Laat van je horen!

In 2006 introduceerde ik de term femanisme die staat voor een emancipatie beweging waarbij de voorhoede uit vrouwen én mannen bestaat en waarbij kinderen geen hinderen zijn. Ik hoopte de emancipatie hiermee een nieuwe impuls te geven. De eerste reacties waren uiterst sceptisch. Mannen zouden niet voor kinderen willen zorgen, laat staan emanciperen. En wilden ze dat wel, dan moesten ze zelf maar een beweging beginnen. Het feminisme was voor vrouwen, daar hoorden geen mannen bij.

Toch herkenden een aantal jongeren zich wel in het femanisme en anno 2009 kun je zelfs zeggen dat er ware omslag heeft plaatsgevonden. Of je het nu femanisme noemt of niet, ook mannen mengen zich inmiddels luid en duidelijk in het emancipatie debat. De mannelijke emancipatie initiatieven schieten als paddenstoelen uit de grond, rond Vaderdag regende het prijzen voor moderne (lees zorgende) mannen, en binnenkort zal ook ‘Het onbehagen van de man' verschijnen waarin Dylan van Rijsbergen korte metten maakt met het romantische manbeeld. Het doorbreken van een knellend rolpatroon is niet langer enkel een vrouwenprobleem, het is nu ook een erkend mannenprobleem en daarmee is de tijd rijp voor de volgende stap: samenwerken.

Nu nog staan de traditionele machthebbers pas open voor mogelijkheden als thuiswerken op het moment dat er een grieppandemie op uitbreken staat. Eerder was daar volgens hen geen behoefte aan omdat mannen nou eenmaal liever werken en vrouwen liever thuis blijven. Dat mannen, vrouwen en kinderen niet gelijk zijn mag inderdaad duidelijk zijn. Zij lopen tegen andere hindernissen en hebben andere behoeften. Toch doet dit niets af aan het feit dat steeds meer van hen zich bekneld voelen door het traditionele kostwinnersmodel met bijbehorende moederschapscultuur. Daarom is het hoog tijd dat wij, moderne mannen en vrouwen, onze krachten bundelen en deze verschillende behoeften en knelpunten luid en duidelijk gaan verkondigen. Pas als we dat gezamenlijk doen zullen de traditionele machthebbers niet langer in staat zijn onze knelpunten af te doen als excessen van een minderheid. Het wordt tijd dat ze weten dat we er zijn en serieus genomen dienen te worden.

Hoe we daarvoor kunnen zorgen? Onder andere door mij je steunbetuiging te mailen voorzien van de knelpunten die volgens jou aangepakt moeten worden. Ik zal de belangrijkste punten in mijn artikelen en columns verwerken en het, daar waar ik kan, onder de aandacht van de traditionele machthebbers brengen.

Laat van je horen want het politieke is persoonlijk en het persoonlijke is nog steeds politiek!