Mijn hart schiet in mijn keel. Ik weet dat ik het stuk nogal activistisch heb aangezet, maar dat ik naar eer en geweten niets geschreven heb dat hij niet gezegd is. Terwijl mijn jas de motregen begint te absorberen stamel ik waar hij zich dan niet in kan vinden.

'Ik heb nooit trots gezegd dat de SER nog met prikklokken werkt. Er wordt wel met prikklokken gewerkt, maar daar vraagt de werknemer zelf om. Juist omdat de SER zoveel flexibiliteit biedt willen de werknemers aantonen daar eerlijk gebruik van te maken.' Dat heeft hij inderdaad, naar mijn idee trots, gezegd. Ook kan Alexander zich niet vinden in de scepsis tegenover Het Nieuwe Werken. Hoe ik daar nu toch bij kom. Hij staat we ldegelijk positief tegenover Het Nieuwe Werken en ook werkgevers en werknemers zien voordelen.

Als een bezetene probeer ik het gesprek en mijn blog voor de geest te halen. Beschaamd en verontwaardigd tegelijk zeg ik dat ik het allemaal heel vervelend vind omdat ik hem nooit woorden in de mond heb willen leggen. Dat ik nog eens naar de opnames zal luisteren en een kanttekening bij het opiniestuk zal plaatsen. Nadat hij mij op het hart drukt de uitkomsten van het rapport 'Tijden in de samenleving' af te wachten omdat dit de standpunten van de SER over flexibel werken zal behelzen, hangt Alexander op.

Vijf minuten te laat verschijn ik als een verzopen kat ik op mijn afspraak. Hoe ik ook mijn best doe de vergadering geconcentreerd bij te wonen, in gedachte wordt ik heen en weer geslingerd door mijn emoties. Ben ik dan werkelijk te kort door de bocht gegaan en heb ik me te veel heb laten leiden door mijn teleurstelling? Tegelijkertijd ontpopt zich ook een zeker gevoel van triomf. Een zwaar aangezet stukje op een vrouwenblog en de telefoon van Alexander begint te rinkelen. Al heb ik hem nooit op deze manier in verlegenheid willen brengen, toch kan ik niet anders dan tevreden constateren dat het schrijven van een stukje wel degelijk effect heeft.

Thuis luister ik snel naar de opname en constateer dat ik het inderdaad wat lomp heb samengevat. Wat hij letterlijk gezegd heeft is dat er zeker voordelen aan Het Nieuwe Werken zitten en; 'die zal ik, gerugsteund door werkgevers en werknemers ook verkondigen als het advies mij daartoe in staat stelt, maar ik denk in alle eerlijkheid dat we daar zelf ook gemengde gevoelens bij hebben. Het is een optie die moet bestaan, maar het staat nog niet vast dat er op korte termijn in hele ruime mate gebruik van gemaakt gaat worden. Dat vind ik ook niet erg want het tempo heeft ook iets te maken met de maatschappelijke druk en de maatschappelijke vraag ernaar'. En dan is de openingszin: "Werkgevers zouden niet op Het Nieuwe Werken zitten te wachten en ook is er bij werknemers nauwelijks animo voor", wel erg kort samengevat. Alexander, mijn oprechte excuses!

Toch blijft de strekking van het stuk overeind. Alexander wacht geduldig op het zoveelste rapport. Kennelijk staat het water de polderbestuurders nog niet genoeg aan de lippen en laten wij niet genoeg van ons horen.

Vrouwen als Heleen Mees, Fleur Jurgens, Marike Stellinga en sinds kort ook Elma Drayer, hebben hun positie in het emancipatiedebat ingenomen en ook ik heb daar regelmatig aan bijgedragen. Allemaal lijken we te weten welke kant het op moet en wat zogenaamd het beste voor 'de vrouw' zou zijn. Maar sinds het egostrelende stofje langzaam naar de bodem van mijn bewustzijn is gedwarreld, merk ik dat we daar geen stap verder mee komen.

Ik begon mij steeds vaker af te vragen wat het er toe doet dat vrouwen wel of niet naar de top willen en mannen wel of geen zorgtaken op zich willen nemen? Het was toch de bedoeling dat zij, die dat willen, dit ook kunnen? Emancipatie staat toch voor keuzevrijheid en de mogelijkheid om van de norm af te kunnen wijken? Volgens mij draagt het veroordelen van vrouwen en mannen daar niet aan bij. Of denken we echt dat verwende prinsesjes plots inzien dat ze verwend zijn en hun leven zullen beteren als we ze voor verwende prinsesjes uitmaken? Ik geloof van niet. Ik ben er zelfs van overtuigd dat we de emancipatie daar alleen maar verder van huis mee helpen! De overheid en werkgevers gebruiken deze discussie al sinds jaar en dag om alles bij het oude te laten; de welbekende verdeel en heers politiek. Zolang wij argumenten blijven aandragen dat vrouwen en mannen gewoon niet willen omdat zij lui zijn of last hebben van een zogenaamde moederschapscultuur, kunnen zij vrolijk op de kinderopvang blijven bezuinigen.

Om ervoor te zorgen dat ik de emancipatie niet langer stagneer maar juist een bijdrage lever aan emancipatie in de praktijk, ben een tijdje geleden op zoek gegaan naar mogelijkheden waarbij mannen en vrouwen ál hun talenten kunnen benutten zonder dat kinderen in moderne hinderen veranderen. Ik raakte in de ban van Het Nieuwe Werken.

Ik ben dan ook trots om te kunnen melden dat mijn stichting Het Nieuwe Werken Werkt! op donderdag 11 november aanstaande, tijdens het het Jaarcongres van de Stichting TeleWerkForum-HNW, de Nieuwe Werken Meter zal lanceren. Deze meet de tevredenheid van werknemers ten aanzien van hun autonomie (job controle). Het Nieuwe Werken is namelijk meer dan een top down besparingsactie die over de werknemers wordt uitgerold. Als Het Nieuwe Werken succesvol ingevoerd wordt, en dat meet de Nieuwe Werken Meter, dan zet het de mens in het bedrijf centraal zodat deze op hun best kunnen zijn, zowel op het werk als thuis. Daar zijn de werkgever, de werknemer en de kinderen bij gebaat.

Ben je nog niet overtuigd? Uit onderzoek naar werkvermogen (Work Abillity Index 2010) blijkt dat de mate van autonomie van werknemers (job controle) een belangrijke voorspeller is voor de uitval en productiviteit van werknemers. Het blijkt dat een grotere autonomie in het werk niet alleen de productiviteit en loyaliteit van de werknemer zal verhogen maar ook de privé/werkbalans.

Wat ik Myrthe dan ook terug probeerde te smsen was dat ik hoop dat mijn Nieuwe Werken Meter ervoor zal zorgen dat Het Nieuwe Werken succesvol word ingevoerd zodat zowel carrièrebitches, deeltijdfeministen, watjes met papadagen als verwende prinsesjes hier profijt van zullen hebben. Na een minuut pielen besloot ik haar maar gewoon te bellen, dat gaat toch een stuk makkelijker!

Wil je meer weten over de Stichting Het Nieuwe Werken Werkt! of de Nieuwe Werken Meter, dan kun je vanaf 11 november op www.hetnieuwewerkenwerkt.nl terecht. Maar je kunt me natuurlijk ook gewoon bellen 06-24668611

Hartelijke groet,

Roos Wouters

Binnen is het een drukte van jewelste. In het prachtige Microsoft kantoor zie ik allerlei bekende gezichten met totaal verschillende achtergronden. Dat moet ook wel want vandaag is de slotbijeenkomst van de Raad van Anders. Anders Ja. Geen Raad van Commissarissen of Raad van Advies maar een Raad van Anders.

Al drie keer is er zo'n raad door Microsoft bij elkaar geroepen om het bedrijf, telkens vanuit een andere invalshoek, een frisse kritische spiegel voor te houden. De eerste raad bestond uit jongeren tussen de 14 en de 21 jaar die de voor- en nadelen van Het Nieuwe Werken binnen Microsoft onder de loep namen. De tweede raad bestond uit ambtenaren en de derde raad die Microsoft vandaag een spiegel voor zal houden bestaat uit vrouwen. Vrouwen van allerlei pluimage die hebben bestudeerd hoe Microsoft de arbeidsparticipatie en doorstroom van vrouwen kan bevorderen.

Licht jaloers neem ik plaats in een kleine overvolle zaal. Wat had ik graag zelf op de eerste rij gezeten. Vijf maanden lang hebben de vrouwen die daar zitten ongegeneerd rond kunnen snuffelen met de vraag of dat Nieuwe Werken nou echt zo fantastisch is voor de werk privé balans. Voorzien van een toegangspas werden ze in staat gesteld om iedereen het hemd van het lijf te vragen. Even fantaseer ik over hoe geweldig het moet zijn om dat als fulltime baan te doen.

‘In 2005 is Microsoft met het Nieuwe Werken begonnen en intussen zijn wij een voorloper op het gebied van flexibel werken. De mogelijkheid om flexibel te werken is één van de succesfactoren gebleken om vrouwen aan te trekken en te behouden', steekt Theo Rinsema, algemeen directeur van Microsoft Nederland, luid van wal. Ik schik op uit mijn dagdromen. ‘Maar flexibilisering van arbeid op zich is niet genoeg om vrouwen te werven en te behouden', gaat hij verder. ‘Dit was voor ons noodzaak genoeg om dit het onderwerp van een derde Raad van Anders te maken'. Met smart wacht ik op de uitkomst.

Het Nieuwe Werken blijkt inderdaad een succes. Werd de tevredenheid op het gebied van de werk privé balans vijf jaar geleden nog met een 5,4 beoordeeld, nu is dat naar een 7,2 gestegen. En ook is Microsoft twee jaar op rij tot ‘Great Place to Work' uitgeroepen. Maar er klink niet alleen gejubel. Microsoft loopt ook tegen een aantal nadelen van Het Nieuwe Werken op. De medewerkers vinden het er zo fijn dat ze niet meer weggaan. En hoe graag Microsoft het percentage vrouwen ook van 17,5% naar 25% wil verhogen, zonder verloop, zo moet men concluderen, heeft zelfs positieve discriminatie geen zin. Bovendien, zo vertelt een van de dames van Anders, kunnen mannen vaak een stuk beter omgaan met de vrijheid die Het Nieuwe Werken biedt. Hebben mannen ‘s avonds doorgewerkt en schijnt de zon de volgende dag, dan gaan ze zonder een vleugje schuldgevoel naar het strand. Vrouwen blijken daar meer moeite mee te hebben. Die ervaren de geboden vrijheid eerder als een test waardoor ze de neiging hebben om altijd bereikbaar te zijn. En dus werken ze van 's ochtends vroeg tot ‘s avonds laat.

Verwonderd over de complexiteit van vrouwen stap ik weer in mijn Eendje en besluit die middag, zonder schuldgevoel, in het park te gaan zitten. Wat mannen kunnen dat kan ik toch zeker ook?

http://blog.samhoudwomen.nl/