Getekend,

Liset Hamming

Wat een opluchting te weten dat er mensen zijn die de maatschappij serieus durven te nemen. Ik participeer en ondersteun initiatiefnemers van positieve verandering.

Soad Bouchentouf

Goed manifest,

Linda Vosjan, ondernemer in journalistiek en communicatie

Ik onderschrijf het manifest geheel!

Linda Duits

Universitair Docent afd. Communicatiewetenschap, Universiteit van Amsterdam

Roos is mijn droomvrouw! Jammer genoeg is ze al bezet!!

waren alle vrouwen maar zo vrijgevochten als Roos!

Ik steun je door dik en dun..... dat weet je!

Victor Fokke

filmmaker (docudon.com)

Laten we in ieder geval duidelijk maken dat er nog veel moet gebeuren en dat we dat met z'n allen moeten doen....

Mieke SpaansEindredacteur OBA LiveIKON Radio

Namens de Paki's . prima initiatief.

Nu nog student, maar al hard aan het nadenken over 'straks'..!

Als dat toch een werkelijkheid werd. De vrijheid om je leven in te delen zoals jij dat wilt. Ik denk dat we 2x zo goed gaan presteren en meer tijd krijgen voor elkaar!

Bijdeze teken ik het manifest!

Ik kan me er wel in vinden naast "eisen ", die m.i. ok zijn, maar meestal aan anderen gericht zijn , is het ook fraai om een oproep tot zelfactie te doen o.i.d., maak het niet te passief ! met vriendelijke groet Kees Blokland

Manifest

We hebben vooral mannen nodig die mannen steunen bij de nodige verandering, voor henzelf, voor elkaar, voor vrouwen, voor kinderen, voor de hele wereld!

True!

Ik ben grootschalig voor, HULDE dus! En zet graag mijn naam eronder

Succes!

Rutger Groot Wassink

oprichter van Papa Plus en beleidsadviseur arbeidsmarktbeleid en sociale zekerheid

Bij deze. 

Lieve Roos,

Met liefde en enthousiasme onderteken ik het manifest!

Ik onderteken het manifest graag .

Met vriendelijke groet,

Carry Goedhart

Directeur Expertisecentrum LEEFtijd

top 3 do's: 1) ruimte (kwal. basisvoorzieningen voor kinderen), 2) geld (eerlijk en duurzaam gebruik van geld incl. genderbudgeting) en 3) tijd (betere, flexibelere school-, werktijden). En dat alles in samenhang.

top 3 dont's: 1) stoppen met ruimte bebouwen met verkeerde accomodaties, 2)stoppen met vasthouden aan achterhaalde school- en werktijden en 3) stoppen met geld investeren in ongewenste zaken.

Succes Roos. Initiatief top! Tot ziens maar weer op de barricades, liefst met slimme strategieën, want het is inderdaad de hoogste tijd voor veranderingen/verbeteringen. Ik houd het maar kort, want er zijn al bibliotheken vol over geschreven, maar ik wil nog wel de trieste constateringen kwijt dat het MVM-actieprogramma uit de jaren 70 nog uiterst actueel is, dat Nederland anno 2009 nog steeds structureel 0 cent (overblijfwet 1983) over heeft voor lunchende schoolkinderen en de huidige situatie van de 1,5 miljoen basisschoolkinderen vaak onverantwoord is. Ik bied je graag mijn hulp aan bij het inventariseren van de voorgestelde do's en dont's.

Nils van Gelder is werkzaam als acteur-regisseur in de sector Kunsten & Media. Ik hou met verschillende dingen bezig. Ook op het gebied van culturele en maatschappelijke verniewing.

1. Men moet stoppen met (elkaar) in hokjes en vakjes stoppen/denken, daar bedoel ik mee dat anderen blijvend uitmaken wat je wel en niet mag doen, het niet serieus nemen of betutteling in allerlei verhodingen ervan. Man- Vrouw, Man-man en Vrouw- vrouw. Of je nou aan de top zit of onderaan, dat moet niks uitmaken.

2. Iedereen heeft het recht het werk te doen die hij of zij leuk vindt. Iedereen heeft het recht om carriére te maken en vooral op een gelijkwaardige manier met elkaar om gaan in allerlei verhoudingen ervan. Iedereen heeft het recht betaald werk te doen en dat alles evenwichtig betaald wordt. Of je nou alleenstaand bent, samenwoont en/of kinderen hebt of iets anders, moet dus ook niets uitmaken.

mee eens.

Mijn profielschets: vrouw, 37, getrouwd, twee schoolgaande kinderen. Man & ik werken beiden vier dagen, allebei bij de overheid, daarnaast heb ik nog wat (onbetaalde) nevenwerkzaamheden.

Mijn top 3 wat-niet:

1. de aanrechtsubsidie

2. verwachten dat ouders allerlei klusjes op school op zich nemen. Wie bedenkt nou dat ouders van overblijvende kinderen best overblijfouder kunnen zijn? Zouden die kinderen heel misschien juist overblijven omdat die ouder géén tijd heeft??

3. de vrouw-met-kinderen primair als moeder zien, en pas daarna vrouw/werknemer/persoon. Terwijl de man met kinderen primair als man gezien wordt, en pas daarna als persoon/werknemer en in laatste instantie als vader.

Top 3 wat-wel:

1. een forse kwaliteitsimpuls voor de kinderopvang. Kinderopvang moet iets zijn wat je je kind niet wilt onthouden, omdat het iets toevoegt aan het leven van je kind. Als opvang iets wordt "wat elke goede ouder zijn kind gunt", blijken heel veel 'thuisblijfmoeders' ineens tijd over te hebben om te werken... En aldus bij te dragen aan het beeld dat het volkomen normaal is om te werken, ongeacht je geslacht en thuissituatie.

2. erkennen dat marktwerking in de kinderopvang niet werkt. Dat leidt tot concurrentie op prijs, wat leidt tot kwaliteitsvermindering, en bovendien neem je niet van de ene dag op de andere je kind onder de arm mee naar een andere opvang met andere kinderen en andere leiding (nog even los van de wachtlijsten).

3. zelf uitstralen dat het volkomen normaal is om werk en zorg te combineren. Als maar genoeg mensen dát doen, wordt het vanzelf ook normaal gevonden

En ja, ik realiseer me dat dit vooral ziet op de situatie-met-kinderen en dat het probleem breder is, maar m.i. is hier de druk groter en dus ook de kans dat er wat verandert. En als het daar verand

Hallo Roos en alle andere medelezers,

Als min of meer geemancipeerde man en vader van twee kinderen in de puberleeftijd zijnde wil ik dit MANIFEST van harte ondertekenen.

Waarom wordt er bij het opstellen van een  vacature er standaard vanuit gegaan dat de persoon voor 40 uur per week dient te werken?

Er zijn in Nederland genoeg mensen die willen werken en supergemotiveerd zijn, maar door omstandigheden zoals een handicap of uitdaging of het feit dat hun naaste omgeving vrij veel aandacht vraagt, niet voor het volle aantal uren kunnen werken. Met als gevolg dat deze mensen onvrijwillig werkloos thuis zitten.

Er wordt in Nederland nog teveel uitgegaan van het in mijn ogen tamelijk achterhaalde eenverdieners-model waarbij de man meestal alleen werkt en waarbij de vrouw meestal de zorg voor het gezin en het huishouden heeft.

Ik heb zelf gedurende een aantal jaren 40 uur per week gewerkt en soms nog veel meer. Voor wat betreft mijn gezin had ik in die tijd het idee dat ik soms behoorlijk achter de feiten aanliep en slecht geïnformeerd was. Na een burnout en een periode van onvrijwillige werkloosheid als gevolg van een ontslag op bedrijfseconomische redenen ben ik uiteindelijk weer (als 47-jarige en met een toen gediagnosticeerde arbeidshandicap) aan de slag gekomen in een vergelijkbare functie. Bij het aanvaarden van deze nieuwe functie heb ik er bewust voor gekozen voor 32 uur per week te gaan werken. Hierdoor is er een stuk betere balans ontstaan bij mij voor wat betreft het werk en mijn privé-leven.

Gaarne zou ik iedereen de kans willen gunnen die ik bij mijn huidige werkgever heb gekregen om parttime te gaan werken. Hopelijk zijn er meer mensen en in het bijzonder mannen die dit manifest zullen ondertekenen.

Ik ben een 34-jaar jonge, hoogopgeleide en ambitieuze vrouw, die vanwege een (psychische) arbeidshandicap helaas veel thuis zit zonder werk (Wajonger). Momenteel werk ik gelukkig weer wel, als zelfstandig onderzoeker en projektleider. Ik wil de do's en don'ts graag aanvullen en uitbreiden vanuit mijn eigen situatie.

-Waarom is er aan de ene kant een hele emancipatie- en empowermentbeweging gaande voor vrouwen? Bijv. hoogopgeleide, ambitieuze vrouwen die carriere willen maken mèt een goede balans werk-privé?

-En is er aan de andere kant een hele emancipatie- en empowermentbeweging gaande voor mensen met een (arbeids)handicap/ chronische ziekte, waaronder mensen met een Wajong-uitkering (zgn. "Wajongers", ook als je allang geen 'Jongere' meer bent)? 

Bijv. jonge, hoogopgeleide Wajongers die carriere willen maken mèt een goede balans werk-privé?

- En waarom is er NIEMAND in beleids- en overheidland, die zich realiseert dat deze twee groepen ook in combinatie met elkaar kunnen voorkomen? Dus jonge, hoogopgeleide, vrouwelijke Wajongers die carriere willen maken mèt een goede balans werk-privé? 

En misschien ook de niet-meer zo jonge Wajongers (die helaas tegen deze slechte naamgeving moeten aanboksen en steeds worden aangesproken als jongere, ook al ben je 30+ ).

En misschien ook de niet-hoogopgeleide vrouwelijke Wajongers?

En al die andere subdoelgroepen.

Ik pleit dus zeker voor diversiteit op de werkvloer EN de mogelijkheden om dat te kunnen realiseren. MET een goede werk-privé balans. En ZONDER glazen plafonds, zodat ik als hoogopgeleide vrouwelijke Wajonger, ondanks mijn beperkingen, ondanks mijn vrouw-zijn, ondanks alles 

gewoon, vanzelfsprekend, zonder problemen

carrière kan maken.

Beste Roos,

Ik ben sinds 4 weken een alleenstaande moeder en mijn zoon heet Pim. Ben geen bewust alleenstaande moeder, maar ben bewust moeder geworden. Dit mede omdat ik mijn levenspartner nog niet heb gevonden en gezien mijn leeftijd, net 38 geworden, heb je als vrouw dus niet meer jaren de tijd om te wachten tot je hem tegen komt. Ik merk toch wel dat het steeds meer geaccepteerd wordt als je kiest om alleen een kind te krijgen ook al is het wennen voor je omgeving en is de maatschappij er nog niet echt op gericht.

Ik ga na mijn verlof weer fulltime werken (36 uur) en wil dit in 4 dagen doen. Minder werken is voor mij financieel nog niet haalbaar. Met al je vaste lasten en nu ook met een kind erbij is het geen vetpot om zo maar te zeggen. Ik werk als proces coordinator in een ziekenhuis. Deze functie heb ik hard voor geknokt om te krijgen en hopelijk geeft deze functie mij ook de mogelijkheid om meer flexibel te kunnen gaan werken, zoals thuis kunnen werken in de avond of weekenden indien dit nodig is omdat bv mijn kind ziek thuis is. De organisatie is nog niet ingesteld op mensen die flexibel willen werken.

De verlofperiode na de geboorte van een kind vind ik veel te kort. Ik ben zelf van mening dat je wel een jaar verlof zou moeten hebben en er dan ook wel meer vrouwen zijn die meer uren willen blijven werken omdat ze financieel niet afhankelijk willen zijn van hun man. Aangezien er steeds meer 1ouder gezinnen zijn moet de regering met goede oplossingen komen hoe deze gezinnen rond kunnen komen, want veel verschil is er niet met 2 verdieners met kinderen wat betreft o.a de vaste lasten per maand. Ik heb er namelijk niet voor gekozen om alleen te zijn en zou graag mijn leven met een partner delen.

helemaal waar.

Beste Roos, ik ondersteun je initiatief van harte!

Danny de Paepe.

Ik ben man, 35 jaar en ben ambtenaar bij het Europees Parlement. Ik heb Ontwikkelingsstudies gestudeerd en werk vier dagen in de week. De laatste dag gaat op aan mijn rechtenstudie en vrijwilligerswerk.

Roos,

Ik ondersteun je manifest met plezier!

Succes!

Roos, ik ondersteun je manifest van harte!

Els Holsappel, freelance journalist en teamleider publieksvoorlichting. Ik ben 40 jaar, getrouwd en heb een zoon van vier jaar. Ik werk meer dan 40 uur per week en mijn man werkt 32 uur per week.

Do's:

1) Overheid en vakbonden: stel de 32 urige werkweek in als fulltime dienstverband. Iedereen die meer wil werken kan dat doen, maar 32 uur is de norm. Werken en zorgen wordt dan zowel voor vrouwen als voor mannen makkelijker waardoor de arbeidsparticipatie van vrouwen toeneemt en we per saldo meer uren werken dan dat we nu doen. En dat is nodig om de kosten van de Vuttende pensionada's van de babyboomgeneratie op te vangen.

2) Overheid, vakbonden en bedrijfsleven: stel een langer zwangerschaps- en bevallingsverlof in en laat aan man en vrouw samen te beslissen wie wat wanneer opneemt (waarbij de vader dus ook recht heeft op een bevallingsverlof van minimaal 4 weken).

3) Bedrijfsleven en overheid: stimuleer thuiswerken (ook goed voor de file's) en neem dit op als een recht in de CAO's, maar met restricties voor bepaalde functies (baliepersoneel bijv) en tegen misbruik.

Don'ts:

1) Consultatiebureau's en basisscholen: stap uit de jaren 60 en 70 van de vorige eeuw en pas je aan aan de veranderde samenleving: mannen en vrouwen werken. Consultatiebureau's: maak geen aantekeningen in het kinddossier als een vrouw aangeeft meer dan drie dagen te werken. Scholen: trek niet aan ouders voor allerlei klusjes, begeleidings- en ander vrijwilligerswerk. Eis andere oplossingen van de overheid en werk veel meer samen met de kinderopvangorganisaties.

2) Vakbonden: hou op met zeuren over het oprekken van de pensioengerechtigde leeftijd naar 67 jaar: dat hebben we al jarenlang zien aankomen. Zorg er liever voor dat het ouderdomspensioen niet langer aan de werkgever wordt gekoppeld maar aan de werknemer. De werkgever blijft verplicht een X% van het loon als pensioen te storten in een pensioensfonds, maar de werkgever geeft aan welke dat is. Zo houden we het collectieve systeem in stand, maar voorkomen we pensioenbreuken en -gaten bij de werknemer. We werken immers niet meer levenslang bij dezelfde werkgever!

3) Overheid: hou op met het kostwinnersmodel nog steeds als beleidsmatig uitgangspunt te nemen terwijl je het model wel hebt afgeschaft als het om inkomen, uitkeringen of belastingen gaat. Tweeverdieners kunnen bijvoorbeeld niet ook nog eens mantelzorgers zijn. Dat heeft niets met gebrek aan betrokkenheid te maken, maar alles met gebrek aan tijd. Stoppen met bezuinigen op de thuiszorg dus.

44 jaar, Single Lesbische vrouw, oprichtster adoptieclub nederland, freelance projectmananager, evenementenorganisator voor Lesbidames (netwerk Ladiesfuel) , muziekkunstenaar. Voorstander voor het volledig losgooien van starre rolpatronen met als uitgangspunt dat kinderen en ouders in grote vrijheid hun dagelijkse leven kunnen leven en men zich kan ontplooien met alle ruimte voor levensvreugde en zingeving. Flexibiliteit in hoofd en gevoel bij individuen kan uitsluitend leiden tot positieve verandering in de maatschappij. Het begint bij mij en bij jou!

Zelf ben ik 49 jaar en ik werk al sinds ik kinderen kreeg (1988) in het hbo-onderwijs. Ik heb in eerste instantie nooit naar iets anders gezocht, omdat ik het gevoel had dat geen enkele andere baan in mijn branche (communicatie/journalistiek) te combineren was geweest met vier kinderen. Vakanties lopen mooi parallel en dat is handig. Tegelijkertijd legt juist het onderwijs een enorme druk op de werkende moeder omdat afmelden alleen mogelijk is als je zelf heel ziek bent. Een ziek kind is geen reden. Er is in het hbo-onderwijs geen vervangingsregeling bij ziekte of afwezigheid, dus ben jij er niet, dan is er geen les en komen tientallen, soms honderden studenten, voor niets. Elke ziekmelding van een docent is verdacht: is ze zelf ziek? Of is het een smoes?

Mijn (2e) man was manager bij de opvang van asielzoekers en werd wegbezuinigd toen Verdonk alle asielzoekers tegenhield. Hij was toen 50 jaar en heeft in vier jaar tijd nog niets nieuws kunnen vinden. 50+ is te oud en te duur. Die leeftijdsdiscriminatie vind ik stuitend en daar hoor je te weinig over. Ook over het feit dat je het als vrouw van 40+ ook wel kunt schudden bij sollicitaties, terwijl je dan nog 25 jaar te gaan hebt. Je kunt dus na die leeftijd amper nog een 'move' maken.

Wat er anders zou moeten? In mijn tijd hadden bijstandsmoeders net zo veel recht op een (voor hen spotgoedkope) crècheplaats als werkende moeders en dat maakte de wachtlijsten gigantisch. Ik weet niet of het nog zo is, maar ik vond dat belachelijk. Verder is het raar dat er in dit digitale tijdperk nog zo krampachtig wordt vastgehouden aan de banen van 9 tot 5. Er zijn zo veel mogelijkheden om je werk op andere momenten en andere plekken te doen; maak daar gebruik van. Dat vergemakkelijkt het leven van de ouder ook aanzienlijk. Is je kind ziek? Haal het maar weer eens in, of ga aan de slag als het lekker ligt te slapen. Het kan niet overal, maar op zeer veel plekken wel. En verder zouden basisscholen zich eens moeten gaan realiseren dat we in de 21e eeuw leven en dat moeders niet de hele dag breiend zitten te wachten tot ze een leuk klusje op school krijgen toebedeeld. Scholen moeten zich 100% kunnen redden zonder inzet van ouders. Daar moet ook de politiek voor zorgen (met meer geld).
enorme druk op de werkende moeder, omdat afmelden alleen mogelijk is als je zelf heel ziek bent. Een ziek kind is geen reden. Er is in het hbo-onderwijs geen vervangingsregeling bij ziekte of afwezigheid, dus ben jij er niet, dan is er geen les en komen tientallen, soms honderden studenten, voor niets. Elke ziekmelding van een docent is verdacht: is ze zelf ziek? Of is het een smoes?

Mijn (2e) man was manager bij de opvang van asielzoekers en werd wegbezuinigd toen Verdonk alle asielzoekers tegenhield. Hij was toen 50 jaar en heeft in vier jaar tijd nog niets nieuws kunnen vinden. 50+ is te oud en te duur. Die leeftijdsdiscriminatie vind ik stuitend en daar hoor je te weinig over. Ook over het feit dat je het als vrouw van 40+ ook wel kunt schudden bij sollicitaties, terwijl je dan nog 25 jaar te gaan hebt. Je kunt dus na die leeftijd amper nog een 'move' maken.

Wat er anders zou moeten? In mijn tijd hadden bijstandsmoeders net zo veel recht op een (voor hen spotgoedkope) crècheplaats als werkende moeders en dat maakte de wachtlijsten gigantisch. Ik weet niet of het nog zo is, maar ik vond dat belachelijk. Verder is het raar dat er in dit digitale tijdperk nog zo krampachtig wordt vastgehouden aan de banen van 9 tot 5. Er zijn zo veel mogelijkheden om je werk op andere momenten en andere plekken te doen; maak daar gebruik van. Dat vergemakkelijkt het leven van de ouder ook aanzienlijk. Is je kind ziek? Haal het maar weer eens in, of ga aan de slag als het lekker ligt te slapen. Het kan niet overal, maar op zeer veel plekken wel. En verder zouden basisscholen zich eens moeten gaan realiseren dat we in de 21e eeuw leven en dat moeders niet de hele dag breiend zitten te wachten tot ze een leuk klusje op school krijgen toebedeeld. Scholen moeten zich 100% kunnen redden zonder inzet van ouders. Daar moet ook de politiek voor zorgen (met meer geld).

Heel veel succes toegewenst met dit manifest; wij als E-Quality zijn het hier helemaal mee eens.

Hartelijke groet,

drs. Joan M. Ferrier, directeur

Ik ben al sinds jaar en dag een 'vrije jongen'. Ondernemer in hart en nieren. Heerlijk dat werk, heerlijk mijn kids, heerlijk mijn man. Die net als ik 9 dagen per week leeft en werkt!

Anders leren kijken... in de ruimste zin van het woord!Naar educatie, werktijden, kinderopvang, duurzaamheid, rolverdeling... ach... we zitten zo lekker vast met z'n allen!

Echte kanteling is nodig in de maatschappij op heel veel fronten.Nieuw kunnen denken, conventies over boord gooien en het goede behouden. Waar te beginnen? Niet wachten op de overheid, of op de ander... zelf beginnen... gewoon doen, dat is de eerste stap naar verandering. Zoals Roos nu doet! Veel geluk, Yolanda

Ik onderschrijf dit manifest van harte! Roos verwoord een onvrede van veel (jonge) mensen. Hopelijk lezen de beleidsmakers de suggesties op deze site en gaan ze vlijtig aan de slag met het maken van praktische oplossingen. Voor mij gaat wat Roos aanroert veel verder dan enkel een discussie over het combineren van werk en kinderen. Het gaat over het anders organiseren van de maatschappij die nu nog te veel is ingericht volgens ouderwetse tradities en niet aansluiten bij de wensen van een jongere generatie.

Een onderwerp wat ik graag aan de agenda wil toevoegen is; Woningmarkt. Deze zit compleet verstopt. Veel twintigers en dertigers hebben het gevoel dat er voor hen 'fysiek' geen plaats is in dit land. De wachtlijsten voor sociale woningbouw lopen op tot wel 10 jaar! Hun woonwensen worden overgeleverd aan een bijna onbetaalbare ‘commerciële sector’, vaak een ‘netter’ woord voor huisjesmelkers. Kopen is meestal geen optie. Werken met korte contracten is tegenwoordig de trend en een wens van de overheid - lang leve de flexibele werknemer - maar ondertussen blijft het bankwezen conservatieve ideeën houden over hypotheekverstrekking. Kortom; geen vast contract=geen hypotheek.

Dit kabinet lijkt weinig begrip te hebben voor wat er leeft onder de jongere lichting, terwijl wel wordt verwacht dat zij straks de lasten gaan dragen. Volgens Rouvoet mogen Nederlanders wel wat meer baby's maken, om de kosten van de vergrijzing op te vangen. Maar waar moeten die gezinnen straks wonen? Solidariteit is niet vanzelfsprekend, maar iets wat onderhoud kost.

Pro's:

sportvereniging via en aansluitend aan school organiseren sportkampen in de zomer, betaalbaar, voor 6-16 jarigen

aandacht voor rolverdeling op school, stimuleren van kansen voor meisjes (bijv summer school IBM)

Don's:

geen anderhalf uur pauze tussen de middag, maar structurele opvang op school

seksistische en rolbevestigende reclame

Succes ermee!

Barbara Groeneveld, zelfstandig ondernemer, werk momenteel zo een 20 uur per week, getrouwd met full time werkende man en ouder van drie dochters (4,7,9).

Do's: flexibilisering van werktijden. uitbreiden van naschoolse activiteiten/opvang. opzetten van een systeem waarbij oppas/schoonmaak legaal kan worden geregeld (denk aan het belgische cheque-systeem).

Karen Morhaus

Uiteraard onderteken ik bij deze het manifest. Het wordt tijd dat er veranderingen plaats gaan vinden in deze letterlijk ouderwetse maatschappij.

To Do: werkgevers moeten hun werktijden aanpassen en begrijpen dat het hebben van kinderen een persoonlijke verrijking is, wat ten goede komt van de prestaties van de ouders.

To Do: de overheid moet zorgen voor betaalbare kinderopvang, langer vaderschapsverlof en meer financiele steun voor 1 oudergezinnen.

Succes Roos

Uiteraard ben ik het er volledig mee eens. Je hoeft geen kinderen te hebben om dat te begrijpen. Blij dat je de knuppel weer 's in het hoenderhok gooit.

Goede actie van Roos. Helemaal mee eens, laten we zorgen dat we met zijn allen Roos steunen en veel handtekenignen ophalen.

Annemie Schuitemaker

Directeur Career & Kids

Parttimebank en

Stichting Werkende ouders

Ik was het er al mee eens toen je het vertelde en dat ben ik nog nu ik het gelezen heb :)

Succes!

L.

Getrouwd, 38 jaar, 4 kinderen thuiswonend in de leeftijd van 2 tot 15, oudste 2 kinderen van ex partner. Man en ik werken beide 4 dagen, hij als werkcoach ik als manager P&O. Naast werk volg ik ook een leergang bedrijfskunde, 1 avond per week + wat weekenden.

Do's voor overheid: betere aansluiting en communicatie tussen school en opvang. Ofwel tussenschoolse opvang met hulpmoeders afschaffen door scholen te dwingen een continue rooster te volgen. Alle scholen worden brede scholen met opvang, sport, apotheek, bibliotheet etc. onder 1 dak.

Do's voor werkgevers: geen nine to five maar flexibele werktijden en werkplekken, outputgestuurd ipv uurtjes aanwezigheid tellen. Zet in op ontwikkeling, stimuleer deeltijders aan hun eigen ontwikkeling te werken, zet ze in op interessante projecten en klussen, prikkel ze en daag ze uit.

Graag wil ik voorop stellen dat ik persoonlijk niet tegen enorme problemen oploop bij het reilen en zeilen van een gezin met twee kleine dochters. Wij werken allebei 4 dagen en zijn daar voorlopig tevreden mee. Nu onze oudste naar de basisschool gaat is er nog meer geregel, de werk/schooltijden sluiten niet altijd goed aan. Gelukkig heb ik als ambtenaar van de gemeente Amsterdam een flexibele baas die inziet dat niet iedere levenssituatie in een 9 to 5 baan te passen is.

Do:

 -Kinderopvang goed en betaalbaar houden/maken

-Inzien dat een mens met kind(eren) maar een klein percentage van zijn of haar werkbare leven wat minder flexibel is, een goede baas kijkt verder dan die eerste periode.

Succes !

Van harte steun ik het manifest, zou wel raar zijn als het anders zou zijn!

Stichting Mama Wil maakt zich sinds 2007 hard voor financiele onafhankelijkheid van moeders. Ons bestuur onderschrijft dit manifest, omdat wij streven naar een vernieuwde manier van werken voor de zorgenden in gezinnen.

Onze top 3, simpel in te voeren oplossingen:

- Mama Wil ... een warme lunch (op school, voor alleenstaanden etc.), dit plan is op te vragen via info@mamawil.nl. Doel: Educatie, Gezondheid en vaste werktijden combineren met lekker gezond voedsel.

- Loslaten 4 om 4 principe (man en vrouw werken beiden 4 dagen). Er zijn steeds meer alleenstaande en samengestelde gezinnen. Deze opvoeders zijn gebaad bij eenduidigheid in schooltijden en vervolgactiviteiten vanaf school naar sport-, creatie- of zwemclub (brede school). Daarnaast is het belangrijk om werkgevers te subsidieren voor thuiswerkplekken. Promoten van 9 tot 3 aanwezigheid op werkvloer en daarna thuis voor man en vrouw is ook een optie, alleen niet voor industriele beroepen.

- Op basis van inspiratiecafe gedachte: Promoten dat deelname aan de maatschappij de eigenwaarde vergroot en het sociale netwerk enorm vergroot. Tijd voor jezelf is noodzakelijk om een goede moeder/vader te zijn. Moeders en Vaders met een uitkering anders behandelen (aangepast reintegratietraject met overweging ondernemerschap). De nadruk leggen op het vergroten van het sociale werkende netwerk om deze mensen heen. Het evenement is een uitvloeisel van deze gedachten, plannen voor het houden van een inspiratiecafe zijn op te vragen via info@mamawil.nl Meer informatie (kort) op www.inspiratiecafe.nl

Succes!

Maartje, (voorzitter Stichting Mama Wil (vrijwillig), 4 dagen werkend in reclame/communicatie, www.fennart.nl, man ook 4 dagen werkend, 3 kinderen)

Mee beginnen:
- Meer mannen in de kinderopvang laten werken en hen waarderen om wie ze zijn. Dus probeer ze niet te veranderen in een leidster (zoals nu constant
gebeurt) maar laat ze mannendingen doen met de kinderen!
- Direct vaderschapsverlof invoeren in Nederland van minstens 6 weken. Op deze manier kunnen vaders ook normaal wennen aan een nieuwe gezinssituatie, net als moeders dat doen.

Mee stoppen:
- stoppen met vrouwen een bevoorrechte positie te geven als het om opvoeding van kinderen gaat.
- stoppen met de geheime familierechtbanken in Nederland. Voortaan moeten de familierechtbanken en uitspaken openbaar worden zodat ze objectief gecontroleerd kunnen worden door de journalistiek e.d.

Een hekel aan:
- vrouwen die net doen alsof ze voor emancipatie zijn maar veel weerstand bieden als het werkelijk om een gelijkwaardige verdeling gaat van de opvoeding van kinderen.

Wij verdelen zorg en huishouden eerlijk (lees: we doen grosso modo evenveel). Omdat Willemijn tegenwoordig een zware baan heeft, werkt zij meer uren en doe ik thuis meer. Vroeger was het andersom. Niet altijd gemakkelijk, want niets is vanzelfsprekend en over alles moet onderhandeld en overlegd worden, maar het werkt voortreffelijk.

Do: We moeten nodig de oude feministische idealen van gelijkwaardigheid en wederzijds respect tussen de seksen weer uit de kast halen. Het respect voor mannen schiet er de laatste jaren nog wel eens bij in. Zoals ook Nobelprijswinnaar Doris Lessing, bestsellerauteur Fay Weldon en cabarettier Jeroen van Merwijk is opgevallen, lijkt het of je tegenwoordig de grootste beledigingen over mannen mag uitstorten zonder dat iemand protesteert. Male bashing lucht misschien op, maar verandert helemaal niets. Je kunt van mannen geen verandering verwachten als je ondertussen met een scherp voorwerp op hun hoofd timmert. Ik roep iedereen op tot wederzijds respect tussen mannen en vrouwen. Seksisme jegens mannen is ook seksisme.

Do: Voor minister Plasterk lijkt mannenemancipatie instrumenteel voor vrouwenemancipatie, maar ook los van de vrouw is de man nodig aan verheffing toe. Nu de vrouw een evolutionaire sprong heeft gemaakt, moeten mannen zichzelf en hun rol als werknemer, partner en vader opnieuw definiëren. Zij lopen daarbij tegen soortgelijke vooroordelen en obstakels aan als vrouwen op het werk. Actief vaderende vaders worden thuis en op de crèche en basisschool vaak niet voor vol aangezien. Nederland kent een eigenaardige moederschapcultuur die voorschrijft dat een moeder het beste weet wat goed is voor haar kinderen (en dat vaders, omdat zij er toch geen verstand van hebben, zich hier meer beter niet teveel tegenaan moeten bemoeien). Vaders moeten wel zorgen, maar omdat de verantwoordelijkheden niet worden overgedragen, beleven ze er als loopjongen van de vrouw vaak weinig lol aan. In het verleden liet de overheid zich voor het karretje van misandrische feministes spannen door miljoenen verslindende campagnes te lanceren waarin mannen structureel als dader en vrouwen als slachtoffers worden weggezet. Maar in plaats van de polarisatie tussen de seksen met tendentieuze acties te vergroten, dient de overheid bruggen te slaan en het wederzijdse begrip en de bereidheid tot samenwerking te bevorderen. Daarom roep ik minister Plasterk op een positieve vaderschapscampagne te lanceren waarin de moederschapcultuur aan de kaak wordt gesteld en vrouwen duidelijk wordt gemaakt dat mannen, al pakken ze het meestal heel anders aan, ook uitstekend voor hun kinderen kunnen zorgen. Wie is toch die man die op woensdag zo leuk met zijn kinderen stoeit???

Do: de huidige rechtspositie van vaders is een smet op ons emancipatoire blazoen. Het is al decennia algemeen bekend dat de eerste weken na de geboorte erg belangrijk zijn voor de hechting tussen de baby en de ouders. Toch krijgen de meeste mannen slechts twee dagen betaald ouderschapsverlof. En juridisch hebben vaders en moeders gelijke rechten (tenminste als ze getrouwd zijn), maar in de praktijk kunnen moeders de omgang tussen hun kinderen en hun ex gemakkelijk saboteren. Met als gevolg dat honderdduizenden kinderen geen of nauwelijks contact met hun vaders hebben. Dit gigantische probleem is al jaren bekend. Boze vaders staan bij bosjes met Zorropak in de dakgoot van openbare gebouwen, maar de politieke wil om dit schrijnende probleem aan te pakken, lijkt geheel afwezig. Ik ken in elk geval geen enkele politieke partij die er een speerpunt van durft maken. Ironisch dat vaders jarenlang het verwijt kregen dat ze hun verantwoordelijkheid als vader ontduiken, maar als ze daar invulling aan willen geven, maakt onze rechtspraktijk het onmogelijk. Daar zou elke progressieve Nederlander zich diep voor moeten schamen! De overheid moet snel met een ruime ouderschapsverlofregeling voor vaders komen, zodat zij vanaf dag 1 een actieve rol in het leven van hun kinderen kunnen spelen. En ook het omgangsrecht voor vaders dient, zoals in de meeste ons omringende landen, vanzelfsprekend te zijn. Concreet: bij een echtscheiding (ook als men niet getrouwd is) krijgen vader en moeder automatisch het gezag en het recht om evenveel tijd met hun kinderen door te brengen. De betrokken instanties dienen er te allen tijde vanuit te gaan dat elke man een verantwoordelijke en goede vader is, totdat zijn ex het tegendeel bewijst.

Partime docent en freelance trainer persoonlijke effectiviteit. Geen kinderen. Samenwonend.

Do: keuze in ouderschapsverlof (want waarom mag/kan alleen mama een paar maanden met baby binden en papa niet?). Nieuwe visie= mensen krijgen kinderen ipv vrouwen krijgen kinderen. Betaalbare, flexibele en kwalitatieve kinderopvang.