AD zondag 23 november 2008

‘Carrière en kind, je hóeft niet te kiezen’

Door MAAIKE RUEPERT

AMSTERDAM - Roos Wouters (34) had het vier jaar geleden allemaal. Een lieve man, twee schatten van kinderen en een droombaan. Tot ze haar kind op het schoolplein vergat.

Roos Wouters (34). FOTO PAUL BERGEN

Ze ontdekte, tot haar grote schrik, dat haar werk belangrijker dan haar kind was geworden. Tegenwoordig geeft ze adviezen over hoe gezinnen en werkgevers tot een ideale combinatie van werk en zorg kunnen komen. Vandaag verschijnt haar boek Fuck! Ik ben een feminist.

Politicologe Roos Wouters was bijna tevreden. Ze woonde met haar vriend Joost en de kleine Sam in een huurhuisje in Amsterdam. In hun krotje, zoals ze het noemt, ving een emmer op het nachtkastje regenwater op. Ze waren gelukkig. Maar één ding wilde niet vlotten: de carrière. Het lukte niet een parttime baan op academisch niveau te vinden. ,,De krant stond vol van gebrek aan hoogopgeleiden,’’ vertelt Wouters. ,,Ik dacht dat alle deuren openstonden en dat mijn moederschap getuigt van doorzettingsvermogen en verantwoordelijkheidsgevoel. Maar het bleek juist een handicap. Kennelijk zijn je hersenen parttime minder waard.’’

Vlak na de geboorte van dochter Julia kwam aan de jaren van ‘post stempelen’ een einde. Wouters werd politiek redacteur in deeltijd bij een tv-programma. Ze was dolblij. ,,Ik kreeg voor het eerst een baan waarvoor ik mijn studie nodig had. Ik was zo bang dat ik die baan kwijt zou raken dat ik er vol voor ben gegaan. Deze kans kreeg ik nooit meer. Zo werd het ook gepresenteerd: je krijgt een kans uit duizenden. Stel ons niet teleur en ga ervoor.’’

Uiteindelijk stelde Wouters zichzelf teleur. Op een dag vergat ze haar kind op te halen van school. ,,Ik was mijn kind vergeten. Wat het echt erg maakte, is dat ergens onderweg mijn werk hoofdzaak en mijn kind bijzaak was geworden. Dat kan toch niet de bedoeling zijn?’’

De arbo-arts verklaarde haar overspannen en adviseerde de zaak in de zandbak te overdenken. Wouters: ,,Anno nu blijk je nog steeds of voor een carrière of voor een kind te moeten kiezen.’’ De politicologe ontdekte tot haar ongeloof dat ze niet de enige was. ,,Het is nog steeds zo dat de werkgever van je verwacht dat je fulltime werkt en geen last van je kinderen hebt. Dat is ambitieus. Nee, een baan met de opvoeding combineren, dát is pas ambitieus. Dat getuigt van doorzettingsvermogen. Het is verdomd hard werken, probeer het maar eens.’’

,,We proberen er in ons eigen leven voor te zorgen dat niemand last heeft van onze verantwoordelijkheden. Vaders en moeders draaien, doen ingewikkeld en raken in paniek. Waarom zeggen we niet dat het niet te doen is en dat we meer ruimte nodig hebben?’’

Toen Wouters dat hardop ging zeggen, kreeg ze de reactie: oei gatver, een feminist. Vandaar de titel van haar boekje. Maar ze is geen manhatende activist in tuinbroek. Ze introduceerde de term femanisme - voor vrouwen en mannen die gezamenlijk hun rechten opeisen.

Volgens Wouters moeten werknemers de overheid en werkgevers duidelijk maken wat ze willen. ,,En welke concessies ze willen maken om daar te komen,’’ zegt ze. ,,Want als je niet meer wil dat iemand je achter dat bureau zet van negen tot half zes, moet je wel bereid zijn de telefoon op te nemen wanneer je vrij bent. Werkgevers hoeven niet meteen alles radicaal om te draaien, maar door zelfroosteren bijvoorbeeld, zoals is ingevoerd bij de NS, krijgen mensen meer grip op hun leven omdat ze kunnen aangeven op welke uren ze het liefst niet werken.’’

Heel belangrijk is volgens Wouters ook dat vrouwen en mannen hetzelfde worden betaald. ,,Een gelijkelonenpolitie moet werkgevers die zich daar niet aanhouden bekeuren.’’ Vaderverlof moet worden uitgebreid. Adviesbureau Samhoud, dat tot beste werkgever is verkozen, geeft vaders twee maanden verlof. ,,Het is voor hen puur eigenbelang om te investeren. Als de vaders terug zijn, zetten ze tien passen extra.’’

Zelf heeft ze de draad ook weer opgepakt: ze is net als veel andere werkende ouders voor zichzelf begonnen. De kinderen voedt ze samen met haar vriend op.