Femanisme Vrouw die haar kind vergat, schreef boos boek

Door: Jojanneke van den Berge
Gepubliceerd: donderdag 20 november 2008 23:40
Update: donderdag 20 november 2008 23:46

Roos Wouters vult het gat tussen de burgertrut en de powerfeminist. ‘Ik noem het femanisme.’

‘Heleen Mees zegt dat ze kriebels krijgt van mij. Ik krijg zin om te punniken van haar.’ Roos Wouters (34) was een supermoeder, partner en werknemer tot ze haar zoontje vergat op het schoolplein. Ze kreeg een burn-out en bracht verplicht enkele maanden door in de zandbak met haar kinderen. Sindsdien is ze boos.

‘Ik ben er oprecht verwonderd over dat niemand protesteert tegen de moderne spagaat waarin jonge moeders, maar ook vaders zitten. We moeten allemaal meer werken, maar er worden geen tools geboden om dat op een goede manier voor elkaar te krijgen.’

Fuck! Ik ben een feminist, haar boek waarin ze pleit voor emancipatie van vrouwen en mannen samen, komt maandag uit. ‘We moeten tot een hedendaags feminisme komen, waarbij mannen ook worden betrokken: het femanisme.’

Wouters, politicoloog, publicist debatleider en adviseur, houdt van werken, maar ook van haar twee kinderen. Feministen als Mees hebben vrouwen in twee groepen opgedeeld, vindt zij. ‘Of je bent een ambitieloze deeltijdfeminist, of je bent de man die het vlees snijdt en kinderen volledig uitbesteedt aan de Filippijnse werkster. Ik hoop dat hiaat op te vullen. Ik vind mensen die de kinderen helemaal uitbesteden weinig ambitieus.’

‘Samen’ is Wouters’ toverwoord. Mannen zitten volgens haar net zo goed in een knellende positie. ‘Overheid en werkgevers moeten zien: het gezin krijgt een kind. Niet alleen de moeder. Steeds meer vaders willen ook voor hun kinderen zorgen. Je voelt de behoefte zinderen. Onderzoek in de metaalindustrie gaf aan dat zelfs die mannen een betere verdeling van werk en privé willen. Carrièretijgers bij multinationals trekken zich ook meer en meer terug na hun 35e. En die bazen maar klagen dat dure leasebakken en andere gadgets niet helpen. Ze hebben geen idee, ze bieden gewoon de verkeerde dingen.’

Schoolboeken

We moeten af van de term ‘moederschapscultuur’. ‘Nederlandse vrouwen zouden hun kinderen niet willen uitbesteden. Nee, we kúnnen ze niet uitbesteden. Omdat alsmaar bezuinigd wordt op kinderopvang.’

Die term legt de kwestie van zorg bij de vrouw neer. Net zoals Plasterk deed in de emancipatienota, waarin het woord ‘man’ ontbrak. ‘Wat ben je dan voor conservatieve trut? Plasterk is traditioneler dan Rouvoet. Die zegt dat hij ruimte wil maken voor vaders die willen zorgen. Plasterk trekt geld uit voor gratis schoolboeken.’

Wouters pleit voor een model waarin zowel vader als moeder ieder vier dagen kan werken. ‘Kun je heel mooie carrière maken, met ruimte en lucht. Dat zal ook voor arbeidstoename zorgen. Maar hiervoor moet veel veranderen. Gelijktrekking van salaris bijvoorbeeld, betere naschoolse kinderopvang, flexibele werktijden. Je hoeft geen vervelende activist te zijn om dat aan te stippen. Op het moment dat we dat met zijn allen, man en vrouw, uitspreken, ben je zo machtig, dan hoef je niet meer te stampen.’