De demagogie van cijfers

Harde cijfers los van persoonlijk anekdotes, dat is de boodschap van het boek De mythe van het glazen plafond, dat econome Marieke Stellinga onlangs publiceerde. Marieke is de verhalen over mannenkartels die vrouwen van de top weghouden zat want bewijzen hiervoor zijn er niet. Conclusie, er bestaat geen glazen plafond. Vrouwen zijn gewoon niet ambitieus maar domweg gelukkig. Ik zou willen dat deze econome gelijk had, net zoals ik zou willen dat Mees gelijk heeft met haar berekening in de vorige Opzij dat een werkster die 10 euro per uur rekent een maandloon van 1600 euro verdient. Ik gun het de beide dames en de samenleving van harte, maar helaas doen de berekeningen van deze economen de echte wereld te kort.

Feitelijk klopt de berekening van Mees. Een werkster die 8 uur per dag werkt, vijf dagen in de week voor een uurloon van 10 euro, verdient 1600 euro per maand. En als je de persoonlijk anekdotes ook nog eens uit de discussie verband, dan staat deze redenatie als een huis. Wie echter met een werkster spreekt kan je vertellen dat het vrijwel onmogelijk is om 8 uur per dag, vijf dagen in de week bij particulieren schoon te maken.

Natuurlijk kun je de samenleving niet inrichten op basis van persoonlijke anekdotes. Iedereen kent wel een stevige roker die 90 is geworden, dat maakt roken nog niet gezond. De demagogie van cijfers mag echter ook niet worden onderschat. Al zal niemand zwart op wit zetten dat er bij een sollicitatie procedure niet voor een vrouw gekozen is omdat het een vrouw is. Toch weten we allemaal dat het gebeurd.

Ik wil best geloven dat de meeste Nederlandse vrouwen gelukkig zijn met hun deeltijdbaan. Ook wil ik geloven dat de meeste mannen liever geen leraar in het basisonderwijs worden. En al toont geen cijfer aan dat een mannenkartel vrouwen van de top houd, of een vrouwenkartel mannen uit het onderwijs, toch valt het niet te ontkennen dat mannen de pabo's ontvluchten en vrouwen de top. Hoe dat komt? Cijfers kunnen veel inzicht bieden maar geen hond kan mij wijsmaken dat deze mensen de pleiterik maken omdat ze domweg gelukkig zijn.

Ik wil graag discussiëren over quota maar niet alleen op basis van harde cijfers want zonder oog voor datgene wat niet in de cijfers te lezen valt, staat een discussie over quota op basis van koude berekeningen gelijk aan goochelen.