met je geluid. Het is de hoogste tijd dat er nieuw leiderschap opstaat dat oude ideeen en structuren rondom ouderschap eens grondig herziet.

Top 3 DOEN:

1. Gelijke carrierekansen en beloning voor mannen en vrouwen.

2. Flexibiliteit van ouders vergroten door een continurooster in te voeren in het onderwijs en het aanbieden/ondersteunen van kinderopvang door werkgevers aantrekkelijker te maken.

3. Werkelijke aandacht voor mensen in organisaties en het gesprek aan gaan hoe samen tot het beste resultaat te komen (maatwerk!). Daarnaast goed inzichtelijk maken hoe het werkelijk gesteld is met de oudervriendelijkheid van werkgevers.

 Top 3 LATEN:

1. Het tolereren van een organisatiecultuur waarin het voor mannen makkelijker is om door te groeien dan voor vrouwen. 

2. Vaders, schoonvaders, moeders en schoonmoeders die vinden (en laten blijken) dat hun (schoon)dochters te weinig bij de kinderen zijn.

3. Zeggen dat topvrouwen bitches zijn.

Moeder van een dochter, vrouw van een man, deeltijdwerknemer en deeltijdondernemer (net als mijn man ;-)):

Ik coach mensen tussen de 25 en 35 jaar oud met als resultaat dat zij keuzes maken die écht bij hen passen.

Voor mij staat met stip op één:

denk in mogelijkheden als het om deeltijdwerk gaat: een baan combineren kan, is een kwestie van organiseren!

Roos, dankjewel en succes er verder mee, ik blijf graag op de hoogte en als ik kan helpen, let me know!

Ik kan me vinden in het manifest.

M.i. dient de samenleving anders te worden ingericht zodat mannen en vrouwen even hard, maar hun werk desgewenst op een andere manier kunnen uitvoeren. Ik sluit me aan bij de hieronder genoemde top 3.

Arjan Post

Goed Manifest!

Het kostwinnermodel is niet meer van deze tijd. Bedrijven en overheid moeten mee ontwikkelen met de huidige maatschappelijke tendens waar werknemers zowel werken als zorgen, of andere verantwoordelijkheden hebben naast hun betaalde werk.

Mijn top 3:

- Flexibele werktijden en waardering op output, niet op aanwezigheid

- Gelijke lonen, carrierekansen en zorgkansen voor mannen en vrouwen

- Flexibele en kwalitatieve kinderopvang, betaalbaar en zonder wachtlijsten

01. doorbreken oude machtspatronen.

02. beter nadenken over het krijgen van kinderen en gevolgen.

03. niet ALLES willen.

Ik kan mij geheel vinden in het manifest geschreven door Roos Wouters. Ook al heb ik nog geen kinderen. Vanuit het persepctief van gelijke rechten tussen mannen en vrouwen en gelijke ontplooiingsmogelijkheden voor vrouwen wordt het tijd dat de samenleving anders wordt ingericht en niet alle druk op vrouwen komt te liggen maar deze evenredig verspreid wordt. Dit Manifest streeft dit naar. Wat betreft kinderopvang: dit moet gratis worden aangeboden (dus niet naar gelang inkomen, want dan gaan vrouwen parttime werken of niet werken) en de kwaliteit moet TOP zijn.

Laten we werk maken van alle ambities als 'Vrouwen aan de top' etc, of laten we ermee ophouden. Maar veel roepen en ondertussen niets doen heeft mijn inziens niet zoveel zin meer en frustreert zoniet verlamt, huidige en toekomstige generaties.

Hoi,

Ik werk vier en halve dag als wethoudersassistent. Mijn man werkt bij de Nederlandsche Bank, studeert daarnaast in deeltijd rechten en we hebben een zoontje van twee.

Kinderopvang dwingen om de wachtlijsten op te schonen. Nu staat iedereen bij meerdere Kinderdagverblijven ingeschreven omdat het een grote chaos is.

Een einde maken aan het belachelijke fenomeen dat ouders de wc's op scholen moeten schoonmaken, terwijl schoolbesturen niet alleen geen geld in de kwaliteit van het onderwijs stoppen, maar ook nog bezuinigen om de meest basisdingen zoals schoonmaken. (en dat soort dingen)

ophouden met alle programma's die zich alleen op de vrouw als ouder richten. Zoals Taskforce deeltijd plus bijvoorbeeld doet.

Echte emancipatie komt alleen als we accepteren dat kinderen van ons allemaal zijn!

Dag,

ik werk drie dagen in de week als beleidsmedewerker kwaliteitszorg in het onderwijs en daarnaast ben ik redacteur bij het feministisch tijdschrift LOVER. Mijn man is docent Engels en studeert. We hebben een zoon van anderhalf.

Mijn wensen liggen, zoals mijn profiel doet vermoeden op het gebied van werk en zorg. Ik heb 16 weken zwangerschapsverlof als te kort ervaren en mijn man en ik hadden allebei graag gehad dat hij langer thuis kon zijn dan de 'dag van geboorte en een dag om het kind aan te geven'.

Daarnaast merk ik dat kinderopvang in Nederland gezien wordt als een veredelde oppas. Waar in veel landen het als iets positiefs in de ontwikkeling van een kind wordt gezien, hebben veel mensen hier het idee dat je je kind 'dumpt' om te kunnen werken. Moeders blijven alleen al om die reden liever thuis. Aan de dagverblijven ligt het niet: Hun pedagogische plannen staan ergens voor. Maar ze zouden wel eens wat positieve reclame mogen krijgen om vrouwen nu eens eindelijk hun schuldgevoel te ontnemen.

Aanpassen van schooltijden (die van mij is nog geen vier, maar ik zie nu al beren op de weg).

Roos, goed bezig, ik sta achter je!

Coenraad

Top 3 wensen:

- 2 weken vaderschapsverlof zonder zelf met werkgever hierover te hoeven onderhandelen

- Soepeler regels voor het openen van een kinderopvang, zodat de schaarste en wachtlijsten aangepakt kunnen worden

- Samenleving organiseren met twee-verdienende ouders in gedachte: denk aan schooltijden, schoolvakanties, stimuleren van de markt voor persoonlijke dienstverlening, taboe van de aupair doorbreken etc etc

fulltime freelance-publicist, 1 volwassen dochter.

top-3:

1 werkelijke keuzevrijheid tussen werken, leren, zorgen en vrije tijd voor iedereen, vooral in het 'spitsuur'

2 bestrijding van machismo in al zijn vormen

3 meer vrouwen op topposities, met name in bedrijfsleven

Ik, moeder van twee kinderen (15 en 13 jaar), getrouwd met fulltime werkende man, werk zelf 30 uur.

Top 3 van wat moet gebeuren:

1. Thuiswerken stimuleren

2. Basisschooltijden aanpassen/scholen uitbreiden tot brede school

3. Meer geld naar onderwijs om 2 mogelijk te maken

Top 3 van wat moet stoppen:

1. Stoppen met van ouders verwachten dat zij allerlei klussen op de basisschool doen.

2. Vrouwen moeten niet meer van hun partner verwachten dat hij alles doet op de manier zoals zij het doen. Gun hem zijn eigen werkwijze, dat stimuleert meer dan roepen dat hij het verkeerd doet (hij doet het anders).

3. Kinderen van hot naar her slepen, van opvang naar clubje naar sportvereniging. Ze hoeven niet fulltime beziggehouden te worden. Vervelen mag.

Ik vrouw van 36 met 2 kinderen van 8 en 10 jaar, gehuwd en een eigen bedrijf vind de volgende 3 zaken het belangrijkst.

1. aanpassing van de schooltijden, vrij tussen de middag is uit de jaren 50!

2. langer bevallingsverlof voor vaders

3. aanbod aanpassen op de vraag wat betreft opvang, sportclubs, etc

Als opa, vader, feminist en socioloog ben ik van harte femanist

Initiatiefnemer van Jamoeders.nl, platform voor jonge, ambitieuze moeders. 27 jaar, getrouwd en gelukkig met twee kinderen, 4 jaar en 2 jaar. Ik werk ca. drie dagen in de week als tekstschrijver, man werkt fulltime, geweldige gastouder (plus een vakantiegastouder) verzorgen de opvang.

Mijn wensenlijst:

1) Landelijk bepaalde schooltijden/brede scholen die goed aansluiten op werktijden. Geen kinderen die tussen de middag nog naar huis gaan en geen zomervakantie van zes weken. Niet alleen omdat het voor mij onhandig is, maar ook omdat het onderbrekingen van een leerproces zijn. Een vaste basis (vijf dagen in de week van 8 tot 2 bijvoorbeeld) en daarna extra activiteiten (dat is een ander woord dan opvang, dus het betekent ook iets anders!) in de middag. Landelijk bepaald, omdat anders sommige scholen hier nooit toe over gaan en omdat het ook duidelijkheid geeft aan werkgevers en werknemers: op die uren ben je altijd beschikbaar.

2) Keuzevrijheid: wanneer en hoe richt je je gezin in? Dat moet toch zeker iedereen zelf weten! Maar die keuzes zijn nog veel te veel gebaseerd op bepaalde vooroordelen (een twintiger is nog te onvolwassen, bijvoorbeeld). Voorlichting over medische aspecten (toenemende onvruchtbaarheid vanaf 30) hoort in de biologieles, maar ook moet het inrichten van je gezinsleven als net zo'n belangrijk thema gezien worden als het kiezen van je studie.

3) Gelijkheid. Man en vrouw zijn gelijkwaardig op de werkvloer, thuis en op school. Gelijke salarissen, gelijke opleidingskansen. Man en vrouw moeten en stapje verder of terug kunnen doen en moeten beoordeeld worden op kwaliteit, niet op de gezinssituatie. Een meldpunt voor alle situaties waarin dit niet het geval is (zoals vragen naar de kinderwens bij een sollicitatiegesprek!). Daar horen ook goede faciliteiten bij voor studerende ouders en herintredende moeders. Onderwijs is zo verschrikkelijk belangrijk.

Nu mee kappen:

1) Het tornen aan alle belangrijke rechten die vrouwen in de loop der jaren verworven hebben: van morningafterpil tot abortus, van kinderopvangtoeslag tot kolfruimte. Afblijven!

2) Vrouwen geen promotie geven omdat ze niet op die verschrikkelijke borrels komen. Bah!

3) Het vrijwilligerswerk op basisscholen en de 'rol' van de conciërge. De conciërge is onmisbaar, maar heeft nog altijd een gesubsidieerde ID-baan die elk jaar weer op de lijst staat om weggeschrapt te worden. Het werk van de conciërge moet een reguliere, volwaardige baan zijn. Scholen moeten ook meer geld hebben voor onderwijsassistentes en pabo-studenten die het werk doen dat moeders nu 'vrijwillig' doen: lezen, luizen, pannenkoeken bakken, sporten, spelen, schoonmaken, enz enz enz.

Innovatiemanager ABN AMRO Bank, mede-verantwoordelijk voor de ontwikkeling van het Familiekompas. Een platform dat wordt ontwikkeld door de bank met een bundeling van diensten gericht op het ondersteunen van ambitieuze ouders die een carriere willen combineren met het hebben van kinderen.

Ik ben 29 jaar, getrouwd met Lydia en aspirant vader. Ik werk nu full time net als mijn vrouw. Ik hou mijn hart vast voor het moment dat we inderdaad zodirect een kindje hebben. We leven anno 2009 nog steeds in een samenleving die is gebaseerd op het broodwinnersmodel.

Ik moet als man de brood op de plank brengen en Lydia moet baren en zogen. Mmm, past niet echt bij ons of bij mensen uit onze omgeving.

Hoe kun je in Amsterdam nu nog je hypotheek betalen als er maar 1 van beiden werkt?

Hoe kun je als samenleving volhouden dat je arbeidsparticipatie van vrouwen belangrijk vind als je kinderopvang zo duur houdt?

Hoe kun je als werkgever volhouden je hoogopgeleide werknemers op waarde te schatten als ze uitstromen doordat ze de balans niet vinden tussen werk en thuis?

Ik vind;

1) kinderopvang moet gratis, of het moet fiscaal aantrekkelijk worden voor werkgevers om een creche in huis te krijgen, danwel faciliteiten op het werk zodat je je kinderen makkelijk mee kan nemen.

2) het werk van mijn vrouw is net zo belangrijk als dat van mij. Het moet makkelijker zijn ook voor mannen om in deeltijd te werken. Bij de ABN AMRO bank zijn hier gelukkig voldoende mogelijkheden voor, de mentaliteit is echter nog steeds dat je een uitzondering vormt als je in onze samenleving in deeltijd wil werken om de opvoeding van je eigen kind mee te maken.

3) het basisonderwijs is toe aan een grondige herziening. Voorzieningen zijn verouderd, budgetten nemen af en het wordt steeds lastiger om goede leerkrachten te vinden en/of leuke naschoolse activiteiten te organiseren. Dit verdient meer aandacht.

Journalist/programmamaker/publicist, 49 jaar, moeder van zoon (23) en dochter (21), na 15 jaar met partner, nu alleen wonend. Altijd full time gewerkt, als freelancer nooit recht op of mogelijkheid voor zwangerschapsverlof gehad.

Drie top wensen:

1) Betere, minder dure en meer creatieve kinderopvang (bijv. het mogelijk maken van het fenomeen 'oppasmoeders', zoals in Belgie: oudere vrouwen in de buurt waar je woont van wie de kinderen uit huis zijn en die zich nuttig willen maken. Schooluren die beter overeenkomen met werkuren.

2) Gelijke beloning van werk voor mannen en vrouwen. Nederland is wat dat betreft een bron van schaamte.

3) Meer acceptatie van mannen die samen met hun partner echt voor de kids willen zorgen en dus net als vrouwen werk en zorg beter moeten kunnen verdelen en indelen.

Waar we NU mee moeten ophouden:

1) Doen alsof alleen het gezin van man/vrouw/ kinderen ideaal is, alsof vrouwen die full time werken eigenlijk geen goede moeders zijn en accepteren dat een homo huwelijk evenzeer een goede gezinsbasis is als een hetero huwelijk.

2) Mannen meer betalen voor hetzelfde werk dan vrouwen en vrouwen minder carriere mogelijkheden bieden.

3) Te weinig in onderwijs en kinderopvang investeren.

Vrouw, 35 jaar, moeder van twee dochters van vijf en twee, bedrijfsjournalist en gemeenteraadslid, daarmee meer dan fulltime zoet, samenwonend met Tijn (38), programmeur, vier dagen werkend.

Mijn top drie van wensen

1. continuroosters op alle basisscholen met gezond eten tussen de middag, een goed salaris voor leerkrachten en betere voorwaarden voor inval-juffen en -meesters

2.  bevallingsverlof voor vaders

3. gelijk werk, gelijk loon

Waar moeten we nu eens mee ophouden?

1. elk jaar andere regelingen voor kinderopvang, je moet kunnen vertrouwen op continuïteit

2. ophouden met doen alsof investeren in goed onderwijs alleen maar geld kóst en niet ook een heleboel oplevert

Bahram Sadeghi: Freelance programmamaker, 41 jaar, woonachtig te A'dam 

Het bijzondere aan dit manifest is dat het de 'ouderwetsche' tegenstellingen (man-vrouw, ouder-kinderloos, hetero-homo, jong-oud) overstijgt: emancipatie is een zaak van ons allemaal en we kunnen de verantwoordelijkheid voor bepaalde zaken (kinderen opvoeden, zorg, kostwinnaarschap etc.) niet klakkeloos van ons afschuiven...

En even belangrijk: de machthebbers (ongeacht leeftijd, geslacht, seksuele geaardheid, etc) moeten nu kleur bekennen. 

Vrede 

Nicolien Brzesowsky van Niccom organiseert werkconferenties en maakt boeken rondom het thema werk/privŽ balans (met name vrouwen)

Ze is 40, heeft een latrelatie en is (surrogaat)tante van verschillende kinderen.

1. Gelijktrekken salarissen m/v;

2. Meer flexibiliteit in werk (thuiswerken e.d.);

3. Betere voorzieningen voor kinderopvang.

Mijn top drie - meteen mee stoppen:

1. Bezuinigingen op kinderopvang (en zo de kwaliteit);

2. Structuur bedrijven gebaseerd op het kostwinnersmodel (vrouw zorgt voor huishouden, man werkt (meer dan) fulltime);

3. Mannen tegenwerken om parttime te werken.

Beste Roos,

Met veel plezier en tegelijkertijde kritische blik naar mijn eigen situatie heb ik je boek uitgelezen. Als eind 30 er, met hbo opleiding, één kind een man met een eigen bedrijf heb ik "keurig"een parttime baan van 28 uur per week. Ik heb ook een werkgever die thuiswerken, flexibel werken stimuleerd. Het maakt niet uit wanneer ik mijn werk doe, als de prestatie er maar is. De valkuil ligt bij mijzelf, ik zorg naast het werk volledig voor onze zoon, draai het komplete huishouden en betrap mijzelf erop de zorgtaken er automatisch bij te nemen. Het gevolg is een patroon zoals mijn ouders hadden, maar dat wilde ik toch niet. Afspraken maken en streven naar het samen beter en functioneler maken. Verrek ik kom echt tot de ontdekking dat ik nog lang geen femanist ben.

Dag Roos,

We hebben met veel plezier naar je interview vanmiddag op BNR geluisterd.

Alleen... Ik ben zelf ook een zgn. ZZP'er, eigenaar van een prachtig evenementenbereau in Hoofddorp, en daar zit een weloverwogen keuze en een onderbouwde gedachte achter. Dus... als er veel vrouwen voor deze rechtsvorm kiezen, is dat niet per defenitie omdat de arbeidsvoorwaarden voor vrouwen in NL niet al te best zijn..

Graag tot snel.

André Steensma

www.boomexperience.com 

Beste Roos,

Heel herkenbaar, heb je boekje in 1 adem uitgelezen en heel vaak: inderdaad! ja! precies! geroepen. 1 ding moet me echter van het hart: noem jij de dag waarop de vader voor de kinderen zorgt nu ook al PAPPAdag? Vind ik persoonlijk een vreselijke kwalificatie, we hebben het toch ook niet over MAMMAdag of OPA en OMAdag?

Heb al veel vrienden en vriendinnen over jouw boekje vertelt en iedereen in mijn omgeving (hoogopgeleid, rond de 40 jaar) is het roerend met je eens.

Hoe kan ik je helpen?

Dag Roos,

heb je boek in een zucht uitgelezen. Een prachtige en krachtige analyse. Je scherpe inzicht inspireert me om mezelf niet steeds de schuld te geven. Thx! Ik ga velen uit mijn omgeving op jouw boek wijzen. Ik vind je een supervrouw en wens je veel energie om het verhaal van het femanisme met kracht uit te dragen. Er is nog veel te doen, maar met vrouwen als jij in de voorlinie en als voorbeeld kan ook onze generatie weer een steen bijdragen aan het gelijkheidsideaal.

Hilda