"Roos Wouters heeft in mei 2008 een debat verzorgd bij de Dialogues Young Think Tank, een denktank voor jonge ondernemers die adviseren aan een aan hen verbonden denktank met prominenten uit het bedrijfsleven. Roos Wouters verzorgde een amusante en prikkelende avond, zowel informatief als interactief werden deelnemers bediend op hun behoeften. Haar energieke manier van het debat leiden was aanstekelijk voor de deelnemers, en haar scherpe analyse zorgde dat de discussie continu verder ging.

In september was Roos Wouters te gast bij de Sociëteit ‘de Vereeniging’, waar zij een presentatie verzorgde met een negentigtal mannen. Ook hier was een opmerkelijk groot deel van de aanwezigen actief in de discussie en genoot iedereen van de humoristische aanpak van Roos.

Roos Wouters heeft zich bewezen als een onconventionele denker die dit combineert met humor en gedrevenheid. Dit maakt haar tot een absolute aanrader om als spreker, debatleider of moderator aan te trekken. Bij deze beveel ik haar dan ook van harte aan."

Oliver van Loo, voorzitter Dialogues Young Think Tank en lid evenementencommissie Sociëteit de ‘Vereeniging'

"Roos Wouters is een integere en authentieke interviewer die op een charmante manier tot de kern van een gesprek komt en tegelijk zorgt dat het publiek een leuke avond heeft."

Lodewijk Asscher, Wethouder Financiën en Jeugd in Amsterdam

Ik ken Roos Wouters als een bevlogen en betrokken spreker. Ik heb haar op meerdere panels, symposia en fora meegemaakt waar ik zelf ofwel als ook als spreker of als voorzitter aanwezig was. Zij heeft enerzijds een frisse en ontwapenende benadering van thema's als arbeidsdeling en emancipatie van de vrouw en anderzijds is zij bevlogen en bij haar thema's inhoudelijk zeer betrokken. Ik kan haar dus ook van harte aanbevelen."

Drs Yoeri Albrecht, Albrecht media BV

"Toen ik over haar boek hoorde, dacht ik: dit is het nieuwe onbehagen bij de vrouw. Joke Smit was voor een werkdag van vijf uur, zo konden mannen en vrouwen samen voor kun kinderen zorgen. Vergis je niet, er is de afgelopen veertig jaar veel veranderd. Vroeger hadden de meeste vrouwen alleen lagere school, kregen ze alleen rotbaantjes. Nu worden ze ook rechter of medisch specialist. Maar de arbeidsmarkt blijft ingericht op fulltime werken. Het is goed dat Wouters opnieuw aankaart hoe belangrijk het is dat kinderen bij de opvoeding ook op hun vader moeten kunnen rekenen."

Marja Vuijstje, auteur van de biografie van Joke Kool Smit

“Roos kan de dingen heel goed, eerlijk, treffend en zonder de loodzware erfenis van de vrouwen beweging, verwoorden. Helder, leuk, gevoel voor humor, goed zelfinzicht, goed gevoel voor de tijd en wat er nu leeft, niet blijven hangen in klagen en aanklagen, niet bang, ze durft te denken en te praten, haar stem is belangrijk en fris (als dat niet zo’n vervelend woord was).”

Christien Brinkgreve, hoogleraar sociale wetenschappen aan de Universiteit van Utrecht

"In de periode augustus 2007 tot en met juni 2008, trad Roos Wouters verschillende keren voor de Raad voor de Volksgezondheid en Zorg op als debatleider en spreker over het onderwerp Uitstel van ouderschap. Roos Wouters heeft uitstekende kwaliteiten om zowel als spreker én als debatleider over dit onderwerp op te treden.

Als spreker is zij gedreven, vernieuwend, helder en scherp. Ze is iemand met een duidelijke eigen visie, zonder dogmatisch te zijn en niet bang om met wie dan ook de discussie aan te gaan. Haar ervaringsdeskundigheid speelt hierin zeker een belangrijke motiverende rol. Zij weet wat het is ‘op tijd’ kinderen te krijgen en dan tegen allerlei maatschappelijke hindernissen aan te lopen. Ze blijft echter niet steken in haar eigen ervaring, maar draagt ook oplossingen aan en weet die te adresseren. Een goed voorbeeld daarvan is haar bijdrage als spreker op het Congres Ruimte voor ouderschap, dat plaatsvond op 25 juni 2008 in het Muziektheater aan ’t IJ, in Amsterdam.

Ook als debatleider over dit onderwerp kan ik haar zeer aanraden is. Zij is in staat aansluiting te zoeken bij het publiek, weet op een originele en vooral ook sprankelende manier zich te presenteren. Zo leidde zij bijvoorbeeld de workshop Kind, carrière of allebei? op 2 december 2007 tijdens het drukbezochte vrouwenfestival van Women Inc. in de Beurs van Berlage, in Amsterdam. Maar zij leidde ook op voortreffelijke wijze een debat afgelopen najaar in Enschedé voor de Nederlandse Vrouwen Raad in Overijssel.

Op grond van mijn samenwerking en ervaring met Roos Wouters beveel ik haar graag aan, als spreker en als debatleider, voor een breed maatschappelijk geïnteresseerd publiek."

Dr Alies J. Struijs, senior adviseur Raad voor de Volksgezondheid en Zorg en projectcoördinator CEG

"Roos is een van de enige vrouwen die constant aandacht vraagt voor de rol van de man in de opvoeding. Dit doet zij niet door te hameren op zijn te verbeteren punten of acties. Nee, zij zoekt het dichterbij huis en durft toe te geven dat vrouwen, inclusief zijzelf, nog onvoldoende zelf de keus maken voor 'geld verdienen'. Hierdoor zijn de mannen geheel in vertwijfeling, want ook al zorgen zij steeds vaker, de vrouw blijft minder verdienen dan hij doet in die uren. FeMANisme is Roos haar oproep: "werken en zorgen doen mannen en vrouwen samen met en voor elkaar en de kinderen ongeacht inkomen, maar met respect voor elkaars ontwikkeling". Interessant deze verlegging van het feminisme van vrouw naar samenlevingsvorm en ontplooiing, leerzaam ook, vooral voor werkgevers. Het onderwerp feMANisme en ook haar boek "Fuck, ik ben een feministe" staan altijd garant voor discussie en daar kunnen we allemaal wat van leren."

Maartje Pierhagen, voorzitter stichting Mama Wil bestuurslid WerkendeOuders eigenaar Braids.nl, bureau voor webcommunicatie

"Roos is eerlijk, Roos is moedig, Roos is vertederend en stoer tegelijk. Roos zegt wat ze denkt. Roos is niet de veilige route bewandelen bij een keuze voor een debatleider of spreker. Ervaring tegenover boeken, emotie tegenover ratio en bovenal humor tegenover pretentie. Naïef en fris, intelligent en bijdehand. Roos Wouters is de ontwapende tegenstelling die net even die andere invalshoek weet te belichten.”

Elise Moeskops, LuxVoorhoede

"Roos Wouters is in staat op een authentieke wijze haar ongezouten mening te geven over de (on)mogelijkheden van vrouwen op de Nederlandse arbeidsmarkt. Vanuit haar eigen ervaring vertelt ze enthousiast en bevlogen over de hindernissen die ze tegenkomt bij het balanceren van werk en zorg. Haar verbazing en verontwaardiging hierover is echt en heeft een inspirerend en motiverend effect op haar publiek. Roos is origineel, bevlogen en uitgesproken en daarom een frisse wind door het maatschappelijk debat."

Carolien Bijen, Manager &Samhoud People

"Roos is een sterke en enthousiaste vrouw, die haar missie heeft gemaakt van het samen delen van zorg en werk door mannen en vrouwen, te beginnen bij haar eigen partner. Roos is een feminist, maar pleit voor het feMANisme, in woord en in daad. Roos beschikt over humor en het vermogen te relativeren, ook (juist) haar eigen persoon en positie. Bij Roos is het persoonlijke politiek, is zorg werk, en is werk weer te zien als maatschappelijke zorg. Roos is een rolmodel voor mij omdat ze deze verschillende dimensies zo goed weet te combineren."

Jens van Tricht, Training, Coaching & Advies, Communicatie, Teambuilding & Leiderschap, Gender, Mannelijkheid & Diversiteit

mails aan Roos

Beste Roos,

Zojuist heb ik net met plezier jouw stuk over het nieuwe onbehagen van de vrouw (en de man) gelezen in de Waterland artikelen. Geweldig stuk! Hoewel ik man ben, heb ik de spanningen meegemaakt die het powerfeminisme met zich mee brengt en de enorme stress die het bij jonge vrouwen teweeg brengt ("moet ik carriere maken of toch liever kinderen?"). Het stresste mij zelfs toen dit een breekpunt werd in de relatie met mijn ex-vriendin. Ik wil een gezonde maatschappij waar ruimte moet zijn voor kinderen _en_ werk, voor man _en_ voor vrouw. Met dit emailtje wil ik daarom even zeggen dat ik deze (en dus jouw) opinie steun!

Hai Roos,

Ik las net in Dagblad de Pers een leuk stuk over jouw boze boek en het femanisme. Ik ben het helemaal met je eens. Ik ben zelf een fulltime werkende moeder (twee kids van 7 en 8) in een leidinggevende functie bij de rijksoverheid en een tot voor kort fullt-time werkende man (werkt nu 90% in het bedrijfsleven). Uiteraard maken we volop gebruik van naschoolse opvang, oppasmeiden en oma om de hele week weer georganiseerd te krijgen. Mijn ervaringen met mijn eigen werkgevers zijn op zich positief maar vaak heb ik ook gezien dat mijn mannelijke collega’s het eigenlijk nog veel zwaarder hebben dan ik met het regelen van de zorgtaken. De papadag wordt lang nog niet overal geaccepteerd en vaak wordt er lacherig of moeilijk overgedaan. Ik zou me daarom graag aansluiten bij een groep of verband dat o.a. jouw gedachtegoed ondersteunt en uitdraagt.

Beste Roos,

Zojuist heb ik een krantenartikel gelezen waarin je nieuwe boek werd aangekondigd. Ik las ook je mening over Heleen Mees en langs deze weg wil ik je laten weten dat ik me helemaal kan vinden in je analyses. Sinds zeven maanden ben ik moeder van een zoon. Daarnaast ben ik partner bij een klein advocatenkantoor en ben ik het werk aan het combineren met het moederen. Ik werk inmiddels 4 dagen per week, maar dat zijn er in de praktijk 5. De reden om eigen baas (en partner) te worden was, omdat ik het moederen dan beter zou kunnen combineren met het werk. Tot nu toe lukt dat redelijk, al moet ik heel goed mijn grenzen bewaken. Hopelijk gaat de Nederlandse maatschappij het leven van de werkende moeders makkelijker maken door de kinderopvang, schooltijden etc, etc, te verbeteren. Ik denk dat er dan meer moeders meer gaan werken, maar in ieder geval minder last hebben van de stress van het combineren en alles goed willen doen. Tot zover mijn spontane reactie na het lezen van het artikel.

Ha Roos,

Fantastisch verhaal/pleidooi/oproep/standpunt vanavond!! Alle facetten kon ik op mezelf betrekken. Verder: het zijn niet alleen vrouwen, en nog verder: het wordt nog moeilijker als de kinderopvang voorbij is omdat je kids er uit groeien. Daar ligt nu mijn uitdaging, maar ik sta niet zo op de barricaden. Ik schijn als vader meer een soort held te zijn. Andere mannen zeggen: “Dat zou ik ook wel willen!” En dan zeg ik hen dat het in het woordje “zou” zit. Hoi Roos, Ik las zojuist een artikel over je boek in De Pers. Jouw boek heeft me erg tot nadenken gezet, sinds ik het las blijft het in mijn hoofd. En dat is goed. Om weer eens even mijn eigen situatie (2 kids, manlief en ik allebei fulltime aan 't werk in 4 dagen) onder de loep te nemen en bekijken of er iets moet veranderen. Want schipperen blijft het, hoe goed je alles ook geregeld hebt. Dank daarvoor.

Dag Roos,

Ik had het niet beter kunnen verwoorden, dit is de echte uitdaging voor de 21e eeuw. Kappen met die ongelijkheid en verongelijkheid, samen, samen en nog eens samen. "In de ogen van mij en mijn man is de emancipatiestrijd dan ook eerder een strijd tussen een voorhoede van progressieve mensen en een achterhoede van traditionele types, dan een strijd tussen vrouwen en mannen".

Roos,

Je kwam goed uit de verf in het AD ! Waarom ? Waarschijnlijk omdat ik van mensen hou die lekker hun eigen weg gaan en niks moeten hebben van vastgeroeste opvattingen. Waarom deze mail ? Omdat we in een maatschappij leven die verschrikkelijk op geld is gericht. Er is maar een ding belangrijk : Zo min mogelijk kosten en een zo hoog mogelijk rendement. Het menselijke komt volledig op de achtergrond en zo rollen we langzaam in een richting die we helemaal niet op moeten rollen. Dan kom je uiteindelijk in de situatie dat je aan je buurman moet vragen hoe je kind ook alweer heet... Ben ik een pessimist ? Nee, helemaal niet. Waarom dan deze mail ? Genetische afkeer tegen omstandigheden, waarbij de mens niet meer voorop staat.

Dag Roos.

Bedankt voor het schrijven van dit boek! Yo, (wij) ik ben(zijn) een femanist.(en) groetjes

Roos,

ik wens jou veel succes met jouw carrière, jouw relatie en jouw kiddo’s. Ik ben geweldig geïnspireerd door jouw boek en voel mij sterker in mijn “strijd”.

Beste Roos,

Ik heb 'FUCK, Ik ben een feminist' in 1 dag uitgelezen: wat een verademing dat iemand eens verwoordt waar ik mij ook al zo'n tijd aan erger in het debat over emancipatie. Eindelijk aandacht voor het feit dat zowel vrouwen als mannen meer ambities hebben dan alleen maar carrière maken. Ik hoop dat je meer mensen inspireert om na te denken over hoe ze hun leven nu werkelijk willen invullen, in plaats van mee te gaan in alle verwachtingen die er van buitenaf geprojecteerd worden. Net als jij ben ik in de laatste fase van mijn studie (bewust) zwanger geworden. Na mijn afstuderen (toen mijn zoon 5 maanden oud was) ben ik als promovendus begonnen. Achteraf heb ik begrepen dat het tijdens mijn sollicitatiegesprek nogal een issue is geweest dat ik al een kind had. Ik heb tijdens dat gesprek ook aangegeven dat ik graag het eerste half jaar van mijn aanstelling 3 i.p.v. 4 dagen wilde werken. Toen ik eenmaal aangenomen was, hoorde ik dat zij er door mijn sollicitatie van overtuigd waren dat ik het in 3 dagen kon (wat een ander in 4 dagen zou doen)! Hoewel ik mij natuurlijk gevleid voelde dat zij zoveel vertrouwen in mij hadden, was dat niet helemaal mijn bedoeling. Ik was er vanuit gegaan dat mijn aanstelling gewoon wat langer uitgesmeerd kon worden als ik in het begin minder uren zou maken. Het bleek echter onmogelijk om dit contractueel te regelen (waarom begrijp ik eigenlijk nog steeds niet, en dit lijkt mij nou echt iets wat in de praktijk zou kunnen veranderen). Zo is het er dus van gekomen dat ik eerder dan ik wilde 4 dagen ben gaan werken, wat in de praktijk als promovendus uiteraard op veel meer dan 32 uur per week uitkomt. Inmiddels is mijn zoon 5 jaar, heb ik een tweede zoon van 2 jaar, en binnenkort ga ik promoveren. Recent heb ik een kleine persoonlijke overwinning behaald bij het solliciteren naar een nieuwe baan. Hoewel het wederom een functie voor 4 dagen betrof, heb ik bij het 1e sollicitatiegesprek aangegeven dat ik de komende 2 jaar maar 3 dagen per week wil werken vanwege de kinderen. Hoewel de baan er bijna door is afgeketst, heb ik voet bij stuk gehouden, en uiteindelijk heb ik de baan toch gekregen. Het kan dus wel, ook in de academische wereld! Het merendeel van mijn vriend(inn)en & collega’s (zowel mannen als vrouwen) worstelen met dezelfde balans tussen werk en privé, óók diegenen zonder kinderen! Veel van die laatste groep stellen het krijgen van kinderen uit vanwege de angst om werk en zorg te combineren, en de gevolgen voor hun carrière. Ik hoop oprecht dat je veel aandacht krijgt voor jouw boek! Met vriendelijke groet,

Beste Roos,

Ik heb je boek gelezen en vind het een belangrijk document - er verschijnen natuurlijk om de haverklap boeken over de zorgwerkcombiellende, maar dit is het eerste dat het gevoel geeft dat er echt iets collectiefs aan moet worden gedaan, en dat het 'm niet zit in persoonlijke coaching, timemanagement, een andere man of uitbesteden. Frustrerend en inspirerend tegelijkertijd. Het deed mij ook erg denken aan vorig jaar rond deze tijd, toen ik besloot een functie op te geven - ook zo'n zandbakmoment, zeg maar. En het feit dat het zo herkenbaar is, maar er maar niets echts verandert. En dat vrouwen misschien ook wel niet durven nadenken over het structurele probleem - want daar heb je zelf zo weinig invloed op, en het probleem is acuut, nu, voor jouw leven, dus liever dat je het dan houdt bij een individueel aanvalsplan in je eigen gezin. Maar zo verandert er dus niet veel. Dus: grote waardering!

Hoi Roos,

Ik heb je boek uit en het was erg herkenbaar, interessant en inspirerend. Ik vind dat je wel een goede lijn hebt gevonden van je persoonlijke verhaal naar 'de rest van Nederland'. Wat ik mooi vind in je boek is de typering van 'onze generatie', vooral het beeld van een soort controlegeneratie: alles is maakbaar, ik heb alles onder controle. Hoewel ik in mijn opvoeding wat minder beïnvloed ben door die maakbaarheidsgedachte, ben ik wel gevoelig voor 'alles onder controle'. Failure is not an option. Tegelijkertijd vind ik het wel een zekere verwendheid, al die keuzes en dan gaan twijfelen aan alles, de belangrijkste keuzes laten liggen, de quarterlifecrisis dus - maar hoe je het ook noemt of verklaart, feit is dat die controle-gedachte allesoverheersend is - je mag best afwijkende keuzes maken in het leven, als je er maar 100% zeker van bent, als je maar blij, optimistisch, zelfverzekerd bent, als je er maar altijd op vooruitgaat, als je het maar in de hand hebt. De drang om altijd maar verder te willen, iets anders, iets nieuws, iets beters... ik vind het vaak te ver gaan. Vrienden van mij vertelden laatst dat ze hadden besloten om van een dorp naar de stad te verhuizen. Ze zijn van mijn leeftijd, al een paar jaar getrouwd, geen kinderen, allebei een baan. Het benauwde ze ineens dat hun leven er vanaf nu elke dag hetzelfde uit zou zien. Nu konden ze nog een ander leven proberen. 'Veel mensen durven niet uit hun comfort zone te breken', zei die vriendin. Ik heb het idee dat niemand meer in een comfort zone durft te blijven. Zoals ik al vooraf verwachtte: ja, ik ben het eens met je aanpak. Natuurlijk moeten we het samen doen, ik geloof dat dat de enige manier is. Maar in de discussie over dit onderwerp (dus niet zozeer in jouw boek, ook meer in het algemeen) mis ik soms het perspectief van heel veel moderne mannen en vrouwen in Nederland die niet geëmancipeerd zijn opgevoed. In je boek lijkt het soms of onze hele generatie is opgegroeid met twee werkende ouders, vrijgevochten vrouwen, bom-moeders, veel echtscheidingen. Je hebt het er dan ook over dat jij de rol van je grootvader (werk) en grootmoeder (zorg) probeert te combineren. Voor mij - en voor heel veel anderen - is de stap veel heftiger; ik probeer de rollen van mijn vader en moeder te combineren. En dat geldt ook voor mijn man en voor zo'n 60% van deze generatie, want zoveel moeders waren nog thuis in de jaren '80. Het voorbeeld uit mijn jeugd is het kostwinnersmodel in een zeer harmonieuze uitvoering; mijn ouders zijn nog steeds gelukkig getrouwd, mijn vader werkt nog steeds, mijn moeder heeft vijf kinderen grootgebracht, er wonen er nog twee thuis en ze past op de kleinkinderen. Dat geldt ook voor mijn partner en die voorbeelden zijn van zeer grote invloed op je beleving van wat goed ouderschap en een goed functionerend gezinsleven is. Bedenk daarbij: in mijn hele omgeving, de basisschool (in een arbeiderswijk onder de rook van Rotterdam) en de kerkelijke (evangelische!) omgeving van mijn ouders, waren geen werkende moeders. Een moeder die thuis is als je uit school komt - dat beeld is moeilijk uit je geheugen te poetsen, ook al ben je je bewust van die beeldvorming en van de vele andere mogelijkheden er zijn om je leven in te richten. Minder werken, de rollen omdraaien - dat stuit bij veel mannen op verzet. Ik vraag vaak of zij denken dat moeders beter zijn in de zorg voor de kinderen dan vader - ja, dat denken ze echt! Ik som dan een aantal redenen op waarom we gelijk zijn - daar zijn ze het rationeel gezien mee eens, maar dat is niet het gedachtegoed waarmee wij zijn grootgebracht en dat blijft van invloed. Tel daarbij op veel mannen in mijn omgeving in kleine bedrijven in de bouwsector werken - typisch mannenwerk, een mannencultuur, een klein bedrijf, een eigen bedrijf - minder werken is daar not done in het kwadraat. En hoewel dit gespreksonderwerp thuis gevoerd kan worden, is het ook een belangrijk inzicht dat je zoiets niet in één generatie kunt veranderen. Ja, het zou kunnen als je dit thema belangrijker vindt dan je relatie, maar dat gaat dus zeker ten koste van het bruto nationaal geluk. De consequentie bij dit inzicht is dat ik denk dat we het voor de volgende generatie wel makkelijker kunnen maken - voor kinderen dus. Door het goede voorbeeld te geven: de kinderen moeten in alles zien dat mannen en vrouwen gelijk aan elkaar zijn, dat het werk even belangrijk is, dat ze allebei even goed kunnen troosten midden in de nacht en meegaan op schoolreisje. Dat betekent ook dat die kinderen straks hetzelfde takenpakket in huis krijgen - want ja! ik ken moeders die fulltime werken en een moderne man hebben, maar ook de boterhammen smeren voor hun zoon van 16. Is daar iets mis mee? Wel als je het niet doet voor je dochter van 14. Die voorbeeldfunctie is voor mij persoonlijk een belangrijk punt geworden. Verder sluit ik me aan bij je ideeën over de rol van de overheid en werkgevers. Het onderwerp moet op de agenda blijven en alle partijen moeten meepraten, meedenken, meebeslissen, maar het is een verantwoordelijkheid van ons allemaal. Tot slot: bedankt voor de inspiratie die je met dit boek geeft. Dat is gewoon ontzettend belangrijk voor alle ouders én werkgevers én politici: dat er af en toe iemand opstaat en reflecteert op wat we nu eigenlijk allemaal aan het doen zijn. Heel goed! Hartelijke groet,

Hallo Roos,

Hierbij een berichtje om je te laten weten dat ik me goed kon herkennen in je boek ('Fuck ik ben een feminist'). Ik woon sinds 1,5 jaar in Duitsland. Was ik bij de verhuizing nog in de veronderstelling dat ik naar een geëmancipeerd land ging, inmiddels weet ik beter. Kinderopvang is hier een groot drama en er is sprake van een totaal traditionele rolverdeling tussen man en vrouw, kostwinner en huismus. Je wordt hier vanzelf feminist, als je niet 'je oma' wil zijn. Je oplossing 'zelfroosteren' klinkt mij als muziek in de oren. Ik ga hier binnenkort aan het werk en ben benieuwd in hoeverre hier sprake van kan zijn. Ik ben in ieder geval geïnspireerd. Kunnen er meer van die oplossingen verzonnen worden? ;-) Succes met alles, vanuit Frankfurt am Main Met hartelijke groeten,

Opleiding

• Doctoraal Politicologie, aan de UvA. 2000 Studierichting: Vergelijkende Politicologie Specialisatie: antiracisme, een vergelijking van extreemrechtse partijen en de strategieën om deze partijen te bestrijden.
• VWO, aan het Montessori Lyceum Amsterdam 1994
• HAVO, aan het Montessori Lyceum Amsterdam 1992

Werkervaring

• Zelfstandig journalist/ àdviseur/ tekstschrijver/ columnist/ debatleider. 2006-heden Freelance publicist o.a. bij nrc.next. Debutant bij uitgeverij Augustus. Columnist bij Opzij en Green 2 en voor heen bij Lux Voor (politieke ‘doorbraak beweging’) en bij Lof (platform voor moeders met ambitie). Tekstschrijver voor het ministerie van OCW en voor de Raad voor de Volksgezondheid en Zorg. Debatleider bij Lux Voor, PvdA Amsterdam, Raad voor de Volksgezondheid en Zorg, Wo=men en Mama Wil, NWO.
• PR medewerker Raad voor de Volksgezondheid en Zorg (RVZ). 2007-2008 Voor de RVZ hield ik mij bezig met het rapport ‘Uitstel van Ouderschap’. Ik organiseerde meerdere debatten en expertmeetings en publiceerde over dat onderwerp. Ook schreef ik RVZ rapporten tot publieksvriendelijke brochures.
• Projectmedewerker verkiezingen en onderwijs. 2006-2007 Bij het IPP organiseerde ik politieke debatten en coördineerde het project De Haagse Tribune dat tot doel heeft middelbare scholieren kennis te laten maken met de parlementaire democratie. Ook werkte ik mee aan de stemwijzer voor de Provinciale Statenverkiezingen 2007.
• Research redacteur, Politiek is Bruja, Multiculturele Televisie Nederland (MTNL). 2005 – 2006 Voor dit jongerenprogramma bracht ik het jeugdbeleid van de vier grote steden in kaart. Wat wordt er voor jongeren georganiseerd en waar kunnen zij, zowel lokaal als landelijk, hun stem laten horen. Verder heb ik brainstorm sessies met jongeren bijgewoond en die informatie omgezet in een programma idee. Ook ondersteunde ik de jongeren door ze interview adviezen en achtergrond informatie over personen en politieke verhoudingen te geven.
• Research redacteur, XLF, diepte interview programma van Felix Rottenberg, AT5. 2004 – 2005 Bij XLF bedacht ik samen met Rottenberg de onderwerpen, gasten en de locaties. Ik benaderde de gasten, hield voorgesprekken en deed diepgaand research over de gast en het onderwerp. Ook deed vraagsuggesties en gaf advies hoe de gast te benaderen en monteerde het programma en de promo.
• Redacteur, diverse (live) programma’s, AT5 2000 – 2005; Zwoele Stad (praatprogramma),Zwart Wit (debat programma), Scanner (misdaad programma), Redacteur / producer, Awick (showbizz programma) In samenwerking met verschillende eindredacteuren en presentatoren bedacht ik actuele onderwerpen, droeg rubrieken aan, verzamelde informatie, zocht gasten, hield voorgesprekken, maakte draaiboeken, onderhield contacten met impresariaten en persdiensten, schreef promoteksten voor de het Parool. Zocht en regelde de locaties, cameraploeg en monteerde items op de AVID montageset.
• Continuïteit medewerker & Beeldverkoop, AT5. 1999 - 2000 Hierbij stelde ik het dagelijkse uitzendschema samen, zocht, spotte en verstuurde aangevraagd bandmateriaal, verstrekte licenties en factureerde.
• Onderzoeksstage als codeur aan de UvA in samenwerking met marktonderzoek bureau EMIS. 1999- 2000 Data verzamelen uit printmedia door krantenartikelen te selecteren en te coderen met als doel zowel mobilisatiegebeurtenissen als discoursuitingen over racisme in Nederland te traceren.
• Freelance internationaal fotomodel, Corine’s agency en Touche. 1993 – 1997