Tijd voor modern feminisme

door Dominique Haijtema

Jong, ambitieus en gedreven. Kinderen, een relatie, een carrière en een druk sociaal leven? Geen enkel probleem. Tot het moment komt dat jij je kind op het schoolplein vergeet en de arbo-arts voorstelt om misschien even een tijd met de voeten in de zandbak te zitten. Diagnose? Overspannen. En de zelfbenoemde supervrouw zit ineens in een joggingpak op de bank terwijl haar echtgenoot ouderwets de kost verdient.
Hoe heeft het zover kunnen komen, vraagt politicologe en publiciste Roos Wouters zich af in het onlangs verschenen boek ‘Fuck!Ik ben een feminist.' Wat is er precies mis gegaan? Al snel blijkt dat zij zowel de rol van haar grootvader als die van haar grootmoeder met verve wilde spelen. Een succesvolle carrière en een betrokken moeder en partner zijn was achteraf wellicht toch wat veel gevraagd. ‘Dat mijn kind een bijzaak was geworden en mijn werk een hoofdzaak, was een dieptepunt dat ik niet had zien aankomen. Ik schaamde me kapot', schrijft zij.
Zij kijkt vervolgens goed om zich heen en ziet veel leeftijdsgenoten worstelen met vergelijkbare dilemma's. Altijd maar die schuldgevoelens en het gevoel het nooit goed te kunnen doen. De auteur merkt tot haar eigen verbazing ineens op dat zij wel degelijk een feminist is, alleen wil zij niet strijden tegen het patriarchaat en kan zij zich eveneens niet vereenzelvigen met feministes als Heleen Mees die vooral meer vrouwen aan de top willen zien. Eenzijdige aanpassing heeft een te grote prijs, constateert de politicologe en pleit voor femanisme, waarin zowel mannen als vrouwen meer keuze-en bewegingsvrijheid hebben. ‘Waarom wordt er niet meer gedaan om de combinatie van werk en zorg mogelijk te maken? Is volledige deelname van mannen en vrouwen aan de arbeidsmarkt dan het einddoel van de emancipatie?' vraagt de auteur zich af.
Zij praat vervolgens uitgebreid met strijders van de tweede feministische golf, werkgevers, jonge vrouwen en ook mannen die allemaal min of meer toegeven dat er nog steeds ongelijkheid is en vooral weinig flexibiliteit om werk en zorg goed te kunnen combineren.
Wouters leest dan wel in de krant over het nijpend tekort aan hoogopgeleiden op de arbeidsmarkt. Maar merkt daar zelf weinig van als zij, net moeder en net afgestudeerd in de politicologie, op zoek gaat naar een baan. Een parttimebaan op niveau te vinden bleek een contradictio in terminis. ‘De meeste banen zijn toch nog steeds gericht op een gezin uit de jaren vijftig. Werkgevers gaan er blijkbaar nog steeds van uit dat er thuis wel iemand is die voor het huishouden zorgt', constateert zij.
De kracht van het boek zit in de openheid van Wouters. Zij is genadelos eerlijk tegen over zichzelf en de lezer. De auteur houdt niet langer de schone schijn op en vertelt openhartig over haar worstelingen en teleurstellingen. Zij neemt verantwoordelijkheid voor haar eigen falen, maar onderzoekt tevens kritisch de maatschappelijke ontwikkelingen en impliciete veronderstellingen.
Het is een verademing om dit boek te lezen. Het is geen aanklacht of verwijt, maar een eerlijke zoektocht naar nieuwe moderne manieren om tot een gelijkwaardige samenleving te komen. Een samenleving waarbij zowel mannen als vrouwen beter tot hun recht komen. Wouters probeert niet te moraliseren of te stereotyperen en weet ongemerkt een aantal pijnpunten bloot te leggen. Haar analyse is niet nieuw, de voorgestelde oplossingen ook niet, maar zij verbindt waar anderen stigmatiseren en polariseren. En alleen daarom al is dit boek een absolute aanrader.

Toegankelijkheid 4 sterren
Toepasbaarheid 4 sterren
Toegevoegde waarde 4 sterren

Roos Wouters schreef een leesbaar boek waarbij zij zichzelf, het feminisme en de samenleving kritisch onder de loep legt. Een eigentijds pleidooi waarbij niemand de schuld krijgt en iedereen verantwoordelijkheid neemt.

Fuck! Ik ben een feminist. Auteur: Roos Wouters. Uitgever: Augustus. ISBN 9789045701967 €12,50.