Vermoeid plof ik op de bank om het lijsttrekkersdebat te bekijken. De kinderen liggen in bed, maar als ik de tv aanzet lijkt het acuut of ze erbij zijn. Ook Mark, Job, en Geert zijn elkaar onophoudelijk aan het afzeiken en kijken mij om beurten vragend aan, wachtend op de bevestiging dat ik toch ook wel inzie dat zij gelijk hebben. Geërgerd roep ik: ‘Zijn die kinderen eindelijk stil en dan beginnen jullie'.

Het liefst zou ik ook alle lijsttrekkers naar hun kamer sturen. ‘Als je niks aardigs of zinnigs tegen elkaar kunt zeggen, zeg dan maar even helemaal niks.' Helaas luisteren de lijsttrekkers al net zo slecht als mijn kinderen. Snel zap ik naar een andere zender. Deze moeder moet rust aan haar hoofd.

Onmiddellijk slaat de wroeging toe. ‘Deze politicoloog zit tijdens een van de belangrijkste politieke debatten naar een duffe soap te kijken. Lekker professioneel! Juist nu zou je intelligente opmerkingen moeten twitteren, een opiniërende blog bijhouden en liefst ook nog een vilein opiniestuk voor nrc of Trouw schrijven', schiet het door mijn hoofd. Schuldbewust zap ik weer terug naar de "talking heads."

Net als ik lekker in het debat zit staat mijn dochtertje plots huilend naast me. Ze kermt van de groeipijn. Alleen als ik haar beentje rustig masseer valt ze weer in slaap. Met één oog op de tv gebaar ik dat ze op de bank moet komen liggen. Gedachteloos knijp ik in haar beentje. Pas als mijn dochter jammert dat ik haar alleen maar meer pijn doe, besef ik dat ik mijn ergernis op haar been aan het botvieren ben. Geschrokken zet ik de tv uit en breng haar naar bed. Dit kan ook de bedoeling niet zijn.

Ondanks dat de tv nu uitstaat en mijn dochter alweer slaapt lijkt er geen eind aan het gekibbel te komen. Ditmaal zijn het mijn alter ego's. ‘ik heb rust nodig,' benadrukt één van mijn vele ikken. ‘Als je zelfs de lijsttrekkers naar hun kamer wilt sturen is het misschien tijd dat je wat meer gaat werken,' sputtert de ander. ‘Wil je wat bereiken in het leven en een goed voorbeeld voor je kinderen zijn, dan moet je er juist nu hard aan trekken!' ‘Ik doe anders genoeg. Bovendien zijn mijn kinderen maar een keer klein, terwijl die lijsttrekkers waarschijnlijk nog decennia lang zullen kibbelen'. Het liefst zou ik met een megafoon willen blèren: ‘is het nou afgelopen!' Maar ook mijn alter ego's luisteren voor geen meter.

Bezorgd bel ik een coachende vriendin of die stemmen in mijn hoofd de eerste tekenen van gekte zijn. Lachend stelt ze me gerust: ‘Als je morgen even langs komt, zal ik je een eenvoudige truck leren.'

‘Stel, jij bent een bus...,' begint ze de dag daarop enthousiast. Aangezien ik stemmen hoor kost het mij weinig moeite om me in een bus te verplaatsen. ‘De bestuurder bepaalt ten allen tijde waar de bus heen gaat. Alle passagiers in die bus zijn jouw alter ego's. Zij jagen allemaal andere belangen na en proberen invloed uit te oefenen op de koers van de bus. De ambitieuze Roos wil direct aan het werk, de Roos van Joost wil wel weer eens een avond uitgebreid met hem uit eten, moeder Roos wil naar huis naar haar kinderen, en de Roos die net een zak chips heeft leeggegeten wil onmiddellijk naar de sportschool.' Ik knik begripvol. ‘Al deze passagiers horen bij jouw leven, je kunt ze er niet uitzetten, maar als de bestuurder zich te veel door alle verschillende passagiers laat leiden, dan kom je nergens. Daarom moet je goed onthouden dat JIJ de bestuurder bent en dat het voor al je passagiers van belang is, dat jij gezond de eindhalte bereikt. Dat kan alleen als je eerst op de weg let en dan pas op de passagiers. De passagiers zullen je heus zover proberen te krijgen dat je eerst naar hun halte gaat, maar als JIJ duidelijk aangeeft dat jij in een bepaalde volgorde langs de haltes rijdt om te voorkomen dat de bus verongelukt, dan zal het lawaai in je bus uiteindelijk veranderen in een rustgevend geroezemoes en blijf je op je eigen koers.'

Even later fietst deze bewuste buschauffeur van de Roos Wouters BV energiek naar haar stamcafé. Terwijl er druk heen en weer getwitterd wordt of JPB zijn excuses moet aanbieden voor zijn ‘je lacht zo lief' opmerking tegen de presentatrice van het lijsttrekkerdebat, geniet ik van een heerlijk bakje koffie. Ik heb kennelijk niks gemist.

Wil je ook een evenwichtige buschauffeur van jouw eigen BV worden? Neem dan contact op met Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. voor deze workshop. http://www.rooswouters.nl/wat-doet-roos

Ik begrijp je verontwaardiging!
Iedere keer dat de Haagse goegemeenschap Wilders, en daarmee ook jou, belachelijk maakt vraag ik mij af waar ze de verdomde arrogantie vandaan halen. Dan menen de linkse moraalridders, die normaal wars van religie zijn, plots dat ze je moeten bekeren, en lukt dat niet dan verklaren ze je liever zwakzinnig dan dat ze je serieus nemen.

Het is werkelijk lachwekkend hoe anaal men reageert op jouw, op democratisch wijze geuite, zorgen over de multiculturele samenleving; ‘Het mag niet, het is fout, we willen het niet weten, en het liefst willen we je niet kennen ook.' Zouden ze bang zijn dat het besmettelijk is? Dat jij en zij dan plots zullen veranderen in marcherende SS-ers? ach kom nou!?

Nee natuurlijk wil jij niet echt dat de koran verboden wordt of dat allochtonen tot tweederangsburgers worden gemaakt. Die mensen zullen er vast zijn, maar gekken heb je bij elke partij. Nee jij wilt vooral dat de problemen niet langer onder het politiekcorrecte kleed worden geschoven.

Nou denk ik niet dat de PVV de oplossingen aandraagt om jou je zorgen weg te nemen. Ik zou ze mijn stem niet geven. Maar ik weet wel dat men je zorgen zéker niet wegneemt door ze publiekelijk belachelijk te maken. Dat had geen zin toen ze je verguisde omdat je de ideeën van Bolkestein niet als extreemrechts of racistisch veroordeelde, niet toen je op Pim Fortuin stemde en het zal ook nu alleen maar averechts werken.

Nee, zolang de Haagse goegemeenschap jouw zorgen liever belachelijk maakt dan er op verstandige wijze op in te gaan creëren zij de voedingsbodem waar een Wilders welig op tiert en zijn zij het die de groep PVV stemmers alleen maar doen groeien.

En dan verwijten ze jou een gebrek aan intelligentie!

Daar zaten we dan, op het matje bij Mariëtte Hamer. Wat journaliste Renate Tromp en ik gedaan hadden om bij de druk bezette PvdA fractievoorzitter te worden ontboden? Tja, ik durf het bijna niet te zeggen...

Ik had haar publiekelijk gevraagd waarom haar partij tegen de uitbreiding van het vaderverlof had gestemd. En Renate had tijdens datzelfde debat geopperd dat het tijd wordt voor ‘de partij voor het kind' omdat de belangen van dieren inmiddels hoger op de politieke agenda lijken te staan dan die van de kinderen. Ja ik weet het: wij schamen ons diep!

Mirjam sterk (CDA), Naima Azough (GroenLinks) en Mariëtte waren tijdens het Women Inc. Festival uitgenodigd om met de zaal in debat te gaan over het feit dat er van de overheid wordt verwacht dat zij het combineren van werk en zorg faciliteren, maar dat er in het overheidsbeleid nog nagenoeg niets verandert. De vraag luidde: Hoe komt dat? Is ouderschap een privéaangelegenheid? Of is het persoonlijke wél politiek en moeten partijen zich juist profileren op dit onderwerp om hun kiezers te behouden?

Terwijl ik van het prachtige uitzicht van Hamers werkkamer geniet, trekt ze stevig tegen ons van leer. Het debat was volgens haar een typisch geval van politici pesten. Het waren juist dit soort acties die ervoor zorgen dat vrijwel geen politieke partij nog iets in het verkiezingsprogramma wil opnemen over het faciliteren van de werk-zorg combinatie. ‘Wat je ook doet, je doet het toch nooit goed', verzuchtte ze geërgerd. En dat er nagenoeg niets gebeurd is volgens haar klinkklare onzin. Ze had toch maar mooi miljoenen euro's extra voor de kinderopvang weten te regelen. ‘In plaats dat jullie de zegeningen tellen benadrukken jullie alleen maar wat er nog niet bereikt is. Dat werkt alleen maar averechts dus nee, ik was echt ‘Not amused.'

Ik antwoord haar dat ik niet het doel had politici te pesten. Dat ik dan wel andere Kamerleden voor het debat had uitgenodigd. Ik had juist verwacht dat deze Kamerleden mijn frustratie delen omdat ook zij de ambitie hebben om meer voor elkaar te krijgen dan alleen het ‘wegwerken' van de wachtlijsten bij de kinderopvang. Het doel van dit debat was om te kijken hoe wij, politiek en actieve burgers, elkaar op dit onderwerp kunnen versterken. Maar toen Mariëtte ineens zo intens tevreden op haar borst begon te kloppen over de behaalde winsten terwijl ze net de uitbereiding van het vaderverlof omzeep had geholpen, schoot het mij in het verkeerde keelgat.

Hoezeer Renate en ik alsnog proberen om tot een constructieve samenwerking te komen, het mag niet baten. Mariëtte zet ons weg als domme gansjes met individuele frustraties. Op belerende toon legt ze uit dat zij zich, al jaren voor wij dat deden, heeft ingezet voor het verbeteren van de werk zorg balans. Dat ze daar graag erkenning voor krijgt in plaats van kritiek.

Als we een uur later het Tweede Kamergebouw weer uitlopen kunnen we niet anders dan concluderen dat we net een lesje zegeningen tellen hebben gekregen met de opdracht in het vervolg te applaudisseren. We hebben ons beiden in lange tijd niet zo vernederd gevoeld.

Mariëtte, hoe dankbaar we ook zijn voor je jarenlange inzet, als jij wilt dat journalisten kritiekloos voor je applaudisseren dan moet je toch echt wel wat meer doen dan tevreden op je borst kloppen voor het wegwerken van de wachtlijsten. Of meen je echt dat we onze zegeningen mogen tellen voor het feit dat Nederland op het gebied van het faciliteren van de werk zorg combinatie een van de hekkensluiters van Europa is?

Ondanks mijn gebruikelijke ochtendhumeur, doe ik mijn best mijn goede voornemens na te komen. Al zal het waarschijnlijk niemand opvallen dat ik vandaag geen joggingpak draag, omdat het ‘maandag mamadag' is, toch sta ik wat vroeger op en dwing ik mijzelf mooie kleren aan te trekken. De enkele keer dat ik de kinderen naar school breng is het me namelijk opgevallen dat ik ongeveer de enige ben die er volkomen verslonst bijloopt. Bovendien sinds ik ergens gelezen heb dat je makkelijker succes boekt als je er ook succesvol uitziet, probeer ik mijn gympen wat vaker te verruilen voor een paar ambitieuze hoge hakken.

Even later glibberen mijn zoon, dochter en ik op de fiets de straat op. Sam (9) heeft zijn fiets weer eens ergens laten staan, waardoor hij nu bij mij achterop moet, terwijl Julia (5) voorop zit. Topzwaar slinger ik, volledig bezweet, de stad door met gevaar voor leven, want mijn hoge hakken bieden geen enkel houvast in de sneeuw. Dat blijkt ook als ik met drie volle boodschappentassen de brug op probeer te komen. Mijn fiets is zo zwaar dat ik moet afstappen, maar als mijn elegante schoenen de grond raken verlies ik onmiddellijk alle grip en glijd de brug weer af. Mannen die voorbij fietsen kijken vertederd naar dit ´typisch Amsterdamse moeder´ tafereeltje.

Eindelijk thuis gekomen strijk mezelf weer in de plooi en ga parmantig achter mijn laptop zitten. Ik surf even langs NU.nl en blijf hangen bij de kop ‘Millenniumvrouwen willen alles.' Ik weet niet of ze mij bedoelen, maar ik voel me onmiddellijk aangesproken. ´Terwijl het voor veel mensen een dagelijkse strijd is´, zo gaat het stukje verder, ´denken jonge vrouwen dat ze zelf de perfecte balans tussen werk en privéleven zullen vinden.' Uit een enquête van managementadviesbureau Accenture, waaraan zo'n 1000 fulltime werkende vrouwen tussen de 22 en 35 jaar meededen, blijkt dat jonge vrouwen niet alleen een goede verdeling tussen werk en privé willen; het werk moet ook nog 's voldoening brengen en flexibele uren bieden. Maar liefst 94 procent van hen verwacht te zullen slagen in het vinden van de goede balans. Als obstakel noemt 30 procent de salarisschalen. Het salaris van vrouwen, zo meld NU.nl, is nog altijd 20 procent lager dan dat van mannen, al lijkt het verschil wel af te nemen. Jonge vrouwen (16 tot 34) verdienen ongeveer 9 procent minder dan mannen van die leeftijd.

Tevreden klos ik op mijn pijnlijk ambitieuze schoeisel naar de keuken om een kopje koffie in te schenken. Het gaat dus de goede kant op met deze jonge veeleisende vrouwen, bedenk ik mij. Zeker in Amerika, zo lees ik verder. Op korte termijn zal ongeveer de helft van de Amerikaanse arbeidsmarkt uit vrouwen bestaan en de ‘millenniumvrouwen', geboren na 1980, nemen hiervan een derde voor hun rekening.

In gedachte zie ik Joost en mij weer door New York struinen waar we onlangs waren. Daar vullen de ambitieuze vrouwen in mantelpak en sportschoenen het straatbeeld. Joost en ik hebben vol verbazing toegekeken hoe ze zonder blikken of blozen hun gympen pas voor de deur van hun kantoor inruilen voor hun hoge hakken. En ik maar denken dat ik lekker bezig ben, wat dat betreft kan ik nog heel wat van die Amerikaanse dames leren. Bespaar jezelf de onzin en zet je energie pas daar in waar het echt nodig is.

Als ik de kinderen weer uit school haal heb ik de hoge hakken inmiddels ingeruild voor sneakers. Onderweg wil mijn dochter weten waarom ik glimlach. ‘Ach schat,' zeg ik schamper, ‘je rare moeder heeft weer van die blaadjes zitten lezen, waardoor ze dacht dat haar ambitie in d'r schoenen zat.' Julia haalt niet begrijpend haar schouders op. Vol trots bedenk ik dat dit haar niet snel zal gebeuren. Mijn millennium dochter wil ook alles maar zij doet nooit iets waar ze het nut niet van inziet. En gelijk heeft ze want een balans vinden op hoge hakken in de sneeuw is simpelweg gekkenwerk!